Mr. Mendes ~ herschrijving

Chapter 14

Hanna
Het is een week later na de kus. We hebben niet meer veel gesproken, wel via de telefoon. Hij schijnt ziek te zijn. Poor guy. Ik loop het schoolplein op, ik heb echt zo geen zin in school.

"Hanna!" Wordt er geroepen. Joy komt naar mij toe gerend. Kan ze niet gewoon verdwijnen?

Ze gaat voor me staan, waardoor ik wel stil moet staan.

"Hanna, alsjeblieft, vergeef mij." Smeekt ze. Ik kijk haar aan, ze meent het wel.

"Ik heb het met Calum uitgemaakt." Zegt ze. Mijn ogen worden groot.

"Joy, dat had echt niet gehoeven... het is al goed." Zeg ik en geef haar een knuffel.

"Ga snel naar Calum en maak het weer goed." Zeg ik tegen Joy. Ze kijkt me vragend aan.

"Ga gewoon." Zeg ik lachend en duw haar weg. Ik ben wel opgelucht dat het goed is, maar met Calum kan het wel even wachten.

Ik loop de school in omdat de bel is gegaan. Maar dan word ik meegesleurd, het engels lokaal in. Degene duwt me zowat het lokaal in en doet de deur op slot.

"Meneer?" Vraag ik.

Hij draait zich om.

"Je bent weer beter." Zeg ik blij en wil hem omhelzen. Maar hij duwt mij terug. Ik kijk hem verward aan.

"Het kan niet, Hanna." Zegt hij.

"What the frick?! Jij dringt elke keer aan, jij bent degene die de eerste stap nam en nou zeg je dit?!" Roep ik boos.

Hij zucht diep en kijkt mij aan. "Ik zie nu pas de consequenties." Het lijkt alsof hij moet huilen.

"Had je dat niet wat eerder kunnen bedenken?" Vraag ik en kijk hem verdrietig aan.

Hij kijkt nu boos. "Wat maakt het trouwens uit? Het is niet alsof we een stel zijn." Zegt hij. Meteen daarna legt hij zijn hand voor z'n mond. "Dat had ik beter niet kunnen zeggen."

Ik kijk hem verdrietig aan. Ik kan wel janken. "Hoe kom je hier opeens bij, Shawn?" Vraag ik.

"We kunnen nooit wat samen doen in het openbaar." Zegt hij.

"Dan gaan we toch naar een andere stad?" Vraag ik en leg mijn hand op zijn arm. "Ik weet vast zeker dat daar niemand is die wij kennen." Zeg ik. Hij kijkt mij lief aan.

"Zaterdag? Ik sta dan om 8 uur s'avonds aan het begin van je straat." Zegt hij. Ik lach.

Hij komt dichterbij en omhelst me, wat ik natuurlijk terug doe. Hij geeft een kusje op mijn kruin.

-
KJOETTTTTTT