Please, Tell Me This Is A Lie {on hold}

Drie

🌺Anna🌺

Ik zit al in geschiedenisles, de laatste les van de dag. Ik kijk er ongelooflijk naar uit om weer thuis te komen. Dan kan ik me in de zetel leggen en er niet meer uitkomen voor de rest van de week. Oké, dit is overdreven, maar dat is niet erg.

"Jij weer?", hoor ik een jongensstem zeggen en ik kijk op. Niall gaat naast me zitten.

"Blijkbaar", antwoord ik simpel.

"Hoe zit het met het vertalen?", vraagt hij en ik kijk hem aan.

"Niall, we hebben die taak vandaag pas gekregen. Hoe zou ik die nu al vertaald kunnen hebben?", vraag ik hem.

"Je had toch een vrij uur?", vuurt hij terug.

"Ja, maar ik heb iets anders gedaan dan vertalen", zeg ik en ik kijk weer weg.

"Wat heb je dan gedaan? In je eentje de speelplaats afgelopen?", vraagt hij. Ik kan een spottende toon herkennen in zijn stem.

"Nee, ik was niet alleen", antwoord ik enkel. Ik heb geen zin in ruzie, ik wil er ook geen. We zijn nog maar September, het zou straf zijn om nu al ruzie te hebben.

"Je hebt dus vrienden?", vraagt hij. Ik kijk van opzij aan met één wenkbrauw op. Ik had verwacht dat hij me aan zou kijken met een grijns, maar hij is uiterst serieus.

"Meen je dat nu?", zeg ik en ik weet niet wat ik moet voelen. Moet ik boos zijn omdat hij dat vroeg en uiterst serieus is? Of moet ik wachten en niks doen tot hij uiteindelijk in lachen uitbarst?

"Nee, ik lach maar met je", zegt hij en hij richt zijn aandacht op de les. Wat een rare kwibus is me dat!

Als de les is afgelopen, haast ik me de klas uit nadat ik mijn schooltas heb gemaakt. Ik hoor Niall lachen achter me en ik weet niet zeker of hij me uitlacht of gewoon lacht met een vriend ofzo. Ik negeer het gewoon.

"Hey, jij hebt haast", zegt iemand die naast me komt gelopen. Haar krullige haren verklappen wie ze is.

"Hey, Mona. En ja, ik heb haast. Ik wil gewoon thuis zijn", zeg ik maar ik vertraag mijn pas toch een beetje.

"Je haast je om thuis te zijn? Meid, heb je wel een leven na school?", vraagt ze me.

Ik voel me een beetje beledigt, maar de uitdrukking op haar gezicht vertelt me dat het helemaal haar bedoeling niet is om me te kwetsen of beledingen. Als ik tenminste haar uitdrukking kan lezen zoals ik bij anderen kan.

"Ik heb best wel een leven na school. Ik moet gewoon veel doen, want er komt bezoek", verzin ik. Er komt niet echt bezoek, ik wil gewoon overkomen alsof ik na school echt druk ben.

"Oh! Wie komt er dan? Sorry als ik je beledigt heb, dat was niet de bedoeling geweest", zegt ze. Ik kan dus haar uitdrukkingen ook goed lezen.

"Enkele vrienden van me en je hebt me niet beledigt hoor", zeg ik. Ik versnel mijn pas.

"Zie ik je morgen weer?", roept ze me nog na. Ik knik en steek mijn duim op boven mijn schouderhoogte zonder om te kijken.

Thuis aangekomen

"Anna, kan je me even helpen?", vraagt Maarten als ik de woonkamer inloop. Ik zucht zachtjes, maar knik toch.

"Zeg me wat ik moet doen en ik doe het", zeg ik. Ik kijk hem aan en hij loopt naar een ene kant van de tafel.

"Help me de tafel naar de kant te schuiven. Dan is er hier meer plaats", zegt hij en hij pakt de onderkant van de tafel vast.

Ik loop ook naar de tafel en pak de onderkant vast. Samen verplaatsen we de tafel aan de kant, zonder me af te vragen waarom hij eigenlijk zoveel plaats nodig heeft.