Please, Tell Me This Is A Lie {on hold}

Zessentwintig

🌺Anna🌺

Ik ga zitten aan tafel en mam komt voor me zitten. Ik ben nu even blij dat Maarten aan het werk is, dit is echt iets voor gewoon tussen mij en mam.

"Greg heeft ons veel verteld", begin ik. Mam kijkt me aan, alsof ze wist wat ik allemaal te weten ben gekomen. Misschien is dat wel zo, aangezien zij zelf ook wel weet dat zij en pap contact hebben met de ouders van Niall en Greg.

"Dus je weet het? Dat we contact hebben gehad over al die jaren heen?", vraagt mam. Ik knik. Mam zucht.

"Ik wil dat je weet dat ik niet alles alles heb verteld. Gewoon de algemene dingen", zegt ze.

"Dat weet ik, dat heeft Greg ook verteld. Hij heeft het ons allemaal verteld", zeg ik zacht. Ik kijk naar de tafel en dan terug naar mam.

"Ik hoop dat ik dit nu achter me kan laten en dat we hier niet meer over gaan praten. Is dat oke?", vraag ik haar. Ze knikt.

"Dat is helemaal prima."

Ik knik en weer valt het gesprek stil. Ik zucht eens en ga dan van tafel. Ik loop naar mijn kamer en bel Niall op.

"Hey, Anna", hoor ik aan de andere kant van de lijn.

"Hi. Ik heb gepraat met mam. Ik denk wel dat ik dit nu achter me kan laten", zeg ik. Ik hoor hem hummen.

"Dat is goed. Dan praten we hier niet meer over en zijn we gewoon vrienden", zegt hij. Ik knik instemmend, vergetende dat hij me niet kan zien.

"Klinkt goed."

"Ik ga je moeten laten. Bedankt om me te bellen", zegt hij.

"Je had gevraagd of ik je iets wou laten weten, dus dan doe ik dat. Ik zie je maandag", zeg ik en ik hang op. Ik zucht en kijk naar buiten. Dat is dan weer een probleem opgelost.

Plots moet ik weer denken aan Shawn. Ik moet hem echt eens bellen om te vragen hoe het met hem gaat. En ik wil hem zien. Ik wil hem zo graag zien. Maar wil hij me nu wel spreken?

Misschien wil hij wel met rust gelaten worden. Of misschien heeft me juist nu het hardst nodig. Ik weet het niet. Ugh, waarom ben ik plots zo nerveus? Ik kan toch gewoon mijn gsm pakken en bellen?

Maar ik weet niet of hij me wel wil horen of spreken. Oh, doe het gewoon! Stop met twijfelen en bel hem.

"Hallo?"

"Shawn? Gaat alles goed met je?"

"Ja, het gaat wel. Ik ben blij dat ik je hoor. Sorry dat ik je niet belde", hoor ik hem zeggen.

"Het spijt mij ook. Ik wist gewoon niet zeker of je wel iemand wou spreken of juist helemaal niet", zeg ik eerlijk.

"Eerlijk wou ik echt niemand spreken. Maar nu vind ik het echt niet erg. Ik heb je gemist, Anna", zegt hij. Ik glimlach zacht.

"Ik jou ook, Shawn", zeg ik terug.

"Wanneer kan ik je nog eens zien?", vraagt hij dan. Ik denk. Morgen zou eventueel kunnen. Ik heb toch nog geen plannen.

"Ben je morgen vrij? Dan zou ik wel eens kunnen langskomen", zeg ik.

"Dat is helemaal goed", zegt hij. Ik knik, wetende dat hij me niet kan zien, maar dat maakt niet uit. Ik ga hem weer zien en dat is wat telt.

Diezelfde avond zitten we allemaal aan tafel te eten. Er word amper een woord gezegd, maar dat vind ik niet erg. We genieten allemaal van ons eten, zonder dat we dat luidop moeten zeggen.

Het is zeldzaam dat Maarten met ons mee-eet. Ergens vind ik het wel leuk. De laatste week heb ik hem meer en meer gezien. Misschien gaat hij wel minder werken om meer bij mam te zijn.

"Hoe is het met de Uitgeverij?", vraag ik aan Maarten. Hij kijkt me verrast aan en slikt zijn eten weg, zodat hij me kan antwoorden.

"Het gaat goed. En zoals je misschien wel al gemerkt hebt, is het veel rustiger nu", zegt hij. Ik knik. Hij is dus niet thuis om meer bij mam te zijn, maar gewoon omdat het rustiger is.

"En met de plannen voor de bruiloft?", vraag ik dan. Deze keer is het mam die me antwoord.

"Alles gaat prima. Het verbaasd me dat je dit vraagt, Anna, eerlijk waar. Ben je van gedachten verandert?", vraagt mam dan aan me.

"Om eerlijk te zijn echt niet. Ik vind het nog altijd absurd dat je met Maarten wilt trouwen, terwijl hij amper thuis is en altijd weg is. Maar wat heb ik erop te zeggen? Het is niet dat jullie gaan luisteren naar me. Ik wil gewoon dat je gelukkig bent, mam, en als je gelukkig bent met Maarten, dan is dat prima voor mij."

Mam knikt en eet dan verder. Ik richt me nu tot Maarten.

"Ik hoop gewoon dat jij niet verwacht dat ik je nu pap ga noemen, want dat is echt iets wat nooit zal gebeuren."

Maarten lacht en schudt zijn hoofd.

"Natuurlijk verwacht ik dat niet. Ik weet wel dat je dat niet kan en wil", antwoordt hij. Ik knik. Mam grinnikt zacht en dan zijn we allemaal weer stil en eten we rustig voort. Om eerlijk te zijn, ik vind dit best wel gezellig. Avonden zoals deze mogen minder zeldzaam worden.

•~Zondag~•

"Mam! Mam? Maaaam!"

"Je moeder is niet thuis! Wat heb je nodig?", roept Maarten terug. Ik zucht en loop de trappen af met mijn schoenen in mijn handen.

"Ik ben jullie gister vergeten mee te delen dat ik vandaag heb afgesproken met Shawn. Zou jij me er naartoe willen brengen?", vraag ik buiten adem omdat ik echt geen conditie heb.

"Ja, natuurlijk", zegt hij en hij pakt zijn sleutels.

Een tijd later sta ik dan voor Shawn zijn deur.

"Bel je me als je terug naar huis komt? Maak het niet te laat, oke? Morgen moet je naar school", zegt hij. Ik knik en klop aan.

De deur word geopend en een breed glimlachende Shawn staat in de deuropening. Meteen komt er ook een glimlach op mijn gezicht.

"Anna! Ik ben zo blij je weer te zien!", zegt hij en hij trekt me in een knuffel. Gewillig knuffel ik hem terug en leg ik mijn hoofd tegen zijn borst. Ik wist wel dat ik hem gemist had, maar ik had niet door dat ik hem zó hard gemist had!

"Ik ben ook blij jou te zien, Mendes", zeg ik tegen zijn borst. Hij lacht, wat mij doet meeschokken. Ik grinnik.

"Kom binnen, hier staan blijven knuffel in de deurpost is wat raar", lacht Shawn terwijl hij me loslaat. Ik lach mee en stap zijn huis binnen.

"Ben je alleen thuis?", vraag ik hem als ik de woonkamer rondkijk. Shawn antwoordt niet, dus draai ik me om en zie dat Shawn wel heel dicht achter me is komen staan. Ik kijk naar hem op en we blijven elkaar een lange tijd gewoon aanstaren.

"Anna..."

Ik knik en wacht af tot hij zijn zin afmaakt. Als hij van plan was een zin te zeggen, natuurlijk.

Hij legt twee vingers onder mijn kin en duwt mijn hoofd naar boven toe. Zacht komt hij dichter met zijn hoofd. Ik laat hem begaan, stiekem heb ik hier ook op gewacht.

En dan voel ik zijn lippen op de mijne. Ze zijn gewoon op mijn lippen gedrukt, maar waw, wat heb ik dit gemist. Shawn laat me los en kijkt me dan met een kleine glimlach aan.

"Ik moest dit doen. Ik heb je echt hard gemist, Anna, dat kan je niet geloven", zegt hij.

"Ik jou ook, Shawn."

En ik druk mijn lippen weer tegen de zijne. En deze keer zijn ze niet alleen op elkaar gedrukt.