Please, Tell Me This Is A Lie {on hold}

Zes

🌺Anna🌺

"Psst", fluister ik naar Niall om zijn aandacht te trekken.

De leerkracht geeft les over hoe je een bepaald woord moet uitspreken en ik verveel me kapot, dus ben ik begonnen aan de vertaling. Alle woorden die erop staan, zijn vertaald en ik heb er zelf nog enkele bijgeschreven: 'een betekenis', 'liefdesliedje', 'harde muziek' en 'depressieve muziek'. Ook die woorden heb ik vertaald.

Eindelijk heb ik zijn aandacht te pakken gekregen. Hij kijkt me vragend aan terwijl hij af en toe een blik op de leerkracht werpt.

"Ik heb ze vertaald. En ik heb er zelf nog bijgeschreven", fluiser ik en ik geef hem het papier zodat hij het kan bekijken.

Hij bekijkt het en knikt dan.

"Het ziet er goed uit", fluistert hij als hij me het papier teruggeeft.

Ik neem het aan en stop het weg. Ik kijk nog even naast me en ik zie dat Niall alweer gefocust is op de les. Even later volg ik ook zijn voorbeeld.

*tijd om naar huis te gaan*

"Hé, Anna! Laat me iets weten wat je moeder heeft geantwoord", zegt Niall als hij naast me komt lopen wanneer ik het school uitloop.

"Oke, maar hoe dan?", vraag ik hem.

"Ik geef je mijn nummer", zegt hij en hij haalt zijn gsm boven. Hij tikt iets en toont me dan het scherm waar zijn nummer opstaat. Ook ik pak mijn gsm en ontgrendel het.

Omdat een nummer lezen al lopend niet goed gaat, blijf ik even staan en typ dan zijn nummer in. Ik sla hem op onder de naam 'Niall' en vergrendel mijn telefoon weer. Ook Niall stopt de zijne weg en we beginnen terug te lopen.

"Zet een gitaartje achter mijn naam", zegt Niall plots. Ik kijk hem raar aan, maar herstel mezelf snel.

"Oke, dat doe ik", antwoord ik. We zijn al de poort uit en we staan op het punt om elk onze eigen weg op te gaan.

"Zet bij jouw naam de smiley die jij achter je naam wilt", zegt hij en hij glimlacht lief naar me. Ik knik.

"Oke, dat doe ik", lach ik.

We nemen afscheid en we gaan elk onze eigen kant op.

*thuis aangekomen*

"Ik ben thuis!", roep ik door heel het huis. Ik gooi mijn schooltas in de hoek en tot mijn pech realiseer ik me dat ik mijn plastieke zak bij Shawn ben vergeten. Ik sla mijn ogen neer en klop mezelf de kop in -wel in mijn gedachten.

"Ah, hier ben je! Bij wie ben je blijven slapen? Ik kan het niet geloven dat hij je uit huis heeft gezet!", roept mam en ze trekt me in een stevige knuffel.

"Het is oke, mam. Ik ben bij Shawn blijven slapen en Maarten wou niet dat ik hier was omdat ik anders het romantisch moment zou vertstoren", leg ik uit. Ik hou mijn schoenen aan en hou mijn gsm in mijn hand om Shawn op te bellen.

"Oh ja, over dat aanzoek...", begint mam en ik word bang. Mijn ademhaling stopt en mijn hart slaat een slag sneller. Uh-oh...

"Ik heb gezegd dat ik erover wil nadenken", zegt mam zuchtend. Wat?

"W-wat?", vraag ik haar. Heb ik haar wel goed gehoord? Heeft ze werkelijk gezegd dat ze erover wil nadenken?

"Ik heb gezegd dat ik erover wil nadenken", herhaalt mam haar vorige woorden. Ze zucht nog eens en slaat haar ogen neer als ze me loslaat.

"Hoezo dan? Ben je nog niet klaar om te trouwen?", vraag ik haar.

"Dat is het niet, Anna. Ik wil gewoon niet trouwen, dat kost teveel geld", zegt ze.