Your Mate As Badboy

07

POV Robyn

Ik loop maar binnen noch steeds een beetje in de wolken door zijn aanraking op mijn wang. Mijn wang tintelt nog steeds. 'Dit is echt triest ik wou dat hij ons een echte zoen gaf, dit was nog net niet een afwijzing' zegt Bella ineens 'nou niet jij een heel even goed luisteren Bella verpest het moment nou niet voor mij ik hou denk ik van Jason, en ik wil niet te snel gaan ik weet pas net dat ik een weerwolf ben. Dus dimmen jij' zeg ik tegen haar een beetje boos. 'Ik snap je echt naar ik ben een wolf en ik wil graag met zijn wolf een zijn' 'Bella ik wil niet weten wat je nou bedoelt maar dat gaan we zeker nog niet doen' zeg ik nog tegen haar en sluit dan de band.

' Ma, Pa zouden jullie even willen komen.' Roep ik door het huis. Even later komen ze en ik zeg dat ze moeten gaan zitten. 'En wanneer waren jullie van plan mij te vertellen dat ik een weerwolf ben?' vraag ik dan een beetje boos. 'Nou uhm we....we waren het wel van plan' zegt Mam. 'Zijn jullie ook wolven?' vraag ik dan maar. 'Ja wij zijn ook wolven Robyn, dat is ook de reden dat jou ouders ons hebben gevraagd om jou te adopteren' zegt papa. Ik kijk ze vragend aan, mijn ouders zijn toch dood hoe konden zij dan aan Ria en Walter vragen of ze mij wilden adopteren? Vraag ik mezelf, maar het is blijkbaar ook van mijn gezicht af te lezen want mijn vader zegt 'Kijk lieverd hoe zal ik het zeggen.' 'Nou wat dacht je ervan om je mond open te doen want anders gaat praten wel erg lastig' zeg ik dan zonder er over na te denken. Mijn vader kijkt me raar aan en mijn moeder moet stiekem lachen, als mijn vader naar mij moeder kijkt moet hij ook lachen. 'Ja HALLO zo grappig is het niet ik wil nou wel weten hoe het zit met mijn ouders want blijkbaar weten jullie alles en ik niks na zo'n fucking 17 jaar.' Roep ik naar ze. Ze worden stil en kijken een beetje bang en onderdanig naar mij, het scheelt niet veel of ze gaan buigen. 'Bella waarom doen ze zo'vraag ik aan d'r 'ik weet het niet misschien zijn ze bang van je uitbarsting ofzo, ik ben ook niet alwetend' 'weet ik toch'. Zeg ik nog tegen haar en sluit de band weer. Mijn vader schraapt zijn keel en begint te vertellen:

'Robyn, jou ouders zijn niet dood. Ze zijn leiders over heel Europa, ze regeren de Full-Moon pack. Ze hebben aan ons gevraagd toen jij 3,5 was of we jou wouden adopteren, je vroeg steeds meer aandacht en zorg dat ze niet over jou en de roedel konden waken. We zeiden ja, ons eigen kind was vermoord door de rouges toen hij 8 was we waren er kapot van maar met een nieuw kind konden we er weer op komen. Ze hebben een half jaar later na veel geregel een 'ongeluk' in scène gezet en zij zouden dan 'dood' zijn. De kranten maakte foto's en alles zag er zo echt uit, jij was de enige overlevende, en toen hebben we jou geadopteerd. Je groeide zo mooi en snel op en we hebben je altijd als ons kind opgevoed maar, moesten ook elke maand verslag uitbrengen bij je echt ouders'. Hij legt veel nadruk op echte. 'Ze zijn je nooit vergeten Robyn zelfs nog een paar weken terug hebben wij een dossier gemaakt van hoe het met je gaat met foto's van jou. Dit deden we eerst elke maand maar nu doen we het eens in het halfjaar ongeveer.' Eindigt hij zijn verhaal. 'Dus ik heb nog ouders ze zijn erg machtig en ze konden voor een hele fucking roedel zorgen maar niet voor hun eigen, ik herhaal bloedeigen DOCHTER!!!!!!' Schreeuw ik door het huis terwijl er tranen van woede en verdriet maar vooral van onbegrip over mijn wangen rollen. 'Het doet pijn dat ze hun roedel belangrijker vonden, maar wel altijd op de hoogte blijven van mijn doen en laten!' ik beging met zacht te praten maar bij de laatste woorden moet ik bijna lachen, omdat ik zoveel voor hun beteken maar toch weer niet, ja ik weet het lekker vaag. Ik kijk mijn ouders weer aan en zeg tegen hun 'jullie mochten dit niet zeggen van hun, of wel soms?' vraag ik dan aan ze. Ze knikken. 'Dat is genoeg voor mij om te weten dat ik blij moet zijn dat jullie mij hebben geadopteerd anders had ik nog altijd met die monsters moeten wonen'. Zeg ik dan tegen ze, ik sta op en loop naar hun toe en knuffel hem. Het wordt al snel een knuffel waarin ze mij moeten troosten omdat ik het niet meer aan kan. Dit gebeuren heeft mijn muur aangetast eerst dat met Jason en nou dit met mijn ouders. Als ik niet oppas dan valt mijn muur om en stort ik in.

Na een uur met elkaar goed te hebben gepraat zijn we een film gaan kijken met z'n allen. Ik viel al snel in slaap op de bank met mijn hoofd tegen de schouder van mijn vader (dacht ik). Ik voel dat ik wordt opgetild en naar boven wordt gebracht en op mijn bed wordt gelegd. Ik open mijn ogen en verwacht mijn vader te zien, maar ik zie.....

Ik ben de duivel haar zelf. In het volgende hoofdstuk kom je het te weten, donut worry. Maar goed ik wil meningen horen wie verwachten jullie dat hier Robyn op bed wordt gelegd? Zou het Jason zijn of iemand anders? Als het iemand anders is wie denken jullie dan? In elk geval weten jullie nu weer wat beter hoe het met Robyn haar verleden zit. Ik hoop dat jullie het weer leuk vonden. Ik update snel weer (denk ik).
En ik sta nu op plek #65 thank u all😘

LUVV U ALL

XXXxxxx