Your Mate As Badboy

30

Lees A/N onderaan als je wilt weten of ik in de vakantie ga uploaden.

Robyn POV

Vanavond is het zo ver, ik ga ontsnappen. Damian gaat me wel helpen want ik kan hoogzwanger echt niet in mijn eentje ontsnappen. Ik ga Jason weer zien, hoop ik dan. 'Ik denk dat hier wegkomen niet zo moeilijk wordt maar om bij Jason te komen juist wel moeilijk is.' Zegt Bella 'Ik denk dat je gelijk heb Bell, ik heb geen flauw idee waar ik ben misschien wel heel dicht bij Jason misschien ook niet. Zo lang ik hier maar weg geraak' zeg ik terug en sluit de band het kost te veel energie om die open te houden.

'Ben je er klaar voor?' vraag Damian als hij mijn kamer in loopt. 'De vraag is beste Damian, ben jij er wel klaar voor?' vraag ik terug. 'Waarom zou ik niet klaar zijn?' vraagt hij dan. 'Omdat mijn beste Damian, jij je vader gaat verlaten hier en jullie "roedel" ik daarentegen ga naar mijn roedel en mijn mate. Ik ga naar de plek waar ik thuis hoor, en jij vertrekt van die plek.' Zeg ik tegen hem. 'Ik snap je wel maar ik ben blij dat ik hier weg ga, dit is niet mijn thuis en dat is het nog nooit geweest. Ik heb niks te verliezen' zegt hij dan. Ik knik en wacht tot het 18:00 uur is.

'Robyn het is zo ver, je gaat nu ontsnappen' zegt Damian. Ik knik. 'Bella wat dacht er ervan om mijn ogen paars te laten worden?' vraag ik aan haar. Ik voel dat ik nu meer kracht heb en weet dat mijn ogen paars zijn. 'Damian open de deur' zeg ik en natuurlijk doet Damian dat. 'Bewakers ga aan de kant en houd iedereen tegen die naar mij toe wilt' zeg ik tegen de 4 mannen die bij mijn deur staan. Nou begin ik als een gek te rennen, ik hoor ook voetstappen achter me maar ik weet dat dat Damian is.

Ik ren nu al een uur en ben kapot ik kan echt niet meer. Ik stop en laat me op de grond zakken. 'Damian ik kan niet verder hier zullen we even moeten blijven' zeg ik tegen hem. Mijn ogen zijn ondertussen weer gewoon bruin met een paars randje. Hij knikt ook en komt naast mij zitten. Ineens beginnen we als gekken te lachen 'We zijn vrij!' schreeuwt Damian dan. 'Freedom' schreeuw ik. En we moeten nog harder lachen.

Na een kwartier zijn we eindelijk uitgelachen. En kijk ik serieus voor me uit. 'Damian?' 'Uhm?' 'We moeten opzoek naar Jason.' Zeg ik. 'Ja je hebt gelijk, kom we gaan' zegt hij en staat op en steekt zijn hand naar mij uit. Ik pak hem aan en sta ook op. We lopen nu al een tijdje in de stilte en we genieten van het uitzicht, het wordt misschien wel donker nu dan ziet de hemel er nog mooier uit.

Na een paar uur te hebben gelopen denk ik, ik heb geen horloge. Horen we voetstappen achter ons, we versnellen onze pas. Als we merken dat de voetstappen dichterbijer komen beginnen we te rennen. Alleen kan ik dat niet vol houden Blake doet te veel schoppen. Door de pijn val ik maar raak de grond niet. Tintelingen voel ik over mijn hele lijf, de tintelingen die ik zo lang moest missen.

'Jason' fluister ik ademloos.

Jason POV

We rennen nu al zo lang. De mates van Nick en Mike beginnen te zeuren, het zijn namelijk echte meisje meisjes. Urgh. 'Spoorzoeker hebben we al iets gevonden?' vraag ik. 'Ja haar geur gaat die kant op' hij wijst naar rechts 'het is nog sterk ze is hier net nog geweest' zegt hij en rent naar rechts. Als ik langs die plek kom kan ik Robyn maar zwak ruiken, maar goed ik ben ook geen spoorzoeker. 'Nee dat zijn we inderdaad niet' zegt Sam 'Dankje Sam voor je opmerking maar ik heb er niks aan.' Zeg ik en volg de spoorzoeker.

