Royal Kingdom Academy

Chapter 42: Phantom

SCARLETTE POINT OF VIEW

Bigla akong natigilan sa pagbabasa ng bahagyang nagpatay sindi ang mga ilaw sa kwarto, kasunod ang pag guhit ng kidlat sa kalangitan kasabay ang pag bagsak ng malakas na ulan. I twitched my lips, leaned my back on the head rest, nilapag ang libro sa side table.

"Rain?" suddenly?

Biglaan ata ang pagbagsak ng ulan, hindi naman maulap, halos puno ang kalangitan ng mga bituin at masyadong malaki ang buwan. Something is fishy— I frowned, I think someone was mad, mukhang ang kalangitan ang kanyang pinuntirya upang maglabas ng sama nang loob. I sighed softly bago umalis ng kama at walang ingay na lumabas ng kwarto.

Suddenly I felt thirsty, maingat na humakbang pababa ng hagdan hanggang sa kusina. Kumuha ng pitcher at nagsalin ng tubig sa baso, nagtimpla na rin ako nang Hot Choco. With a glass and cup in my hand lumakad ako patungo sa rest area, kung saan may dalawang single sofa at circular glass table ang nakaharap sa malaking bintana.

Tanaw na tanaw mula rito ang pagbagsak ng mga malalaking patak ng ulan. Dumako ang tingin kay Thunder na tahimik pinagmamasdan ang kalangitan, I sighed, walked towards him at nilapag sa coffee table ang cup. He dazedly looked at me.

"Scarlette..." I smile at him a little, tinuro ang tasa.

"Hot Choco, for you" I said bago umupo sa kabilang single sofa, blangkong pinagmamasdan ang ulan.

"Thanks... bakit gising ka pa?" I twitched my lips.

"I can't sleep" hinihintay ko rin si Kaizer, he told me na late siyang makaka uwi.

"Are you waiting for her?" I said, sumimsim ng tubig.

"H-Huh... sino ang tinutukoy mo?" maingat kung binaba ang baso bago humarap sa kanya.

"Windy... did you two fight?" He suddenly stopped drinking and blankly stared at me, mahina siyang natawa.

"Lagi naman kami nag aaway" I nodded, indeed. I face the window, mas lalong lumalakas ang ulan.

"I think she's not going home tonight" sa lakas ng bagsak ng ulan, mukhang may mabubuo pa atang bagyo. I sighed softly, bago tumayo sa upuan.

"Mauna na ako sayo... but please, Thunder, wag mo masyadong nilalakasan ang kidlat" masakit sa tenga at nakakasilaw sa mata.

"Matulog kana rin..." he nodded.

"I will... Good Night" he said, I just smiled bago lumakad patungo sa hagdan.

Tumigil ako sa paghakbang sa ikalawang baitang ng hagdan, bahagyang lumingon sa kinaruruonan ni Thunder, nanatili pa rin itong naka upo habang nakatulala sa kawalan. I sighed deeply bago tuluyang umakyat patungo sa pangalawang palapag. Pagpasok sa kwarto, bumungad sa akin si Kaizer na komportableng natutulog sa kama.

"Hindi ko man lang naramdaman na nakabalik na pala siya" I mumbled softly, ni-lock ang pinto, nagtungo sa kama at dahan dahan na umupo sa gilid ng kama.

"He looked tired" I gently brushed his hair— bumaba ang aking tingin sa kanyang damit, he didn't even change, dumiretso lamang siyang natulog. I sighed softly.