Please, Tell Me This Is A Lie {on hold}

Vijftien

🌺Anna🌺

Het is eindelijk weekend. Ik heb hier al een hele week op zitten wachten. Vanavond ga ik naar die girlsnight met Mona en Eliza en Amy. Ik had het gister nog gevraagd nadat mam zei dat ze het hele weekend plannen gaan maken voor de bruiloft. Ik durf wedden dat zij er alleen voor gaat staan.

Ik haal mijn toast uit de toaster en beleg het met Nutella. Genietend bijt ik er een hap uit.

"Anna, wat denk jij? Thema of niet?", vraagt mam en ze kijkt me aan. Ik trek een wenkbrauw op.

"Mam, het is 09u46. Zit jij nu al plannen te maken? Waar is Maarten trouwens?", vraag ik en ik bijt nog een hap.

"Maarten is aan het werken", zegt mam gewoontjes. Ze maakt aantekenigen voor de trouw in haar eentje.

"Ah ja. En jij bent degene die de plannen moet maken? Ah ja, logisch dat de vrouw alles moet regelen terwijl de man aan het werken is", zeg ik vol sarcasme.

"ANNA!", schreeuwt mijn moeder plots boos. Ik schrik zo hard dat ik mijn toast op de grond laat vallen. Mam lijkt het niet opgemerkt te hebben, want ze gaat gewoon verder met haar preek.

"Ik wil NIET dat je nog zo over Maarten praat! Hij doet al meer voor me dat jouw vader OOIT HEEFT GEDAAN!!", roept ze.

"OH, DUS MIJN VADER WOONDE NIET BIJ ONS?!", vuur ik schreeuwend af. Ik ben het beu dat ze Maarten altijd in het goede probeert te praten. Bij mij werkt het niet.

Maarten is amper thuis, hij is altijd aan het werk. En dat terwijl mam hier alleen zo vroeg trouwplannen maakt. Eerlijk ben ik zwaar tegen de bruiloft, maar wie ben ik om er iets op te zeggen?

"Anna Marie Benett, naar je kamer", sist ze tussen haar tanden door. Ik zeg niks meer en stap over de gevallen toast naar mijn kamer.

Misschien had ik mijn mond wel moeten houden...

Oops.

🎸Niall🎸

Alles valt in elkaar. Nu begrijp ik alles. Waarom ik het gevoel had dat ik niet verliefd mocht worden op Anna, waarom ik me zo vertrouwd voelde in haar buurt. Waarom ik het gevoel had dat ik ze al jaren kende, waarom ik soms zo bezorgd was om haar en waarom ik niet boos kon blijven op haar.

Nu hebben we wel ruzie, maar dat is volledig mijn fout. Ik heb het verkeerd aangepakt en nu is het aan mij om mijn excuses aan te bieden.

Hoewel, ik zit nog altijd met een heleboel vragen voor mij broer. Zoals hoe en wat en waarom. Zo veel vragen, waar ik geen antwoord op weet. Volgens mij zal het nog lang duren voor ik zelf antwoorden ga krijgen.

Ik moet wel zeggen dat ik redelijk hard schrok toen Greg die woorden uitsprak. Het kwam er zo hard uit, alsof ik met een hamer op de kop werd geklopt. Het verklaarde wel alles, maar nog steeds ben ik geshokt.

Greg had me duizendmaal gevraagd om dit te verzwijgen voor Anna zelf. Ook hier heb ik vragen bij. Waarom-vragen.

Ik weet niet zeker of ik me nog gewoon ga kunnen gedragen als ze in de buurt is. En met gewoon bedoel ik hoe ze mij kent.

Deze nacht heb ik amper geslapen. De woorden bleven maar door mijn hoofd spoken. Ik kan het niet geloven.

Zo onwaarschijnlijk allemaal. Dit bewijst dan weer dat de wereld echt klein is. Ik bedoel, hoe groot was die kans? Volgens mij was die totaal niet groot. En toch is het gebeurt bij mij.

Maar hoe komt het dat Greg het al meteen wist en ik niet?

🌺Anna🌺

"Anna!", roept Eliza blij als ze de deur opendoet.