Marrying The Psychopath

Chapter 27

I woke up with a heavy head, pakiramdam ko mawawasak ang ulo ko sa sobrang sakit.

"You're awake" rinig kong sambit ng isang pamilyar na boses.

Pinilit kong buksan ang mga mata ko kahit nahihirapan ako. Pakiramdam ko namamanhid ang buong katawan ko.

Pagbukas ko ng mga mata ko tumambad saakin si Zild na mukhang nag aalala talaga. Bakit siya nandito?

"Nasaan ako? Uuwi na ako baka hanapin ako ni Jack" Pinilit kong tumayo pero di ko magawa.

Pumatak na naman ang luha sa aking mga mata.

I started to cry again because I remember what happend last night.

He ended everything between us.

He said, he never loves me and he never will. I don't believe him, baka wala lang sya sa mood kaya nasabi nya lahat ng iyon.

"Wala na si Jack" malamig na tugon nito.

Umiling ako "HINDI TOTOO YAN! TSAKA BAKIT BA NANDITO KA AH?! LET ME GO! I NEED TO GO HOME! Baka hinahanap na ako ni Jack" patuloy lang sa pag agos ang luha sa aking mga mata.

I tried to stand up pero nanlalambot talaga ako kaya I fall into his arms.

"Listen to me Audrey, he already left last night." Pagpapa intindi nya saakin pero isang malakas na sampal lang ang isinukli ko sakanya.

"THATS NOT TRUE!" Sigaw ko sa pagmumukha nya.

Hindi nya ako iniwan, alam ko babalik sya.

Babalik sya para saakin.

"He left you. He never love you. Can't you see? He leave you. Jack never care about your feelings. He took you for granted" masakit man ang bawat salitang binibitawan ni Zild.

Alam kong totoo ang lahat ng iyon.

Tinakpan ko ang mag kabilang tenga ko. Ayoko nang marinig pa ang sasabihin nya.

"Stop. Please stop" nagmamakaawang sambit ko.

Bumukas ang pinto at iniluwa non sina Keizer, Earl, Scott, Gabriel, Aly, Yllene, Catherine at Charlene.

Tumakbo papalapit saakin si Aly, niyakap nya agad ako.

"Are you okay?" Nag aalalang tanong nya.

Napayuko ako dahil alam kong alam na nila ang nangyari. Ayoko nang umiyak pero di ko mapigilan. Sobrang sakit kapag naaalala ko ang nangyari kagabi.
Ang akala ko magiging masaya na kami. Akala ko tapos na ang problema sa pagitan namin

Oo nga tapos na.

Tapos na ang lahat sa pagitan naming dalawa.

"Hush now Audrey. Everything will be alright" pag papagaan nila ng loob ko.

Di ko magawang sumagot, wala na akong lakas. Ang sakit sakit.
Niyakap ko ng mahigpit si Aly, sya lang ang makaka intindi saakin ngayon.

Sana nandito si Kendra para damayan ako.

"Gusto mo bang umuwi sa bahay ninyo Audrey? I mean to your mom" bakas sa mga mukha nila ang pag aalala.

Umiling ako bilang sagot, ayokong umuwi kina mommy. Mag aalala lang sya kapag nalaman nya ang nangyari.

"I think you need to rest" wika ni Yllene.

Pinunasan ni Aly ang luha sa aking pisngi, para na syang bunsong kapatid ko. Nag papasalamat ako dahil kahit papaano nandyan sila para saakin.

"Rest for now Audrey. Kailangan mong maging matatag para harapin ang bukas. You cant be like this forever. There are many people who loves you dont focus on him. Kayanin mo." Pag papaintindi ni Aly saakin, tipid na nginitian ko sya.

Narinig ko ang pagsara ng pinto, tanda na lumabas na lahat sila.

I look at the window and cried my heart out.

I burst out all the pain I've been holding for a long time.

I've been a good wife to him. How could he do this to me.

Hindi pa rin mag sink in sa utak ko lahat ng nangyari.

Maybe were not really meant for each other, pero kahit anong isip ko hindi ko pa rin maiwasan na hindi masaktan

Sobrang sakit, pakiramdam ko mag isa lang ako.

