Mr. Mendes ~ herschrijving

Chapter 9

Hanna
Het is raar, heel raar. Elke keer, als ik meneer Mendes zijn gezicht zie, krijg ik een soort raar gevoel in mijn buik? Ik kan niet verliefd op mijn leraar zijn, dat kan gewoon niet. En bovendien, heb ik Calum. Of heb ik Calum toch liever als beste vriend? Ugh, zoveel verwarring.

Ik plof op mijn bed. Morgen is het woensdag, en dat betekent dat ik morgen fricking bijles heb van meneer Mendes. Ergens ben ik super zenuwachtig.

Het is nog middag, dus ik besluit langs Joy te gaan. Ik stap op mijn fiets en rijd er heen. Het is gelukkig niet zo heel lang.

Ik bel aan, maar niemand doet open? What the actual frick? Ze zou thuis moeten zijn.

Ik bel nog èèn keer aan en wacht een poosje. Dan hoor ik gelach achter me. Ik draai me om en zie Calum en Joy, hand in hand lopen. Ze zien me niet, dus snel verstop ik me achter de prullenbak die in de tuin van Joy staat.

"Ik vond het super leuk, Calum." Zegt Joy tegen Cal. Ik voel woede opborrelen. "Ik beloof niks te zeggen tegen Hanna."

Mijn ogen worden groot. Calum lacht en zoent Joy.

"Ik ga het zo snel mogelijk met Hanna uitmaken, zodat ik met jou kan zijn."

Ik ben misselijk, boos en verdrietig. Ik kan ze niet uitstaan. Mijn twee beste vrienden, hebben mij beide bedrogen.

Dan voel ik een druppel op mijn hoofd, en even later begint het te stort regenen. Fijn.

Joy en Calum lachen, daarna gaan ze Joy haar huis in.

Ik sta op, stap op de fiets en fiets weg.

De tranen kunnen niet stoppen. Ik vond Calum sowieso al niet echt leuk meer, nu al helemaal niet meer. Alles begint wazig te worden en ik krijg het koud. Ik stap af en laat mijn fiets achter. Ik ga wel lopend.

De tranen worden alleen maar meer en meer. Ik krijg zelfs hoofdpijn.

Ergens in de straat, ik weet niet zo goed waar ik ben, val ik neer op de grond.

"Hanna?"

Ik kijk op en zie een lichaam voor me staan. Die stem komt me bekend voor.

"Hallo?" Weet ik uit te brengen. Het lichaam komt dichterbij. Het is meneer Mendes.

"Kom mee, je kan niet hier buiten blijven."

Hij helpt me met op staan en neemt me mee, ik denk, naar zijn huis.

-
Oehhhh