Chapter 4: Scarlette

1.9K 32 0
                                        


SCARLETTE'S POINT OF VIEW








I closed my eyes as the fresh air caressed my skin, cold but felt good. With a snap of my fingers, the apple fell into my palm. Sumandal ako sa katawan ng puno at kumagat sa mansanas, tahimik na pinagmasdan ang mga ulap. The sky is very peaceful today, It's also nice to hear the birds chirping.








I frown when I feel someone's coming, she's already here. I smiled lifelessly before secretly summoning a small knife, quickly throwing it in her direction. A low groan escaped her mouth.







"Geez, Scarlette! May balak ka bang patayin ako!" She hissed habang mabibigat ang paa na lumapit sa akin. I dryly look at her.








"But you're still alive" walang amor kung komento, sarcastic naman siyang suminghal at masama akong tinignan bago marahang pinunasan ang pisnging na sugatan. I lazily tilted my head.








"What are you doing here?" I asked then took another bite of the apple, and instantly, she was standing on the branch where I was sitting.








"Ako dapat nag tatanong niyan... kanina pa kita hinahanap" masungit niyang bulas habang nakasimangot. I twitched my lips to stop myself from smiling.








"Why? Did something happen?" Umayos ako ng upo, nilahad niya ang kanyang palad sa aking harapan.









"What?... gusto mong hawakan kamay ko?" Nagtataka kung tanong, saka inangat ang aking kamay upang hawakan ang nakalahad na palad ni Charice but before my hand could touch her palm, she quickly dodged it. I looked at him in disbelief.








"Excuse me! May training po kaya tayo ngayon!" She hissed, napakurap naman ako ng ilang beses, hindi mapakaniwala sa pagtataray nito.








"Training? We have?" Patay malisya kung tanong- She looked at me sharply.








"Gosh Scarlette... Oo meron tayong Training! Para sa darating na power leveling" diin nitong sabi, automatic naman nag hugis 'O' ang aking bibig.








"Right" I nodded dazedly, bigla kung nakalimutan ang plano namin nung nakaraan.








"Wait- don't tell me... nakalimutan mo?" Suspetsya niyang tanong, bahagya naman akong umiwas, hindi makatingin ng diretso sa kanya. Feeling guilty.








"Slight?" Kalmado kung sagot habang nakakibit balikat.








"Oh my god Scarlette! You're unbelievable!" sarkastik niyang sabi habang masamang nakatingin sa akin, napanguso naman ako—







I frowned and quickly turned to the source of the strong energy I felt; that aura seemed familiar. In the sea of students on each floor, hinanap ko ang pinanggagalingan ng enerhiya, hanggang sa dumako ang aking paningin sa isang silid.








"Found you—" agad naman akong napasimangot ng makilala kung kaninong enerhiya ito.








"You again?" Busangot kung bulas.









Ilang araw ko ng napapansin na may tao nagpapamasid sa akin. At first, I just ignored it because I thought it was normal, maybe someone was secretly admiring me, or they were just curious about me, kaya hindi ko na ito pinaglalaan ng oras.









Royal Kingdom Academy  Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon