Please, Tell Me This Is A Lie {on hold}

Intro

"Anna, ik weet dat je er tegenop ziet, maar doe alsjeblieft even vriendelijk, wil je?", sist mam in de gang van het schoolgebouw van mijn school, mijn nieuwe school.

Ik ben Anna en ik ben zestien jaar oud. Of jong, hoe je het ook ziet. Al heel mijn leven woonde ik in een gezellig dorpje, ik had de beste vrienden en ik had er altijd plezier. Ik hield van dat dorpje, nog steeds. Ik wou er nooit weggaan, tot mijn moeder me vertelde dat we gingen verhuizen naar deze stad, omdat ze hier een man heeft gevonden, die in haar ogen de ware was.

Zijn naam is Maarten. Hij is groot, heeft zwart haar en bruine ogen. Hij werkt in een Uitgeverij voor boeken, hij is dus bijna altijd weg. Ik snap niet hoe mam hem kon zien als haar ware liefde. Onzin.

Maar goed, we zijn dus verhuisd naar de andere kant van de wereld. Ik moest dus alles en iedereen achterlaten. Ik heb het zelfs moeten uitmaken met mijn vriendje. Niet dat ik dat zo erg vond, want eigenlijk was ik wel al langer van plan om het uit te maken, omdat ik er niet meer verliefd op was. De verhuizing was dus een goede reden om het uit te maken. Niet dat 'niet meer verliefd zijn op die persoon' geen goede reden is, maar kom... Dat was dus één pluspunt aan het verhuizen. En ook meteen het enige.

"Best", mompel ik en ik loop stampvoetend en met een bitchface terug naar de klas waar mijn nieuwe klassentitularis zit te wachten op mijn terugkeer.

Mijn nieuwe leerkracht heet mevr. Beckham. Ik moet toegeven dat ik meteen dacht aan David Beckham. Ze is redelijk klein van gestalte, bruin haar die strak in een dot werd getrokken. En ze heeft een bril. Meer had ik niet nodig om te weten dat dit een zeer strenge leerkracht zal zijn. Misschien wel de strengste van de hele school en dat is weer míjn klassentitularis. Heb ik even geluk.

"Ah, ben je al wat bekomen, meid?", vraagt mevr. Beckham met een overdreven vriendelijke stem. Ik kan haar stem nu al niet af, dat belooft voor dit jaar.

Ik knik gewoon en ga zitten op de rechtse stoel, het verst weg van de leerkracht. Mijn moeder komt naast me zitten en geeft me een lichte klap op mijn bovenbeen om me te laten weten dat ik weer mijn bitchface op heb staan. Ik rol met mijn ogen -echt, ik doe dit zo vaak. Ooit ga ik eens zo hard met mijn ogen rollen dat ik mijn brein kan zien- en ik zet een glimlach op. Natuurlijk geen oprechte.

Na nog een kwartier te hebben geluisterd naar de regels van het school en de bedankjes omdat mam me in deze school heeft ingeschreven, is mevr. Beckham uitgepraat. Ik sta meteen recht en mijn moeder volgt mijn voorbeeld.

"Ik wens je nog veel geluk hier bij ons op school", zegt mevr. Beckham en ze steekt haar hand uit. Ik forceer nog een laatste glimlach en shud haar hand.

"Dankjewel", zeg ik en ik trek mijn hand weer weg. Ik blijf geduldig wachten tot mijn moeder ook klaar is met afscheid nemen en samen lopen we het klaslokaal uit. Ik wilde net tegen mijn moeder zagen en klagen over dit hele gedoe, maar als ik me omdraai zie ik dat mijn moeder alweer in een gesprek is beland. Ik zucht en ga op een bankje zitten, een paar klaslokalen verder.

"Hey, nieuw hier?", hoor ik plots een jongensstem vragen en ik kijk op van mijn gsm. De jongen die me aansprak, kijkt me vriendelijk aan.

Hij heeft bruin, warrig haar en bruine ogen. En een lieve glimlach, wat er voor zorgt dat ik niet sarcastisch antwoord.

"Ja, inderdaad", zeg ik en hij komt naast me zitten. Hij kijkt even op mijn gsm en dan terug naar mij. Ik sluit mijn gsm af en stop hem weg.

"Ik ben Liam. Ik kom hier nog maar een jaar naartoe, maar ik weet wel waar alles is. Dus als je wil, kan ik wel je gids zijn voor je eerste dagen", biedt hij vriendelijk aan. Ik kan merken aan zijn ogen dat hij dat oprecht ziet zitten en niet gewoon voorstelt om het maar voor te stellen en om vriendelijk over te komen. Ik glimlach en knik.

"Dat zou geweldig zijn, bedankt", antwoord ik en op dat moment komt mijn moeder de klas uitgelopen. Ze kijkt verward als ze me niet direct ziet. Ik zwaai met mijn hand om haar aandacht te trekken. Het lukt en met een glimlach komt ze onze kant op gelopen.

"Ik moet gaan, Liam. Zie ik je maandag?", vraag ik hem en ik sta op. Ik kijk hem nog steeds aan wanneer mijn moeder naast me komt staan. Hij knikt en zegt dat ik hem altijd kan vinden aan de kluisjes op de speelplaats. Geen idee waar die zich bevinden, maar ik kom ze vast wel tegen op de terugweg naar de auto.

Ik glimlach nog eens naar hem voor ik met mijn moeder de gang afloop.

"Hey! Je mag je wel nog altijd voorstellen", zegt Liam en hij glimlacht lief, wat me doet lachen.

"Natuurlijk, sorry. Mijn naam is Anna", zeg ik en ik glimlach naar hem.

"Oké, zie je maandag, Anna!", roept hij en hij loopt naar de andere kant van de gang. Wat doet een student op zondag om 14u in de schoolgebouwen?

We lopen naar buiten en ik ga op zoek naar de kluisjes. Ik zie er gelijk een rij staan, maar even verder staan ook nog kluisjes. Geweldig, mag ik morgen dan toch nog op zoek gaan.

"Je hebt al vrienden gemaakt, merkte ik op?", zegt ze.

"Hij speelt mijn gids voor mijn eerste dagen. En het is niet omdat ik al een gids heb, dat ik plots superenthousiat ben over dat verhuizen",waarschuw ik mijn moeder en ze lacht.

"Natuurlijk niet", zegt ze lachend. Samen stappen we naar de auto en stappen we in. Zonder nog een woord te zeggen vertrekken we naar huis.

Nu alleen nog hopen dat ik niet doodga dit schooljaar.