Please, Tell Me This Is A Lie {on hold}

Achttien

🌺Anna🌺

"Anna! Jou heb ik vandaag nog niet gezien!", hoor ik plots van achter me. Met een ruk draai ik me om en ik zie Liam op me afkomen. Ik begroet hem met een glimlach.

"Ik heb eens zitten denken... Eigenlijk ben ik geen goede gids", zegt Liam als hij naast mij komt lopen.

"Hoezo dat?", vraag ik hem. Ik probeer mijn stem verbaast te laten klinken, maar een blik van Liam laat me weten dat het is mislukt.

Ik vind inderdaad dat Liam me wat meer heeft moeten leiden in deze school, maar ondertussen vind ik het niet meer zo erg. Als ik iets nodig heb, heb ik nog altijd de meisjes die me kunnen helpen de weg vinden.

"Je weet best wel wat ik bedoel. Je weet nog steeds niet waar alle lokalen zijn", zegt hij.

"Oh, jawel. Maak je daar geen zorgen over. Ik heb al in al mijn lokalen gezeten", troost ik hem.

"Ja, maar je moet toch vast eens verdwaald gelopen zijn?", vraagt hij. Hij kijkt me zijdelings aan met een vragende blik.

"Ja, één keertje ben ik een verloren gelopen. Maar de leerkracht vertelde me dat het niet zo erg was, dus geen paniek", glimlach ik naar hem. Liam heeft nu ook een flauwe glimlach op zijn gezicht staan.

"Ik moet hierin", zeg ik. Liam knikt en we zwaaien elkaar gedag voor we elk onze eigen kant opgaan.

*De rest van de dag skippen we wel even*

We mogen eindelijk terug naar huis. Niet dat er vandaag veel spannends gebeurde, maar ik wou er geen seconde langer meer blijven.

"Anna, blijf even staan", hoor ik alweer een stem achter me. Ik doe niet eens de moeite om te verbergen dat ik geen zin heb in mensen. Met een luide kreun draai ik me om. Waarom ben ik niet verbaast om het feit dat Niall er staat?

"Niall", zeg ik enkel. Ik draai me terug om en ik begin te stappen naar huis. Natuurlijk gevolgd door hem.

"Anna, het spijt me dat ik heb gelogen. Ik had het niet moeten doen. Maar ik voel me echt... Ik bedoel, ik heb het echt wel moeilijk deze periode", zegt hij als hij naast me komt lopen.

"Moeilijk met wat? Heeft het met mij te maken?", vraag ik hem. Ik kijk hem zijdelings aan en ik voel dat hij zenuwachtig word. Ik voel het gewoon. En ik kan het lezen van zijn gezicht.

"Niall. Het heeft met mij te maken, is het niet?", vraag ik hem. Ik stop met lopen en kruis mijn armen terwijl ik hem aankijk.

"Ik... Ik kan het niet zeggen. Het gaat niet eens om jou", snauwt hij.

"Je liegt. Ik zie het in je ogen. Het heeft met mij te maken. En ik wil weten wat."

Ik merk dat mijn stem harder klinkt dan het ooit heeft geklonken. Ik ben normaal niet de persoon die ruzie zoekt, maar op één of andere manier lukt het niet met Niall om gewoon vrienden te zijn.

Het is vreemd, omdat ik me toch vertrouwd voel in zijn buurt. Het is vreemd, omdat het voelt alsof we elkaar al jaren kennen. Ugh, waarom ik?

"Anna... Je bent m-... Nee. Nee, ik zeg het niet", zegt hij en hij loopt weg.

"Niall!", roep ik, maar hij reageert niet. Hij negeert me gewoon terwijl hij stevig doorloopt.

"Niall!", roep ik nogmaals. Hij negeert me nog steeds. Ik zucht en loop hem achterna met mijn rugzak bengelend op mijn rug.

"NIALL", schreeuw ik de longen uit mijn lijf. Eindelijk blijft hij stilstaan en kan ik hem inhalen.

"WAT?", schreeuwt hij terug.