Hey Teddy

5

"Μη με εκνευρίζεις άλλο Άρη πρωί πρωί!" είπα τσιτωμένη. Αυτό το παιδί πάντα, κάπως τα καταφέρνει και θα με εκνευρίζει.

"Μα τι έκανα;" είπε και καλά αθώα και πεταρισε τις βλεφαρίδες του.

"Με εχεις πάρει από πίσω!" φώναξα.

Έβγαλε έναν μορφασμό λες και τον θιξαμε.

"Εδώ δε σε εχω πάρει κανονικά θα σε πάρω κι απο πίσω;"

"Τι βλακείες λες πάλι μωρέ;" σκέφτηκα για λίγο μέχρι που το συνειδητοποίησα "Ιιιιιι γουρούνι, πως τολμάς! Εννοούσα ότι με ακολουθείς όλη την ώρα!" του γύρισα τη πλάτη και συνέχισα να περπατάω γρήγορα.

Ο μαλάκας , ο ηλίθιος, το γουρούνι.

"Ελα βρε Αλέκο μια πλάκα έκανα."

Το σιχαμένο εγωκεντρικό σκουλήκι!

"Μη με λες Αλέκο." γρυλισα.

"Γρρ γατουλα, χαλάρωσε! Μη τα παίρνεις όλα στα σοβαρά." είπε και πέρασε το χερι του στους ώμους μου.

Πήγα να φύγω αλλά με κράτησε.

"Ασε με θέλω να πάω στα κορίτσια."

"Χμμ κάτσε να το σκεφτώ" έκανε πως σκέφτεται, αλλά για να σκεφτείς προϋποθέτει και να έχεις μυαλό "Μπα όχι λέω να σε κρατήσω."

"Και τι είμαι εγώ να με κρατήσεις ρε; Σκύλος;!" φώναξα απηυδισμένη.

Καλά αυτό το παιδι παρέα δεν έχει και ασχολείται με μένα;

"Εμένα δε με χαλάει να γίνεις η σκύλα μου πάντως." είπα πονηρά.

Αυτό ήταν.
Θα πεθάνει.

"ΑΡΗ!" φώναξα από τα νεύρα μου και άρχισε να γελάει το γουρούνι.

Του εχωσα μια μπουνιά στη κοιλιά αλλά δε πρέπει να κατάλαβε πολλά.

Του έδωσα και έναν φουσκο στο κεφάλι και έφυγα από κοντά του.

"Ωχ ,γιατί είσαι έτσι κόκκινη εσύ;" με ρώτησε η Στέλλα μόλις έφτασα κοντά τους.

"Ρώτα τον ξάδερφό σου καλύτερα."

"Αντε πάλι! Τι έγινε με εσάς του δύο; Ακόμα δεν ήρθε αυτό το παιδί και μαλώνετε σαν το σκύλο με τη γάτα."
είπε η Βάσια και έκατσα κοντά της.