Marrying The Psychopath

Chapter 52

"Is he really my dad?" Pag uulit ni Jackylyn.

Ngumiti ako at tumango.

"Daddy!"

My heart jump because of too much happiness.

I already explain everything to her. I know she doesn't understand it. But atleast she already know.

Yumakap ito ng mahigpit kay Jack.

"Is this really true?" Di maka paniwalang tanong ni Jackylyn.

Jack tap his head "Yes baby. Me too, I can't believe this."

Ang buong akala ko magagalit si Jack kapag sinabi ko sakanya ang totoo, pero sa nakikita ko ngayon masaya sya sa nalaman nya.

We didn't talk about this, busy pa kasi sya sa pagtatanong kay Jackylyn.

"What is your favorite food?" Malambing na tanong ni Jack sa anak nya.

Nasa mall kami ngayon, nagyaya kasi si Jack. He said gusto nyang bumawi sa anak ko, anak namin.

"Fries!" Bibong sagot naman ni Jacklyn.

Umorder si Jack ng fries para kay Jackylyn. Habang kumakain at nagkukwentuhan sila pinag mamasdan ko sila.

Nakuha ni Jackylyn ang kulay asul na mata ni Jack. Ngunit hawig ito saakin hindi kay Jack.

"Do you want something?" Biglang tanong ni Jack saakin.

Natigilan pa ako dahil sa gulat. Nahihiya akong tumingin sakanya.

Umiling ako "Im full"

"Mommy how did you met my dad?" Usisa ni Jackylyn.

Namula ang mukha ko dahil sa tanong nya. Saglit akong napa tingin kay Jack, tulad ng anak ko nag hihintay din ito ng magiging sagot ko.

Napakamot ako ng batok "I will tell you later baby."

Ngumuso ang aking anak "Now na please?" Pagpupumilit pa nito.

"I met your mom in our school. We take same course." Si Jack na ang sumagot para saakin.

Tumango tango ang anak ko habang kumakain ng paborito nyang fries.

"You know what daddy my mom is the most beautiful girl I know. So promise me you wont hurt her okey?"

Nagtitigan kami ni Jack saglit. Nauna na akong nag iwas ng tingin dahil sa pag ka ilang.

"Yes afcouse princess. I wont hurt her anymore"

"Alright!"

Kinuha ni Jackylyn ang isang kamay ko at ni Jack. Pinaghawak nya iyon. Aalisin ko sana ang kamay ko ngunit hinawakan ni Jack ng mahigpit ang kamay ko.

Kahit naiilang ako hinayaan ko lang sya.

Naglakad lakad kami sa loob ng mall, kung ano ano na nga ang binibili ni Jack sa anak nya. Kanina ko pa sya sinusuway pero isa lang ang lagi nyang isinasagot.

"Babawi ako sa anak ko"

Napapalingon nga halos ang ibang tao saamin. Siguro namumukhaan nila si Jack.

Sikat na sikat kasi sya dahil sa pagtulong nya sa mga batang inaabanduna ng mga magulang nila.

"They keep on looking to us daddy" sumbong ni Jackylyn.

Natawa ng bahagya si Jack dahil sa sinabi ng anak nya.

"Its because we're handsome and beautiful." pang uuto ni Jack.

Napa ahh nalang ang anak ko.

Para kaming isang kumpletong masayang pamilya.

Sa loob ng limang taon lagi lang kaming dalawa ni Jackylyn ang nag papasko.

This time siguro maiiba na. Di naman sa umaasa ako.

Pero parang ganun na rin.

Gabi na ng mapag desisyonan namin umuwi, inihiga ko si Jackylyn sa passenger sit.

Sa sobrang pagod ay nakatulog na ito.

"Did you place her right?" Tanong saakin ni Jack pag kapasok ko sa sasakyan nya.

Tumango ako.

"Why did you hide my daughter?" Napalingon ako sakanya dahil sa tanong nya.

I was caught off guard to what he said.

"I-m sorry" yan lang ang tanging nasabi ko.

Di ko kasi alam kung paano ko sasabihin sakanya.

Nabigla ako dahil hinawakan nya ang kamay ko.

"Its alright. Im not mad. I just want to know the reason behind this" mahinahon nitong saad.

Huminga ako ng malalim, hinayaan ko lang syang hawakan ang nanginginig kong kamay.

"Im just scared to lose my baby. Noong panahon na nabuntis ako, puot at galit lang ang tanging nararamdaman ko para sayo. Natakot ako baka tuluyan ng mawala ang anak ko kung hahayaan kitang lumapit saakin. Kaya napag desisyonan kong itago ang lahat sayo. Im sorry. I really am."

I feel a little bit nervous at the same time I feel lighten up dahil kahit papaano nasabi ko na lahat sakanya.

Lalong humigpit ang pagkakahawak nito sa kamay ko.

"Im sorry if we came this far. Im sorry if I hurt you. Im sorry for all the mess I've done. Im so sorry for making you cry million times. Im so sorry for breaking you. I know I've been a jerk a moron to you but believe me I love you. If I could just take away all the pain you're feeling right now I will do that. I deserve all this shit Audrey. From the very start I know I became a monster. Im so sorry"

Hindi naka takas sa paningin ko ang luha na pumatak galing sa pisngi nya.

Mabilis nyang pinunasan iyon, nag iwas sya ng tingin.

Sapat na siguro ang limang taon para mapatawad ko sya sa lahat ng ginawa nya saakin.

Nagsisi na sya, at alam ko naman na nag bago na sya. Nakikita ko iyon sakanya.

Humawak ako sa braso nya. Ngumiti ako, yung ngiti na wala ng halong bitterness.

"Lets forget what happend Jack. Matagal na iyon. Nakalimutan ko na lahat. Lets just do our duty kay Jackylyn"

I saw pain in his eyes, pero hindi ko na pinansin iyon.

Ihinatid kami ni Jack sa bahay nila mommy. Ipinasok nya muna si Jackylyn sa kwarto namin at inihiga.

"Lets talk about Jackylyn some other day. For now lets just rest" mahinahon nitong tugon.

Ngumiti ako sakanya "Yeah" pag sang ayon ko naman.

Ihinatid ko sya sa labas,

"Salamat. Mag iingat ka sa daan" paalala ko sakanya.

Nagulat ako dahil bigla nya akong hinatak papalapit sakanya at niyakap ng mahigpit.

"I missed you so bad Audrey. Your smell and hugs. I wish you will let me make it up to you" bulong nya sa tenga ko.

Hindi ako naka pag react agad. Lalo nyang hinigpitan ang pagkakayakap nya saakin.

"I still love you"

My heart skip a bit.

Yung pagtibok ng puso ko ang tanging naririnig ko.

"Audrey" malambing na tawag nito sa pangalan ko.

I blink my eyes twice. I cleat the lump on my throat.

"Ja-ck" nauutal na sambit ko.

Di ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. I know I still love him but Im afraid baka masaktan lang ulit ko.

"Give me one more chance please" pag mamakaawa pa nito.

I close my fist,

"Im sorry"

Tinalikuran ko sya at nagsimulang maglakad papasok ng bahay.

A second chance?

Sapat na ba ang lahat ng narinig ko mula sakanya para bigyan sya ng second chance.