Please, Tell Me This Is A Lie {on hold}

Drieëntwintig

🌺Anna🌺

Ik kom toe op de weide en ik stap meteen naar de boom. Ik kijk op en ik zie Niall al zitten. Ik wenk hem en hij sprint uit de boom.

"Wil je erin gaan zitten?", vraagt hij me. Ik knik. Voorzichtig pakt hij mijn hand vast en trekt me de boom in. We gaan goed zetten en even blijft het stil.

Hoe moet ik nu beginnen? Welke vraag is de beste vraag om mee te beginnen? Ik kijk naar de weide in de hoop dat de bloemen een vraag zouden vormen om mee te beginnen ofso.

Naast me zit Niall ook nerveus heen en weer te wiegen. Ook hij weet overduidelijk niet waarmee hij moet beginnen. Of hij wacht gewoon tot ik begin, dat kan ook.

"Heb je al de kans gehad om het aan je broer te vragen hoe hij het weet?", begin ik dan maar. Hopelijk vertrekt van hieruit wel een gesprek zonder stiltes en veel antwoorden.

"Ja, ik heb hem al aan de lijn gehad. Maar ik wil dat hij het verteld aan ons beide, en niet alleen aan mij", antwoord hij. Ik knik.

"En wanneer zou dat dan mogelijk zijn?", vraag ik. Hij denkt even na en kijkt me dan aan.

"Wanneer we allebei vrij zijn. En hijzelf natuurlijk ook", zegt hij. Ik knik. Ik adem eens diep in en kijk hem aan.

"Ik wil niet geadopteerd worden", zeg ik dan. Hij kijkt even weg en dan terug naar mij.

"Ja, dat heb je al gezegd", antwoordt hij. Ik zucht en kijk dan weer voor me. Het gesprek valt stil en we kijken allebei voor ons uit.

Mijn gedachten gaan alle kanten op. Ik wil weten hoe het komt dat zijn broer het wel meteen wist en Niall van niks bewust was. Ik wil weten waarom mijn moeder Maarten heeft voorgesteld om mij te adopteren. Opnieuw adopteren. Ik wil helemaal geen Declan zijn, ik vind het helemaal prima om een Bennett te zijn. Niet dat een achternaam veel verandert aan mijzelf, maar toch.

"Ik had echt gedacht dat je ging losbarsten van de vragen", zegt Niall opeens en hij kijkt me aan met een klein glimlachje. Ik glimlach klein terug.

"Sorry, ik weet gewoon niet meer wat ik moet vragen of zeggen of doen... Ik ben helemaal in de war. Er komt zoveel op me af! De bruiloft, mam en Maarten die me willen adopteren,.. Wilt mijn vader dat wel? Hebben ze dat aan hem gevraagd of was het gewoon een spontane ingeving? Hé, laten we Anna adopteren! Wat denk je ervan, Maarten? Ja, natuurlijk! Laten we het maar doen! We moeten het vooral niet aan haar vader vragen! Of Anna zelf! Wel, je word hartelijk bedankt, mam!"

"Hé, hé, rustig." Niall pakt mijn arm vast en knijpt er zachtjes in. Ik kijk hem aan en word stilaan rustiger. Hij glimlacht klein en laat mijn arm dan los. Ik kijk weer weg en probeer mezelf rustig te houden. Ik moet hier echt eens over praten met mijn moeder.

"Het spijt me. Er komt gewoon zoveel op me af op dezelfde tijd en ik kan het niet aan", zeg ik zacht. Hij knikt.

"Ik kan dat begrijpen. Ik zou ook niet weten wat ik zou moeten doen als ik in jouw plaats was. Maar ik zou wel vooral niks tegen mijn zin doen. En ik zou er ook eens goed over praten met ze allebei. Zonder ruzie", zegt Niall.

"Je logica is echt on point."

"Ja, ik weet het, ik spreek mezelf tegen", zegt hij zacht lachend, wat bij mij ook een kleine glimlach oplevert.

"Ik zal naar je luisteren en je raad opvolgen, want het klinkt best wel goed. Met ze allebei proberen praten, zonder ruzie en al dat", zeg ik dan weer serieus. Hij knikt.

"Ik zal dan ook eens gaan praten met Greg", zegt hij daarop, waarop ik dan weer knik.

"Is hij je broer?", vraag ik dan.

"Ja", antwoordt hij. Hij zucht eens en kijkt op zijn horloge.

"Ik zou echt nog veel langer hier met je willen zitten, maar één: ik weet niet echt meer wat te zeggen en twee: ik moet maar eens naar huis gaan", zegt hij dan. Ik knik.

"Ja, ik zou dat ook moeten doen. We spreken elkaar wel weer als we allebei wat meer weten", zeg ik. Hij knikt en klimt als eerste de boom uit. Daarna helpt hij me en even later staan we allebei met onze beide voeten op de grond.

"Afspraak hier?", vraagt hij en ik knik. Samen lopen we het padje op tot we elk onze eigen kant op moeten. We zeggen elkaar gedag en gaan naar huis.

•~•~•~•~•

Ik plof neer in de zetel en tot mijn verbazing zie ik dat Maarten aan de tafel zit. Ik had hem niet eens gezien. Hij kijkt niet eens naar me op, maar blijft doorwerken.

"Ben je nog altijd aan het werk?", vraag ik om een gesprek op te starten. Hij kijkt me met een ruk en met een verbaasde blik aan.

"Je praat tegen me?", vraagt hij me. Ik rol mijn ogen.

"Nee, ik praat tegen die muur achter je", antwoord ik. Hij lacht en legt zijn bril op kant.

"Ja, ik ben nog altijd aan het werken. Maar ik ben bijna klaar en dan kan ik je moeder helpen met de plannen voor de bruiloft. Heb je je kleed al gezien?", zegt hij. Ik knik.

"Ik moet toegeven dat hij echt mooi is", zeg ik. Hij knikt.

"We hebben hem samen uitgekozen. Ik weet dat je er niet helemaal blij mee bent dat we gaan trouwen, dus hebben we een heel mooi kleed voor je gekozen, zodat je misschien toch zou uitkijken naar die dag", biecht hij op. Ik kijk naar hem op en glimlach klein. Hij kucht en kijkt me dan heel serieus aan.

"Ik heb gehoord van je moeder dat je vandaag ontdekt hebt dat een van je vrienden je oude broertje blijkt te zijn?", zegt hij. Mijn glimlach verdwijnt en ik kijk weg.

"Ja, het is Niall. We hebben besloten dat we allebei eens met zijn broer gaan praten", zeg ik eerlijk. Ik weet niet hoe het opeens komt dat we deftig met elkaar praten, maar ik zou liegen moest ik zeggen dat het niet fijn is.

"Dat is een goed idee. En.. heb je al een beetje kunnen nadenken over dat adopteren?", vraagt hij dan. Ik kijk naar hem op.

"Ja, daar wil ik graag eens over praten. Maar met mam", zeg ik. Hij knikt en zet zijn bril terug op. Was dat het? Gaan we nu niet meer praten en ons bemoeien met ons eigen leven?

"Waar denk jij dat we zouden moeten trouwen?", vraagt hij plots uit het niks.

"Um, geen flauw idee", antwoord ik alleen maar. Ik wil helemaal niks met de planning te maken hebben.

"Oke, dan zoek ik verder", zegt hij en daarmee is het gesprek helemaal afgerond. Ik haal mijn gsm boven en ik scrol een beetje door social media.

Mijn gedachten dwalen af naar Shawn. Hoe zou het nu zijn met hem? Zou ik hem bellen of niet? Ik besluit het maar niet te doen en hem even alleen te laten.

Ik bel hem morgen wel.