Kurt's POV
After class dumiretso agad ako dito sa ospital para dalawin si Papa. Alam ko na hindi na sya magtatagal at tanggap ko na dahil ayokong makita pa syang nahihirapan.
Inayos ko ang kumot nya nang bigla syang nagsalita.
"Son, magpapahinga na ako." He said in a low voice. Ngumiti ako sa kanya at niyakap sya.
"Go on." I almost whispered. Ipinikit na ni Papa ang mata nya. Agad naman akong tumawag ng Doctor. I know what he meant about his last words. Pumunta naman agad si Doc sa room ni Papa at tulad ng inaasahan ko, he's gone.
Mukhang tanggap na rin ni Andie at ni mama dahil hindi na sila umiiyak.
"Let him be happy." Sabi ni Mama. Yumakap si Andie kay mama. Halos maiyak na si Schinecka pero pinigilan nya ito at yumakap din kay mama.
*knock.knock*
Binuksan ni Andie ang pinto at iniluwa nun si Fritz na ngumunguya ng bubble gum.
"Tang*na! Nagdala pa naman ako ng tinapay!" Reklamo nya.
"Kumakain naman kami nyan." Sabi ni Schinecka.
*
Hindi na namin pinatagal pa at pinacrimate na namin ang katawan ni
Papa, tulad ng hiling nya. Now that he's gone I'll took all the responsibilities. I'm going to manage our businesses. Nilagay namin sa green na vase ang ashes ni Papa at dinala namin pauwe para mailagay sa gitna ng bahay. Pumasok ako sa kwarto ko.
Pumunta ako sa drawer ko para kunin yung sobre na ibinigay noon sa akin ni Papa.
Fritz' POV
February na ngayon at hindi ko alam kung bakit niyaya ako ni Tadpole sa may acacia tree. We are sitting prently on a tree while he's hugging me from my back. He's been caressing my hair since we came, like he's savoring every moment. Ang weird nya this past few days. Napakatahimik na parang malalim ang iniisip.
He hugged me tighter.
"Girlfriend ko?" I heard him ask waiting for me to reply.
"What?" Bored kong tanong.
"I love you always remember that, no matter what happened." He cupped my face and looked at me directly.
Dug. Dug. Dug. Dug
Damn! Ang bilis ng tibok ng puso ko.
"Yeah. I won't forget it." I answered.
"I really love you Fritz."
"I love you too." Sabi ko habang nakakunot pa rin ang noo ko. Itinapat nya sa tenga ko ang bibig nya at paulit ulit nyang pinapaalala na he loves me. What the heck is wrong with him?
I shook my head to erase those bad thoughts.
"Tadpole wala pa tayong kanta sa duet." Pag-iiba ko ng usapan.
"I know." Sagot nya. Nagshrugged lang ako. "I'll sing for you." Sabi nya. Kinuha nya ang gitara nya and he smiled at me sweetly.
(A/n: if you don't know the song read atleast the lyrics.)
Now playing: The gift by Jim Brickman
Winter snow is falling down
Children laughing all around
Lights are turning on
Like a fairytale come true
Sitting by the fire we made
You're the answer when I prayed
I wound find someone
And baby I found you
All I want is to hold you forever
All I need is you more everyday
You saved my heart
From being broken apart
You gave you love away
And I'm thankful everyday
For the gift.
BINABASA MO ANG
The Never Been Inloved Boyish
Humor"Tangina Mo ka, Tadpole!" Eufritz Lee "Tangina mo din, Cockroach!" Kurt John Onessa Written by: Leahsena
