I Don't Love Him

16

"Wil je misschien iets te eten? Want ik heb zin in ijs." Zei hij.

"Ja, maar ik mag niet weg." Zei ik.

"Ik haal." Zei hij.

"Oke." Zei ik en pakte geld uit het hoesje van mijn telefoon.

"Nee, dat hoeft niet. Ik betaal." Zei hij.

"Nee, dat hoeft niet. Neem aan." Zei ik.

"Nee. Ik betaal, ik wil een keer aardig zijn." Zei hij.

"Een keer?" Vroeg hij.

"Ik ben nooit aardig." Zei hij onschuldig en deed zijn handen in de lucht. Daarna glipte hij de kamer uit.

Cutie.

☆☆☆

Martijn was net weg en ik zat als een stomme idioot voor me uit te staren. Glimlachend. Ja, je weet wel, die idiote glimlach als je verliefd bent.

Wel raar dat ik zo kijk, ik ben geen eens verliefd.

"Wat zit jij te glimlachen." Zei mijn moeder die ineens binnen kwam lopen.

Thx mama, voor de halve hardstilstand die je me gaf.

"Sorry, ik wou je niet laten schrikken." Zei mijn moeder lachend.

"Het geeft niet." Zei ik. "Kom je lekker gezellig praten?" Vroeg ik.

"Ja. Vind je die jongen leuk?" Vroeg ze.

"Welke jongen?" Vroeg hij.

"Die hier net was." Zei ze.

"Nee." Zei ik meteen. Ze keek me aan met een mondhoek omhoog.

"Uhu." Zei ze mompelend.

"Echt niet. Hij is een of gare sukkel." Zei ik.

Een leuke sukkel. Nee Didi, nee!

"Waarom niet. Hij is best knap." Zei ze.

Weet ik.

"Helemaal niet. Justin Bieber is mooier." Zei ik.

"Je haat Justin Bieber." Zei ze.

"Weet ik." Zei ik.

"Hoe heet die jongen?" Vroeg ze.

"Welke jongen?" Vroeg ik.

"Die jongen die er net was."

"Martijn."

"Didi en Martijn... Martijn en Didi... Dat klinkt allebei schattig."

"Mam..."

"Dat ben ik."

"Je bent irritant."

"Je bent zelf irritant."

"Waarom?" Vroeg ik verontwaardigd.

"Je ontkent dat je hem leuk vind." Zei ze.

"Ik vind het leuk bloemen naar hem te smijten, hem zelf niet." Zei ik.

"Heb je dat gedaan?" Vroeg ze verbaast.

"Ja. En het was grappig." Zei ik. Ze lachte.

"Je weet toch dat haat en liefde dicht bij elkaar ligt?" Vroeg ze.

"Ja. Maar ik word nooit verliefd op hem." Zei ik.

Te laat, Didi.

"Hebben jullie al gezoend?" Vroeg ze.

"Mam. Plzz. Je zit niet opnieuw in de puberteit." Zei ik.

"Je vader vind hem ook een leuke jongen." Zei ze.

"Hij is zelf een leuke jongen." Zei ik.

"Weet ik. Martijn ook." Zei ik.

"Wil je soms dat ik met hem krijg?" Vroeg ik.

"Ja. Eindelijk snap je het." Zei ze.

"Mag ik ook een andere jongen?" Vroeg ik.

"Heeft hij een tweelingbroer?" Vroeg ze.

"Denk het niet." Zei ik.

"Dan... Over twee jaar." Zei ze.

"Zijn jij en papa ook op zo'n manier gekoppeld?" Vroeg ik.

"Ja. Maar dan door vrienden en vriendinnen." Zei ze.

"Waarom doe je dit nu dan ook?" Vroeg ik.

"Ik zie toch hoe jullie naar elkaar kijken?" Zei ze.

"Koop een bril." Zei ik.

"Waarom?" Vroeg ze.

"Hij vind me niet leuk." Zei ik.

"Nu ontken je niet dat jij hem niet leuk vind." Zei ze. Ik zuchtte.

"Ik vind hem ook niet leuk." Zei ik.

"Waarom kocht hij dan een ijsje voor je?" Vroeg ze.

"Hij wou het goed maken." Zei ik.

"Hij wilt je versieren." Zei ze.

"Dan koopt die maar een slinger of vlaggetjes." Zei ik.

"Dat zal ik hem vertellen." Zei ze.

"Hoe?" Vroeg ik.

"Ik heb zijn nummer." Zei ze.

"Wat?"

"Ik heb zijn nummer."

"Dat hoorde ik, maar waarom?"

"Hij hoopte dat ik zijn nummer aan jou gaf. Toen hij me zag lopen, had hij doe gegeven."

"Geef zijn nummer is."

"Nee, je vind hem niet leuk..." Mompelde ze.

Mam, hou je mond alsjeblieft...