Please, Tell Me This Is A Lie {on hold}

Dertien

🎸Niall🎸

Ik zit in Engels en Anna zit naast me. Ik weet dat we hebben afgesproken dat we afstand gingen nemen zodat ik mijn beginnende gevoelens voor haar op de kant zou kunnen zetten, maar nu doet ze echt wel afstandelijk.

Het lijkt alsof ze niet helemaal hier in de klas zit, maar op een andere planeet. Haar ogen staren naar een bepaald punt, maar ik ben er bijna zeker van dat ze niet eens ziet waarnaar ze zit te staren.

Moet ik ze terug op aarde brengen of haar gewoon laten doen? Ergens wil ik niet dat de leerkracht boos wordt op Anna, maar aan de andere kant wil ik haar niet storen.

Wat als ze verschrikkelijk nieuws heeft ontvangen? Wacht.. Ik herinner me het berichtje nog waarin ze stuurde dat haar moeder besloten heeft om toch te gaan trouwen met die Maarten.

Zou ze daarmee in haar hoofd zitten? Ik zou het wel kunnen begrijpen, het gaat allemaal zo snel. Anna is nog niet lang geleden verhuist naar hier en nu gaat haar moeder ook nog eens trouwen.

Hoelang kennen die elkaar eigenlijk al? Hebben ze elkaar dan al vaker gezien, aangezien zij van de andere kant van het land komt en hij waarschijnlijk van hier. Misschien is het wel opgezet spel. Wie weet.

Stel je voor dat Maarten die moeder van Anna heeft verplicht om met hem te trouwen. Stel dat hij haar heeft bedreigd. Misschien is het wel zo gebeurt. Niall, doe ff normaal man.

Ik shudt die gedachten van me af en richt mijn aandacht weer op de les. Af en toe werp ik eens een blik op Anna. Het verbaast me dat de leerkracht nog altijd niks heeft gezegd over Anna, want ze is echt overduidelijk met haar gedachten ergens anders.

Misschien wel bij haar lief. Maar dan moet ze toch gelukzalig ergens naar staren? De blik die ze nu in haar ogen heeft, kan ik niet goed verklaren. Wat vreemd is, of toch voor mij. Ik kan de gezichtsuitdrukking heel goed lezen, maar bij haar gaat dat wat moeilijker.

Haar lichtbruine haren hangen over haar schouders en ik moet zeggen dat ze er echt mooi uitziet. Oke, Niall, focus nu. Ik schud mijn hoofd en doe mijn uiterste best om me te richten op de les.

Ik hoop dat Anna niet merkt dat ik wat zenuwachtig ben. Vraag me niet waarom, maar ik voel me slecht op mijn gemak. Komt het omdat ze anders tegen me doet? Of komt het omdat zijzelf gewoon niet haarzelf is op dit moment? Of is het gewoon zij? Misschien moeten we veranderen van plaats en niet meer naast elkaar zitten.

"En nu krijgen jullie nog wat tijd om te werken aan jullie brainstorm", zegt mevrouw Beckham.

Onze brainstorm! Heeft Anna die wel mee? Ik kijk haar aan en besef dat ik haar nu echt wel terug moet halen naar de echte wereld. Ik knipper één keer met mijn vingers voor haar ogen en met een schok wordt ze wakker.

"Welkom terug. Heb je de brainstorm bij?", vraag ik. Verder stel ik haar geen vragen. We moeten nog steeds afstand nemen.

Ze knikt en haalt een papier uit haar schooltas. Ze geeft het me en ik neem het aan. Weer gaat ze met haar beide armen op tafel leunen en houdt ze een plek in de gaten.

"Anna, nu is het niet de moment om te gaan dromen. We moeten werken", zeg ik met een zucht. Ze kijkt me aan met een verontschuldigende blik, maar ik negeer het.

"Sorry, ik was even al mijn gedachten op een rijtje aan het zetten", zegt ze. Ik zucht nog eens en schrijf het woordje 'acoustic' op het papier.

"En dat moest nu?", antwoord ik. Ik zie in mijn ooghoek dat ze schrikt van mij  toon. Eerlijk gezegd was ik zelf ook geschrokken van mijn toon, maar ik laat het niet merken. Nog een kwartier moet ik deze houding zien aan te houden.