Please, Tell Me This Is A Lie {on hold}

Negentien

🌺Anna🌺

"Hé, Shawn", zeg ik zachtjes. Ik heb Shawn opgebeld halverwege omdat ik het aan iemand kwijt moest.

"Anna, wat is er? Je klinkt zo... Ik kan het geen plaats geven", zegt hij.

"Ze willen me adopteren", zeg ik meteen. De tranen branden weer achter mijn ogen en met alle moeite vecht ik ertegen.

"Ze willen je wat? Je adopteren?", herhaalt hij geschrokken.

"Dat kunnen ze toch niet maken?", vraagt hij. Ik zou bijna denken dat hij meer geschrokken is dan ikzelf.

"Toch wel. En het ergste van al is dat het idee kwam van mijn moeder", zeg ik met krakende stem.

Ondertussen heb ik de open plek bereikt en loop ik gewoon door, zonder achter me of naast me te kijken.

"Dat meen je niet! Je gaat het toch niet doen, hé?", vraagt hij bezorgd.

"Nee, natuurlijk niet! Ben je gek?", antwoord ik meteen. Shawn lacht zachtjes.

"Doe het niet als je het zelf niet wil", zegt hij dan. Ik lach zachtjes.

"Nee, ik was het sowieso al niet van plan om het te laten gebeuren", antwoord ik.

"Goed zo. Maar ik moet gaan, mijn moeder wordt al ongeduldig", zegt hij dan. Ik lach en knik, al kan hij het niet zien.

"Goed, dan ga ik je laten. Bye, Shawn", groet ik hem.

"Bye, Anna", antwoord hij en ik leg af. Met een zucht stop ik mijn gsm weg en stop ik met lopen. Ik bekijk het mooie uitzicht.

"Wie was dat?", vraagt een plotse, heel herkenbare stem achter me. Met een ruk draai ik me om en daar staat Niall. Natuurlijk.

"Dat was iemand", antwoord ik bot terug. Niall zucht.

"Sorry voor vandaag, Anna. Ik wilde niet..." Hij valt stil.

"Je wilde niet wat?", vraag ik hem. Mijn stem laat ik zachter klinken omdat ik geen zin heb om nu nog ruzie te maken.

"Ik moet dit gewoon voor mijzelf houden", zegt hij uiteindelijk. Ik wil een wenkbrauw opheffen, maar ik begrijp hem wel. We kennen elkaar hoelang? Echt niet lang. Dus knik ik.

"Ik begrijp het. Sorry dat ik zo boos werd", verontschuldig ik me.

"Het is oké", zegt hij. Ik kijk op en glimlach zachtjes naar hem. Hij glimlacht zachtjes terug naar me.

"Gaat alles wel goed met je?", vraagt hij wanneer we allebei terug stappen. Volgens mij leid hij me naar de boom waar we de eerste keer ook in zaten.

"Mam is een jurkje voor mij gaan halen. Hij is wel mooi, maar ik wil niet dat ze gaan trouwen", begin ik.

"Dat weet ik", antwoord hij.

"Ik weet het, ik had het je namelijk al gezegd dat ik ertegen was", zeg ik. Waarom zeg ik het niet gewoon vlakaf zoals ik bij Shawn deed?

"Inderdaad. Maar ik denk dat dat niet hetgene is waarvan je zo... Ja, ik weet het niet goed... Maar je ben een beetje van de kaart", zegt hij.

Ondertussen hebben we de boom bereikt en vouwt hij zijn handen in elkaar om me de boom op te helpen.

Ik zit al in de boom en nu moet Niall er nog in kruipen. Ik steek mijn hand uit, die Niall glimlachend aanpakt en trekt zichzelf de boom in met mijn hulp.

Even later zitten we naast elkaar in de boom. We zoeken nog even een positie dat ons het beste bevalt en daarna valt er een stilte.

Het is geen gênante stilte, maar het is ook geen aangename stilte. Ik weet dat Niall wacht tot ik verder vertel, maar momenteel wil ik er geen woorden aan vuilmaken.