POV Robyn
Hier zit ik dan in de auto met mijn pleegouders opweg naar het vliegveld. Ik heb er wel zin in, ik krijg een nieuw huis een nieuwe kamer en een kans om mijn leven opnieuw te beginnen. Oops vergeten voor te stellen in ben Robyn O'Dair ik ben 17 jaar, heb geen ouders meer die zijn omgekomen met een auto ongeluk ik was de enige overlevende van ze. Ik ben toen geadopteerd door 2 schatten van een mensen Ria en Walter O'Dair ik heb hun achternaam genomen omdat ik hun als mijn ouders zie. Anders zou ik nu nog altijd Robyn Daniëls heten en O'Dair vind ik ook wat chiquer klinken. In elk geval moet ik nog een jaar naar High School toe in Amerika want ik weet nog niet wat ik wil gaan studeeren. 'Robyn, we zijn er' zei mijn 'Vader' en ik schrok op uit mijn gedachten. 'Kom we moeten opschieten want we zijn al bijna te laat' zei mijn 'moeder' 'ik kom,ik kom doe maar rustig we komen wel optijd aan' zei ik toen ik mijn kofer uit de achterbak haalde. De rest van onze spullen zullen overmorgen pas aankomen in Amerika dus hebben we zometeen in Amrika heel even niks, ach ja. 'Hier moeten we zijn' zei mij vader.
Ik zit nu in het vliegtuig en kijk maar beneden terwijl ik naar mijn muziek luister. Ik ga een beetje comfortabel liggen en sluit mijn ogen. Ik droom dat ik in een natuurgebied van met grote bomen en watervallen en overal dierengeluiden. Ik zie nog iets een paar bijna zwarte ogen kijken me aan. Hij springt uit de bossen en.......'Robyn wordt wakker we zijn er' zegt mijn vader en ik schrik op mijn hoofd is bezweet en ik heb het helemaal warm, was dit wel een droom?? 'Kom meis we moeten nog 16 uur rijden naar ons huis' zegt mijn moeder. '16 uur?! Konden we niet een vliegveld dichterbij nemen??' Vraag ik. Mijn ouders wisselen een blik uit die ik niet kan plaatsen en dan zegt mijn moeder 'waar wij nu naar toe gaan is het heel wat meer afgelegen, er is daar bijna niks'. Zonder er verder op in te gaan knik ik en loop achter ze aan naar de auto. Nog ene rit van 16 uur Jeej!!! Voel je de sarcasme??
We zijn nu al zo'n 8 uur onderweg als we besluiten om ergens iets van avondeten te gaan eten. We lopen een restaurantje in en bestelen dat te eten. 'Papa hoe zit de buurt eruit waar we gaan wonen' Vraag ik want ik had in al die tijd nog nooit een foto van het huis gezien. 'Het is een groot huis met veel kamers en jouw kamer is het grootst, je hebt ook een balkon die uitzicht heeft over onze tuin met zwembad na je hebt ook een eigen badkamer met inloopkast.' Zegt hij. 'Maar papa ik bedoelde eigenlijk de omgeving mama zij al wel dat het erg verlaten is daar maar is er dan helemaal niks??' Vraag ik opnieuw. Mijn ouders kijken weer naar elkaar met die vage blik. 'Nou, er is erg veel natuur en onze buuren liggen zo'n 50 km verder dus daar hebben we gaan maar van. En jou school ligt nog veel verder dus fietsen gaat hem niet worden maar school je nog de schoolbus nemen. De eerste paar weken dan toch.' Dat laatste zinnetje versrond ik niet goed mag het zo dan ook wel niet zo belangrijk zijn. Intussen hadden we ons eten op betaald en gingen verder nog 8 uur te gaan!!jeej!!! Proef je de sarcasme nog steeds niet??
Na een uurtje lag ik weer te slapen en had weer diezelfde droom als ik het vliegtuig, maar dit keer ging mijn droom veder dan die ogen. Hij springt uit de bossen en voor me zie ik een zwarte wolf met donkerbruine ogen. In plaats van elk ander mens ren ik niet weg maar ik blijf gefascineerd kijken naar de wolf. De wolf opent zijn bek en zegt 'Robyn opstaan, we zijn er'. Wat bedoelt die wolf nou?? 'Robyn wat is er aan de Half je zweet helemaal' wacht dit kan een wolf niet zeggen en ik schrik wakker uit mijn droom. 'Robyn ben je ziek?? Je zweet helemaal' zegt mijn moeder bezorgt. ' Nee zal wel te maken hebben met de droom die ik heb gehad' zeg ik met een weg wuif gebaar. 'Oké dan de zijn bij je nieuwe huis' zegt mijn vader dan ik kijk op en open de deur ik zie een mega groot huis en denk alleen maar hoe hebben ze dit gekocht we leefde in Nederland in een klein appartement waar ik een iniminie kleine kamer had. Blijkvaar is dit van mijn gezicht af te lezen want mijn ouders lachen en beetje en dan zegt mijn vader 'Robyn we zijn nooit arm geweest dit konden we allang doen maar we vonden het onodig' ik knik en loop naar binnen 'waar is mijn kamer!' Roep ik door het huis 'trap op naar de zolder en daar is alles voor jou' zegt mijn moeder. Ik loop naar boven en zie daar mijn kamer. Hij is donkerrood met wit en er staat een groot tweepersoons bed in en nog een kast en bureau en nog meer van dat soort gebeuren. Ik loop naar het bed en laat me er in vallen ik van direct in slaap en heb weer die rare droom.
Hoodstuk 1 dat vinden jullie er van??
Was het ongeluk van Robyn's ouders echt wel een ongeluk of is er opzet in het spel??
Weten de pleegouders van Robyn meer over wolven??
En waarom heeft Robyn steeds dezelfde droom?
In de volgende hoofdstukken kom je misschien wel het antwoord te weten.
LUVE U All
Xxxxx
JE LEEST
Your Mate As Badboy
WerewolfZij: lief schattig doet niemand kwaad en probeert altijd vriendelijk te zijn. En weet niks van weerwolven af. Hij: groot sterk doet mensen graag pijn om te laten zien wie hij is. Hij is een Badboy en de toekomstige Alpha Wat gebeurt er als Robyn O'D...
