Dating The Class Valedictorian (KathNiel)

EPILOGUE ✍ - Part 2

❝No matter how hard circumstances is, fight for that someone. It's now or never. Walang pag-sisisi na nasa unahan, lahat ay nasa huli.❞

    - Author, alchemisofwords

Kassandra ✍

"Kass, lets go.Sa bahay ka na muna mag stay." sabi ni Mish habang niyayakap ako dahil hindi ko na kaya ang mga nararamdaman ko. 

I used to be the lady clothed with bravery and dignity. But it seems like they just there to cover the weak part of me. 

Just this another time, I want to feel weak. Gusto kong ilabas ang lahat ng sakit.

"Thanks, Mish." sagot ko kahit na humihikbi sa kakaiyak.

Pagkarating namin, wala na siya. Nakasalubong namin si Manang kanina na siyang natira at nag-aasikaso sa lahat ng naiwan.

And yes, dinala na siya sa America. Mas gagaling daw siya dun. 

This is all my fault. I have hurt him a lot. I am too dumb to feel the pain in him.

But still, life goes on. This will just pass.

A year later.

Nakatira na ako kina Mish ngayon. Nagrequest ang mga magulang niya noon na dun daw muna ako titira. Kase ilang taon pa bago sila makabalik dahil mayroon itong napakamahalagang deal na naseal sa New York at ibang mga business na aasikasuhin.

Nasa probinsiya pa rin sina Mama, Papa at ang kapatid ko. Nakahanap kase si Papa ng trabaho doon. At tska, nandun sila Lolo at Lola - walang magbabantay.

We are now in College and time really passed so fast.  I graduated as the Class Valedictorian in Riche University.Irony isn't it? Oo nakabalik ako sa Riche dahil inamin ni Bryan ang lahat.

Inako na niya ang kasalanan niya kahit na okay lang na hindi niya gawin yun, pero nakokonsensiya na raw siya. Well, in the bright side, nagpatuloy sa pag-aaral sa gusto niyang University sa Uk. 

And Sir Ramon didn't even know na dun ako nakapagpatuloy. Hindi na siya bumalik -- correction, hindi na sila bumalik simula nung ipinagpatuloy ang gamutan ni Lucas sa Amerika.

And fortunate as I am, ang parents ni Mish ang nagpaaral sa akin nung High School pati ngayong College. Naawa kase sila at nasasayangan sa kakayahan ko raw. In return, pagnakagraduate na ako  ng kolehiyo ay sa kanila ako magtatrabaho.

Hindi ko na talaga namalayan ang panahon. I am now taking Bachelor of Science in Civil Engineering. Actually, pareho kami ng course ni Mish.

✍

"Kass, please stop reading those books." maarteng sabi pa niya. Nasa kwarto niya ako ngayon. Wala kaseng pasok kase holiday.

"Bakit ba? Ipagpatuloy mo na yang ginagawa mo, huwag mo na akong intindihin." tawang sagot ko. 

Hanggang sa nagplay siya ng kanta ...

♪ Nadarama ko pa. 
  
   Ang iyong mga halik na hindi ko mabura

   Sa isip at diwa .
   
   Tila naririto ka pa. .... ♪

"Mish, ang corny naman ng song. Palitan mo." sabi ko.

Nakita ko ang pagtataka sa mukha niya. Bakit ba kase palagi akong tinatamaan ng kantang 'yan.

"Nagtatampo ako. Mind your own business." maarte nitong sagot.

Hindi ako makapagconcentrate sa binabasa ko. 

♪ Ala-ala mo sa akin ay gumugulo

  Bakit 'di na lang bawiin

  Ang hapdi sa aking puso

  Pipilitin ko limutin ang pag-ibig mo

  Kung panaginip lang ito sana'y

  Gisingin ang aking puso ♪

Pagdating sa chorus, hindi ko na namalayan na tumutulo na pala ang mga luha sa mga mata ko.

"Palitan mo na please." sabi ko kay Mish. At paglingon niya nanlaki ang mga mata niya. Nagulat siya dahil umiiyak ako.

"Hoyy Kass! Joke lang yun!" sagot nito. At tska pinatay ang kanta.

"Wala, may naalala lang talaga ako." at pinipilit kong ngumiti.

 At niyakap nalang niya ako.

KINABUKASAN. "Mish! Mauuna na ako ha! May last rehearsal kami para sa play mamaya!" sigaw ko sa kanya kase ang lakas ng music niya at nasa comfort room siya at naliligo.

"Ano? Wala kang kasabay! Walang maghahatid sayo!" sagot niya.

"Ok lang! Para namang hindi ako sanay noon. Byee kita tayo mamaya!"  at umalis na ako agad.

Bakit ba ang dami-daming kong dala. Costumes and etc.

Mabuti nalang at nakarating ako agad sa University pero ang bigat talaga ng mga dala ko.

Naglakad  ako ng mabilis dahil parang late na talaga ako sa usapan namin. Patay ako neto kay Prof.

Nasan na ba yung phone ko. 

Hanggang sa may mabunggo ako dahil hindi ako tumitingin sa dinadaanan ko at nahulog ang lahat ng dala ko.

"Hey watch out!" sigaw na nanggaling sa likuran. Nagtaka ako.

Pinulot ko ang mga gamit ko at nilingon ko muna ito bago ko tingnan kung sino man ang nabangga ko.

"Sorry, nagmamadali kase ako." 

"It's alright John, well let me help you with that." that voice.  

"Lu- cas?"  And there is a pounding heartbeat inside me.

° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° ° °

Author's Note ♛

No Compilations. || No Softcopies.

No part of this story may be reproduced, stored in a retrieval system, or transmitted, in any form, or by any means, shall face the prior consequences. This story is purely fiction. This is just a mere and pure imagination of the author. Sorry if there are grammatical errors /typos.

EPILOGUE ✍

Date Published: September 1, 2014

ALL RIGHTS RESERVED 2014.
© alchemistofwords