Please, Tell Me This Is A Lie {on hold}

Twee

🌺Anna🌺

Ik word wakker door mijn wekker. Urg, wat een vervelend geluidje is me dat. Ik zet het af en ga rechtop zitten in bed.

Waarom ben ik nog steeds zo moe? Ik ben gister vroeg gaan slapen dus hoe in hemelsnaam is het mogelijk? Misschien moet ik gewoon blijven liggen en school skippen. Anna, je moet naar school. Het is je tweede schooldag. Dat kan me niet schelen, ik wil slapen. Ik ben te moe om op te staan. Sta op. Denk aan je warme douche en daarna kan je eten. Dat zie ik wel zitten. Maar dat opstaan... Je hebt geen keuze, Anna. Opstaan. Nu. Oké, oké, ik sta wel op.

Na die discussie met mezelf gevoerd te hebben, sta ik uiteindelijk op en pak mijn kledij mee naar de badkamer. Daar doe ik mijn pyjama uit en stap ik in de douche. Ik draai de doucheknop open en ik wacht tot het water warm is voor ik eronder stap.

Niall was gister zo lief tegen me, bedenk ik me opeens. Zou hij lief doen tegen me op school? Of zou hij weer zijn gemene zelf zijn? Is hij eigenlijk gemeen? Is dat hoe hij is? Nee, dat kan niet, want gister was hij echt wel heel lief.

Ik herinner het me nog heel goed hoe Niall me de boom inhielp. We lachtten samen om de domste dingen en hij heeft me zelfs verteld over een zusje die hij ooit gehad zou hebben, maar zijn ouders hebben haar afgestaan. Ik had zo veel medelijden met hem dat ik er de tranen van kreeg in mijn ogen toen hijzelf een traan wegpinkte.

Het zou echt stom zijn moest hij vandaag terug gemeen en kortaf tegen me zou doen. Ik zou het ook wel echt vreemd vinden. Want waarom zou je gemeen doen op school en de liefste jongen zijn erbuiten?

Zou het te maken hebben met zijn vrienden? Liam? Nee, die is veel te lief om een slechte invloed te hebben op Niall. Alhoewel, het zou kunnen. Ik ken die jongens totaal niet, het enige wat ik weet zijn hun namen. Maar het zou echt wel kunnen, niks is onmogelijk.

Wanneer ik uit de douche stap, droog ik mezelf meteen af en wikkel ik mijn haar in een handdoek. Ik kleed me aan en poets mijn tanden. Vervolgens doe ik wat mascara aan en wat lipgloss.

Ik doe mijn haar in een schuine paardenstaart en check mezelf nog eens voor ik naar beneden loop. Ik zie er niet op en top uit, maar ik kan ermee door. Het is tenslotte dinsdag. Niet dat het een betekenis heeft, maar ach.

"Hey, mam", zeg ik en ik ga naar de keuken en plak mezelf een boterham met Nutella. Altijd heerlijk.

"Goedemorgen. Heb je goed geslapen?", antwoord ze automatisch. Dat is altijd al haar antwoord in de ochtend wanneer ik haar als eerste begroet.

Ik knik en neem een hap van mijn boterham. Ik loop terug naar boven lopen om mijn schooltas te maken, aangezien ik ze gister niet gemaakt heb. In mijn kamer aangekomen leg ik mijn boterham even opzij nadat ik er een hap van heb genomen.

Ik ga naar mijn kast waar al mijn schoolboeken inzitten en ik pak die eruit van de vakken die ik vandaag heb.

Even later is mijn schooltas gemaakt en heb ik mijn boterham ook op. Ik loop terug naar beneden. Pas dan valt me op dat Maarten er niet is. Is hij nog aan het slapen? Of is hij al weg?

"Mam, is Maarten al weg?", vraag ik en mam krimpt even in elkaar toen zijn naam hoorde. Ik weet best wel waarom. Ze kan er niet tegen dat ik hem met de voornaam noem, maar ik ga hem echt niet 'papa' ofzo noemen. No way. Hij is de reden waarom we hier zitten en waarom ik alles moest achterlaten.

"Ja, hij is al weg. Je gaat hem vandaag niet zien", zegt ze en ze legt haar mok koffie in de keuken. Ze komt terug met een betreurd gezicht. Uh-oh.

"Jij gaat hem ook niet zien, hé?", raad ik en ik weet dat ik er vlak op zit. Maarten is de ware. Tuurlijk, dadde.

"Je weet hoe ik erover denk", zeg ik en ik ga naar de hal om mijn schooltas te pakken.