All this years naniwala ako na mahal nya ako. Kaya nag stay ako sa tabi nya kahit napaka raming tao na nagsasabi na sasaktan nya lang ako.

Sana sa una palang nakinig na ako sakanila, hindi na sana ako nasaktan ng ganito.

Ganon lang ba talaga kadali para sakanya ang iwan nya ako. Laruan?

"You will regret everything you've done Jack Miguel Hemsworth" puno ng pait na sambit ko.

Kinahapunan napag pasyahan kong umuwi sa bahay kung saan kami bumuo ng mga ala ala ni Jack para kunin ang mga gamit ko. Ayaw pa nilang pumayag, kaya nag presinta si Zild na samahan ako. Namumugto ang mga mata ko, kaya nag suot ako ng shades.

Hindi na ako iiyak.

Pagsisisihan nya ang ginawa nya saakin.

Naiyukom ko ang aking kamao, pait at puot ang tanging nararamdaman ko ngayon para sakanya.

"I will wait here" rinig kong sambit ni Zild bago ako lumabas sa sasakyan.

Nanunubig ang gilid ng aking mga mata pag pasok ko sa bahay.

Naalala ko kung paano ako naging mabuting asawa kay Jack.

Sa lahat ng mabuting bagay na ginawa ko para sakanya ganito pa ang isinukli nya. Binilisan ko ang pag kuha ko ng gamit ko dahil hindi ko alam kung kakayanin ko pang mag stay sa loob.

Para akong mauubusan ng hangin.

"Darating yung araw na ikaw mismo ang mag sisisi sa ginawa mong panloloko saakin"

Inihatid ako ni Zild kila mommy, hindi ko alam kung paano ko sya papasalamatan.

Gusto ko ring humingi ng tawad sa ginawa kong pag sampal sakanya kanina.

Tumigil kami sa harapan ng bahay ni mommy.

Tinulungan ako ni Zild na ibaba ang gamit ko.

"Salamat" nahihiyang tugon ko.

Nabigla ako ng hatakin nya ako at yakapin ng mahigpit.

"You will get through this. I know you're strong." Pagpapalakas nya ng loob ko.

I don't know about him, hindi ko alam kung bakit ginagawa nya to. Baka naaawa lang sya saakin dahil sa nangyari.

"Mag iingat ka" mahinang sambit ko.

He gently tap my head and he smile. "Cheer up Audrey"

I wave my hand, hinintay ko muna syang maka alis bago ako pumasok sa loob ng bahay.

"Anak!" Sinalubong ako ni mommy ng mahigpit na yakap.

"Ayos ka lang ba? Nabalitaan ko ang nangyari" nag aalalang tanong ni mommy.

Di ako sumagot niyakap ko lang sya, nagsimula nana mang pumatak ang luha sa aking pisngi.

"Anak nandito lang si mama kapag kailangan mo ng makakausap. Alam ko nahihirapan ka ngayon pero lagi mong tatandaan nandito lang ako palagi."

"Mommy" umiiyak na sumbong ko.

Hinawakan ni mommy ang mga kamay ko. "Nandito lang ako palagi anak"

"Mommy bakit ganon? Naging mabait naman akong tao pero bakit ganito ang isinusukli saakin?" Puno ng hinanakit na tanong ko.

"Pagsubok lang ito anak. Kayanin mo lahat. Alam ko malalagpasan mo lahat ng unos na dumating sa buhay mo. Bata kapa, marami ka pang mararating sa buhay mo. Patawarin mo ako anak dahil wala akong nagawa, ako ang nag tulak sayo sa ganitong sitwasyon" malungkot na pahayag ni mommy na mabilis kong inilingan.

"Hindi mommy, lahat gagawin ko para sayo. Malalagpasan ko lahat ng ito dahil alam ko nandito lang kayo palagi. Pagsisisihan nya na sinaktan nya ako"

Alam ko na ako naman ang may gusto nito. Ako naman ang nakinabang pero hindi tama na bigla nalang nya akong iiwan.

Andami ko ng ginawa para sakanya.