Marrying The Psychopath

Chapter 37 💔💔

"This is for you baby" inilapag ni Zild ang luto nyang Sipo Egg sa mesa.

Gumuhit ang amoy sa ilong ko, napaka bango. He never fails to amuse me.

"Hmmm. Ang bango bango! Can I eat na?" Naka ngiting tanong ko.

Umupo sya sa harapan ko, nasa Condo unit kami ni Zild ngayon. Namiss ko na ang luto nya kaya niyaya ko syang pumunta dito.

Kahit naka ngiti sya alam kong puno ng kalungkutan ang puso nya. It was my fault. Kung sana noon pa hindi ko na pinilit ang saamin dalawa hindi sana sya nasasaktan ngayon.

I dont want to be unfair, sa natitirang anim na araw na magkakasama kami ni Zild. Titimbangin ko kung sino ba talaga ang mahalaga sakanila sa puso ko.

"Penny of your thought?" Bumalik ako sa wisyo ng magsalita si Zild.

Umiling ako at nag simulang kumain, Jack doesn't know about this. Sabi ko sakanya may trabaho lang ako na aasikasuhin kaya hindi ko sya laging mababantayan.

Tumigil ako sa pagsubo ko ng mapansin kong titig na titig saakin si Zild. Namula ang mukha ko dahil sa ginagawa nya.

"May dumi ba ako sa mukha?" Nahihiyang tanong ko.

I heard him chuckle "I cant take off my eyes to you baby. You're the most beautiful girl I ever seen" pambobola nito na labis na ikina bilis ng puso ko.

"You're blushing" panunukso nito.

Inilapag ko ang hawak ko dahil sa sobrang hiya. "Ahh! Nakakaasar ka talaga eh no? Kahit kailan!"

Hinawakan ni Zild ang kamay ko na naka patong sa mesa. Hinalikan nya ang likod ng aking palad.

Napawi ang ngiti sa aking mga labi. Kahit naka ngiti ang labi nito puno ng kalungkutan amg mga mata nya.

"Having you was the best thing happend in my life. You made me the happiest man alive when you say yes and accept me as your boyfriend. I can't wish for more, I want you only you. But you're not mine, even it hurts I need to accept that."

A tear escape in his eyes. My heart shattered into pieces,

"Im so sorry. Excuse me for awhile" binitawan nya ang kamay ko, tumayo ako at niyakap nya patalikod.

"Zild .." nangingilid ang luha sa aking mga mata.

Hinigpitan ko ang yakap ko sakanya "Why are you crying? You look gay!" Pagpapagaan ko ng usapan.

"I wish I was just a gay. Atleast I wont fall inlove with you" sagot nito.

Di ko alam kung ano bang dapat kong sabihin para kahit paano ay mapagaan ko ang nararamdaman nya.

Nanatili lang akong naka yakap sakanya.

"Sinasanay ko lang ang sarili ko dahil alam ko mawawala ka din pagdating ng panahon. But Im still thankful because I met you and I became part of your life." I feel the bitterness in his voice.

Dahan dahan nyang inalis ang pagkakayakap ko sakanya. Humarap sya saakin, he gently touch my face.

Ngumiti sya pero hindi iyon abot sa kanyang mga mata "Silly. Why are you crying again?"

I punch his chest "I hate you! Why are you hurting yourself like this?! Sigawan moko oh di kaya saktan para mabawasan man lang yung burden na nararamdaman mo" umiiyak na tugon ko.

Hinuli nya ang mga kamay ko at niyakap ako ng mahigpit "I wont do that never. I'd rather hurt myself than to see you crying baby. Hey we suppose to be happy right? Stop crying"

Ayokong matapos ang isang linggo na kasama ko sya, pero paano si Jack?

Why do it turns so complicated?