Please, Tell Me This Is A Lie {on hold}

Zestien

🌺Anna🌺

"Waarom wil je plots naar hem toe? Je had toch een sleepover?", vraagt mam wanneer ik gehaast de auto instap.

"Ik weet het, maar hij heeft me nodig", zeg ik. Mam knikt en rijdt door.

"Waar woont die Shawn?", vraagt mam. Ik geef haar het adres die ze intikt in de gps. De hele autorit blijft stil.

Wanneer mam voor de deur van Shawn stopt, loop ik er meteen uit en ga ik aanbellen aan de deur.

Even later wordt er open gedaan door Shawn en ik vlieg hem meteen in de nek. Hij gooit zijn armen rond mijn middel en trekt me stevig tegen zich aan terwijl hij huilt op mijn schouder.

"Het komt allemaal goed", sus ik hem. Hij laat me zachtjes los en kijkt me aan de ogen. Hij doet mijn haar achter mijn oor terwijl hij nog steeds in mijn ogen kijkt. Met zijn andere hand duwt hij de deur dicht.

Een seconde later zijn zijn lippen op de mijne gedrukt. Ik verstijf even, maar ontspan meteen. Ik kus hem terug. Maar wanneer ik besef wat we doen, trek ik me terug. Shawn kijkt me eerst verbaast aan, maar herstelt zich.

"Sorry, kom binnen", zegt hij. Hij laat me voorop lopen.

"Wat is er nu precies aan de hand, Shawn? Heeft het te maken met Lisa?", vraag ik. Van zodra Shawn haar naam hoort, begint hij weer te huilen. Ik loop meteen naar hem toe en gooi mijn armen rondom hem.

"Shhh", sus ik hem. Het wilt niet helpen.

"Ze is... Er niet meer", snikt hij. Ik schrik. Ze is er niet meer?

Geschrokken laat ik hem los en kijk ik hem aan met een blik dat voor bevestiging vraagt. Hij snikt en knikt voor de bevestiging.

Lisa... Is niet meer?

"De klap was te hard voor haar", begint Shawn te vertellen. Ik laat hem zachtjes los, pak zijn hand zachtjes en leid hem voorzichtig naar de zetel.

Hij gaat gewillig mee en we laten ons neerploffen in de sofa. Ik streel met mijn hand over zijn rug en zeg verder niks.

"Ik... Ik voel me zo... Schuldig", fluistert Shawn.

"Schuldig? Hoezo? Je wist toch niet-... Ik bedoel, je hoeft je echt niet schuldig te voelen", verbeter ik mezelf. Hij kijkt me even aan, maar richt zijn blik weer naar zijn handen.

"Had ik haar tegengehouden om weg te gaan, was dit nooit gebeurt", zegt hij. Ik weet niet goed hoe ik dit moet oppakken. Ergens voel ik een jaloerse steek opkomen, maar ik duw het weg.

"Ik had haar nog één zinnetje moeten zeggen, dan was ze nog even bij mij thuis en zou ze die auto wel hebben gezien als ze de straat overstak", snikt hij.

Ik blijf zijn rug strelen en zwijg. Ik wee helemaal niet hoe ik hierop moet reageren. Ik ben zo al niet goed in iemand troosten. Wat moet ik dan zeggen tegen Shawn?

"Maar ik kan de tijd niet terugdraaien. Het leven gaat door", zegt hij plots hard. Ik schrik en stop met het strelen van zijn rug.

"Ik weet ook dat je gaat zeggen dat het niet mijn schuld is, maar ik weet wel beter. Ik had haar moeten tegenhouden, dan was ze nu niet dood!", roept hij.

"Shawn! Jij kan er toch niet aandoen dat ze die auto niet zag aankomen!", roep ik terug.

"Jawel! Ik had haar langer bij mij moeten houden!", roept hij dan weer naar mij.

"Jij hebt niks verkeerd gedaan! Zij zag die auto niet aankomen! Dat is toch niet jouw fout?! Je gaat toch niet de hele tijd naast haar blijven lopen en voor haar checken of er geen auto's aankomen?!", roep ik. Dan besef ik dat ik in de tegenwoordige tijd aan het praten ben..