Na een tijdje zien we 2 figuren in de verte lopen. 'Daar loopt Robyn met een...rouge?!' zegt hij verbaasd. 'Een rouge dacht het niet ze is door hun ontvoert' zegt Sam boos in mijn hoofd. Ik versnel mijn pas en ga achter hun aan. Zij versnellen ook hun pas en beginnen te lopen. Ik ben bijna bij hun. Ik zie dat Robyn valt, ik heb volgens mij nog nooit zo hard gerent maar ik heb haar. Tintelingen lopen door mijn armen, ik heb haar zo hard gemist.

'Jason' fluistert ze ademloos.

'Robyn' fluister ik ademloos terug.

'Ik heb je zo gemist.' Zegt ze tegen mijn schouder aan en begint te huilen. Ik trek haar beter in onze knuffel en merk dat ikzelf ook begin te huilen. 'Lieverd ik heb je zo gemist, ik wist niet wat ik zonder je moest.' Zeg ik tegen haar. Ze leunt een beetje naar achteren en ik zie dat ze glimlacht. 'Ik moet je aan iemand voorstellen' zegt ze dan. Ik kijk verbaasd. 'Ik stel je voor aan Blake Joshua McCain, je toekomstige zoon' zegt ze met een lach en wijzend naar haar buik. Ik kijk en zie dat die nogal is veranderd sinds ik haar voor het laatst zag.

Ik hurk en kus haar buik en leg mijn handen er op. 'Je weet niet hoe gelukkig ik ben' fluister ik in haar oor. 'Dat weet ik wel, ik kan je gevoel weer voelen' zegt ze tegen mij. 'Tortelduifjes, mag ik er ook even bij, ik heb Robyn ook gemist.' Zegt de bekende stem van Jax. Robyn grinnikt maar maakt zich los van mij en loopt naar Jax toe. 'Ik heb je gemist kleintje' zegt Jax tegen haar ze zegt nog iets terug maar dat kan ik niet verstaan. Zo gaat Robyn langs iedereen behalve langs Charlotte en Katie die geeft ze alleen maar een hand en zij knikken hun hoofd eerbiedig naar haar.

'Jongens ik wil jullie aan nog iemand voorstellen. Aan Damian, hij heeft mij geholpen om uit die kamer te komen. Hij is nu nog een rouge maar ik wil hem opnemen in de roedel. Simpelweg omdat hij mijn vriend is geworden en hij heeft er voor gezorgd dat ik niet gek werd daar.' Zegt ze. Dan komt die andere figuur ook tevoorschijn. Hij ziet er aardig uit ook sterk dat kan ik wel gebruiken in de roedel. Ik snap wel dat Robyn hem aardig vond ik mag hem ook wel en ik heb nog niks tegen hem gezegd.

'Jongens nemen jullie Damian mee, ik ga met Robyn naar huis.' Zeg ik tegen de rest en ze vertrekken, iedereen is Damian aan het uithoren. Ik krijg bijna medelijden met die jongen. 'Long way home?' vraagt ze 'Long way home.' Zeg ik terug en we vertrekken.

Hee

Nou Robyn en Jason zijn weer bij elkaar. Even over de vakantie. Ik heb nu 2 weken vakantie en ik vertrek vanavond naar Frankrijk. Ik ga daar naar een camping toe en ze hebben daar wel internet maar ik denk niet dat ik daar veel ga schrijven. De wifi is slecht en er zijn daar ook mensen die ik mag en elke dag mee op stap ga. Dit betekent dus heel misschien af en toe een hoofdstukje maar veracht daar maar niet te veel van want ik moet dan op mijn telefoon schrijven en dat vind ik maar niks.

Fijne vakantie iedereen!!!!!

LUVE U ALL

Xxxxxxx