Evlatlık Aşk

Acı gerçek

Birkaç saniye sonra beklenen oldu. Jetonum düştü.

Bora'nın bana bahsettiği şirketin adı Koru'ydu.

Bir saniye.

Bora bunun Hakan beye iftira atan adamın soyadı olduğunu da söylemişti.

Nasıl yani? Batuhan Hakan beye iftira atan adamın oğlu muydu?

Neden oğlu olsun canım. Belki babaları kardeştir veya onlarla hiçbir alakası olmayıp, tesadüf bir soyisimdir..

Batuhan'ı yargılamadan önce onunla konuşmanın doğru olacağını düşündüm ve lavabodan çıkıp Batuhan'ın yanına yol aldım.

Kapıyı nazik bir şekilde tıklatarak ''Batuhan, müsaitsen giriyorum?'' dedim sakince.

İçten içe biraz şaşkın, biraz üzgün -olabilecekler için-, biraz da gergindim.

Birkaç saniye sonra lavabonun kapısı aralanmış, Batuhan dışarı çıkmıştı.

''Gerçekten çok özür dilerim, yanlışlıkla oldu. Sana zarar vermek istemem bunu çok iyi bil-''

Daha fazla konuşmama izin vermeden tek eliyle belimden tutup kendine çekti.

Parlayan gözleriyle gözlerimin içine bakıp ''Üzülme, iyiyim.'' dedi ve saniyesine kollarını vücuduma doladı.

Karşılık olarak hiçbir şey söylemedim, sadece sarıldım.

Kokusu huzur veriyor, varlığı beni rahatlatıyordu. O saniye zaman dursun, sonsuza kadar böyle kalmak istedim.

Sarılmamız Bora'nın anlamlı öksürüyle bölündü.

Sanki yanlış bir şey yapıyormuşum gibi korkak ve hızlı bir şekilde Batuhan'dan uzaklaştım.

''Esma hanım pantolonun nerede olduğunu soruyor?''

''1.kattaki lavaboda sabunlu sıcak suya koydum.''

Batuhan keyifsiz gözlerini sarılmamızı bölen Bora'ya dikmişti. Yiyecek gibi bakıyordu ve ben ortadaki gergin havayı dağıtmasaydım yiyecekti de.

''Hadi gel odama çıkalım.'' Batuhan'ın eliden tuttuğum gibi merdivene sürükledim.

Bora'nın umursamaz da olsa bakışlarını üzerimde hissediyordum.

Bıyık altından bir gülümsemeyle merdivenlerden çıktım...

''Bürge burası odan mı?'' dedi şaşkın bakışlarını etrafta gezdirirken. ''Bir ev büyüklüğünde...''

Şaşırmasından memnun, biraz da mahçup olmuştum.

''Sadece burası da değil...'' dedim ve kıyafet odamı ve çalışma odamı gösterdim.

Dalga geçtiğimi sanarak güldü fakat ben karşılık vermeyince ciddileşerek gösterdiğim odalara yöneldi.

''E yok artık''

İNANAMIYORUM.

Ben de ilk gördüğümde aynısını söylemiştim.

Bir türlü söylemekten bıkmadığım şeyi tekrar söylüyordum işte; RUH İKİZİM BENİM.

''Ben de ilk gördüğümde böyle söylemiştim.'' dedim ve bakışlarımı yere diktim.

Evet, biraz utanmıştım çünkü böyle bir hayat bana o kadar uzak ki.

Uzaktı yani, yaklaşık 3 ay öncesine kadar...

Bütün odalara kısaca göz attıktan sonra ''Böyle bir odan olduğunu tahmin etmemiştim.'' dedi ve yatağımın ucuna yavaşça oturdu. Gözleriyle hala odamı inceliyordu.