Mr. President's Enemy

TWELVE: Ako? Sakanya?

"Bakit mo ako maalala?" Tanong niya sakin.

Tahimik lang ang paligid namin, no sound coming from the both of us. Napaisip ako sa tinanong niya, bakit ko siya kailangan maalala? Anong nangyayari?

"Julia... Kailangan mo akong maalala. Julia. Julia. Ma-"

"JULIA!" Sigaw ng isang tao na bayolenteng binuksan ang pinto ng rooftop.

Napalingon ako sa pinto at nakita ko si Mr. Ledesco na hinihingal. Agad niya akong nilapitan at hinila papunta sa likod niya.

"Sir... Ford... Anong nangyayari?" Tanong ko sa hangin.

"Lumayo ka Julia, layuan mo tong lalaking to." Bilin sakin ni Mr. Ledesco. Hinawakan ko yung likod ng uniform niya. 

Ano ba talagang nangyayari?

Tinignan ko si Ford. Nakayuko lang siya, para siyang binagsakan ng langit at lupa. Tinignan ko si Mr. Ledesco, nararamdaman ko ang galit niya.

"Hindi ka pa ba nakukuntento?" Tanong ni Mr. Ledesco kay Ford.

 "Sir-" Tawag ko sakanya.

"Julia. Bumaba na tayo. Maaga kang uuwi ngayon." Bilin niya sakin at hinila niya ako pababa.

Umalis kami sa rooftop at tinanaw ko si Ford habang hinihila ako ni Mr. Ledesco. He looks so vulnerable, parang iba siya tao. Crying on the floor. Ano nalang sasabihin ng SUPREME pag nakita siyang ganito.

"Sir. Ano po bang nangyayari?" Tanong ko sakanya but pero di niya ako sinagot.

Hinila niya akong papuntang classroom at binuksan niya ang pinto. 

"Kunin mo na yung gamit mo." Bilin niya sakin at agad naman akong pumunta sa upuan.

"Juls!" Tawag sakin ni Jane. Tinignan ko sila, their faces etched with worry. 

"Jane. Guys." Tawag ko sakanila.

"Anong nangyari?" Tanong ni Quen.

"I-"

"Julia. Tara na." Tawag sakin ni Mr. Ledesco at agad akong pumunta sa tabi niya. Umalis na kami ng room.

Naglakad kami papunta sa parking lot kung nasaan yung kotse niya. Tahimik lang kaming dalawa, nakita namin yung kotse niya, kinuha niya yung susi niya at binuksan yung kotse niya.

"Julia. Pumasok ka na." Bilin niya sakin.

"Sir. Ano po bang nangyayari?" Tanong ko sakanya.

"Pumasok ka na. Sa loob ako magpapaliwang, hintayin mo ako." Bilin niya sakin at pumasok ako sa loob ng kotse.

I feel so weak, bakit wala akong magawa. naguguluhan na ako. These past day, these past weeks, andami nang nangyayari, hindi ko na to kinakaya. Ano nang nangyari sa pagka 'terrorista' ko? Anong nangyayari sakin? Bakit wala akong magawa? Bakit?

Pinunasan ko yung mga luhang nanggagaling sa mga mata ko. 

Simula palang ng bata ako wala na akong magawa. I am really powerless. I am nothing. I am a damsel in distress. 

Sinubukan ko namang maging malakas, defending the students who are powerless, defying the student government, creating the Insurgency.

Yet, I am still the weak girl na umiiyak sa swing twing 4 oclock.

Nagulat ako ng bigla nalang nagvibrate yung cellphone ko sa bulsa, kinuha ko siya at nagulat ako sa nakita ko.

May tumatawag sakin. Unknown number.

Inignore ko yung tumatawag sakin, bakit ang tagal ni Mr. Ledesco? Ano bang ginagawa niya? Bakit nga ba ako sumasama sakanya?

Nagvibrate ulit yung cellphone ko, tinignan ko ulit at nakita kong tumatawag si kuya Chong. Sinagot ko yung cellphone.

"Hello Baby girl." Bati sakin ni kuya Chong

"Kuya Chong." 

"Umiiyak ka ba Baby girl?" Tanong sakin ni kuya with a worried tone.

Imbes na sagutin ko si kuya eh mas tumulo pa yung mga luha ko, umiyak lang ako.

"Baby girl tahan na. Nasan ka ba? Sila Quen nasan? Bat ka naiyak?" Tanong niya sakin.

Tahimik lang ako, tuloy lang ako sa pagiyak. Nagsisigawan sila sa kabilang linya. Teka- Boses ba ni Ford yun?

"Kuya. Di ko na alam ang gagawin." 

"Teka! Teka! Ano bang nangyayari? Baka umiiyak? Nasan ka ba?" 

"Nandito ako sa kotse. Kotse ni Sir Ledesco." Sagot ko sakanya.

Mas lalong lumakas ang sigawan sa kabilang linya. May mga babae nading sumisigaw. Boses ba nila Jane yun? 

"Anong nangyayari guys?" Ako naman ang naguguluhan ngayon. Tumigil na yung mga luha ko, yung kalungkutan ko napalitan ng pagaalala at alarma.

"Um- Julia Ano. Ah- HOY DANIEL!" Sigaw ni kuya.

"Ms. Manchester. Lumabas ka jan. Ngayon na." Bilin sakin ni Ford. 

"Huh? Bakit?" Tanong ko sakanya. 

"Basta Lumabas ka. LABAS." Sigaw niya sakin.

"ABA AT SINO KA PARA SIGAWAN AKO!" Sigaw ko sakanya. Loko to ah!

"ABA IKAW NA NGA ANG TINUTULUNGAN EH GAGANYAN KA PA! HOY! IK-" Sigaw niya pero naputol ang pagsigaw niya.

"Baby girl, Basta lumabas ka na. Please." Pakiusap sakin ni kuya.

Binuksan ko ang pinto ng kotse. Buti nalang di ko sinara ng maayos yung pinto kanina. 

"Bakit niyo ba ako pinapaalis?" Tanong ko sa telepono.

"Baby girl. Dito na kami mag eexplain. Bab- HOY DANIEL! WAG MONG AGAWIN YUNG CELLPHONE! KAUSAP KO PA SI BABY GIRL!"

"Ms. Manchester pumunta kang rooftop. Nandito kami. Pakibilisan please. Please mag ingat ka. Di ko kaya kung masasaktan ka." Bilin sakin ni Ford.

Napatigil ako sa narinig ko, biglang bumilis yung tibok ng puso ko, di ako makapagsalita. Ano yung sinabi niya?

"Wag kang maalala. Kelan pa ba ako napahamak?" Sabi ko sakanya with confidence.

"Yan ang Julia ko." Sagot niya at binaba niya na ang linya.

Tumakbo ako papuntang rooftop. Ako? Sakanya?