Het Verlangen [18+]

4.

De deuren gingen open en ze liep een gigantisch gebouw binnen. Een hoog plafond en een enorme balie, waar meerdere vrouwen met headsets zaten. Stuk voor stuk blond. Sophie voelde zich ongemakkelijk met haar bruine haar tussen al die blonde vrouwen. Een van de dames keek op en glimlachte. 'Meneer Groenendijk verwachtte u al. Volgt u mij maar.'
Dat was ook nieuw, dat Sophie iemand anders volgde in plaats van dat zij werd gevolgd. Ze liep gehoorzaam achter de blondine aan. Ze stapten een lift in. Tweeëndertig verdiepingen waren er met de lift te bereiken. Bij de knop van verdieping eenendertig stond één specifieke naam: Alexander Groenendijk.

Op een of andere manier was Sophie zenuwachtig. Ze wist niet waarom, maar ze was al heel de dag zenuwachtig. Misschien door het feit dat ze eindelijk een keuze had gemaakt. Of misschien omdat ze die onuitstaanbare knappe worm weer zou zien. Wacht dacht ze dat echt?! Iewl, dat kon echt niet... Mompelde ze in gedachten. Na wat uren leek te duren, waren ze eindelijk op de eenendertigste verdieping. Haar hart ging te keer en ze veegde haar klamme handen één voor één aan haar jurk af. In haar rechterhand hield ze het dossier vast. Met het contract erin.
De blondine hield haar hand op een deur. 'Succes,' zei ze en vertrok. Voordat Sophie ook maar iets terug kon zeggen.

De deur ging open en onthulde de prachtige meeting room. Een lange tafel van glas met confortabel uitziende stoelen en ook het raam was van een en al glas. Waardoor je een prachtig uitzicht had op de stad. Aan de ene kant van de tafel zat meneer Groenendijk. Zoals altijd strak in het pak. Zijn haren zaten perfect en hij had een strak geschoren baard. Sophie nam plaatst recht tegenover hem. 'Dus, heb je je keuze gemaakt?' vroeg hij. Geen poespas, nee gewoon straight to the point.
Sophie gooide zo'n beetje het dossier over tafel. Het kwam wonderbaarlijk genoeg precies voor zijn neus. Hij trok weer zijn wenkbrauw op. Sophie vervloekte zichzelf voor het feit dat ze nog steeds jaloers op hem was. Hij opende het dossier en pakte het nieuwste contract eruit. Hoe verder hij er doorheen bladerde, hoe groter zijn grijns werd en hoe hoopvoller hij zich begon te voelen. Uiteindelijk had hij heel het contract door gebladerd. 'U gaat dus akkoord met alle voorwaarden?'
'Ja indien, mijn aantekeningen serieus worden genomen,' zei Sophie net zo beleefd.
'Maar natuurlijk, ik zal het zo snel mogelijk laten aanpassen. Het ligt vanavond nog op je deurmat. Lees het nog eens goed door, of alles klopt en zet je handtekening er opnieuw onder. Als je het komt inleveren op kantoor, zal ik je meteen aan het werk zetten.' Sophie knikte en stond op. Meneer Groenendijk kwam op haar aflopen. Hij stak zijn hand uit en Sophie pakte hem aan. Hij trok haar naar zich toe en fluisterde wat in haar oor. 'Tafel voor twee, in mijn vaste hoekje. Het gewoonlijke.'
Zijn gefluister kietelde haar oor. Een rilling trok over haar lichaam en liet een zuchtje over haar lippen rollen.  Alexander liet haar los en keek haar zelfingenomen aan. Sophie probeerde zich te hervatten, zonder succes en stamelde maar wat. 'Komt voor elkaar, meneer Groenendijk.'
'Tot vanavond Fietje.'
Fronsend liep ze weg. Fietje. Ze had vele bijnamen gehad, maar Fietje was een nieuwe.

'Volgt u mij maar, meneer Groenendijk.' Hij nam plaats en keek verwachtingsvol naar Sophie. 'Ga zitten,' zei hij uiteindelijk toen Sophie zich nog niet bewoog.
'Meneer ik werk vanavond, ik kan niet zo maar gaan zitten en pauze houden,' klaagde ze.
'Sophie, ik betaal je om mijn bevelen op te volgen. Mijn persoonlijke agenda en planner. Ga zitten.'
'Nu klink ik als een ding! Bedankt hè,' antwoordde ze verrukt. Maar toch ging ze zitten, met haar armen gekruisd over elkaar. 'Ik heb je contract persoonlijk meegenomen.'
'Zoiets dacht ik al,' mompelde Sophie. Hij overhandigde het contract. Zoals de andere contracten. Maar toen ze hem opende zag ze de aanpassingen. Ze bladerde er doorheen, de aanpassingen sierde een glimlach op haar gezicht. Hij had geen vragen gesteld, geen bezwaar gehad. Hij had het contract perfect aangepast. Hij keek toe en zag haar gezicht langzaam opbloeien in een stralende zon. Ze zette met een grote glimlach, zonder twijfels zette ze haar handtekening op het papier. Ze keek hem stralend aan en stond op. Ze wou zijn hand schudden als een echte professional, maar in tegenstelling tot haar gedachten stond hij ook op met twee glazen wijn in zijn handen. Hij keek haar grijnzend aan en zag haar gezicht van verbaasd naar glunderend veranderen. Sophie pakte het glas aan en tikte hem zachtjes tegen zijn glas. 'Op mijn nieuwe personal assistant!' riep Alec grijnzend. 'Op mijn nieuwe baas,' zei Sophie glunderend.

Dianne en Willem stonden vanuit de keuken toe te kijken. Dianne keek bedroefd naar haar man. Maar toch was ze trots op haar dochter. Die nu echt het nest verliet, de wijde wereld inging. 'Het komt wel goed, Dian. Ze is een sterke meid,' zei Wil geruststellend. Dianne legde haar hoofd op zijn borstkas. 'Weet ik, maar het voel als zo'n onmogelijk grote stap.'
'Dat is het ook, dat zal ze wel voelen. Maar het leven bestaat uit vallen en opstaan en toevallig is Sophie daar heel goed in, dat weet jij ook.'
Dianne knikte bedroefd en liep de keuken weer in. Willem daarentegen was nog nooit zo trots op zijn dochter geweest. Mijn dochter dé personal assistant van een succesvolle zakenman! Dat moest hij vaak tegen zichzelf zeggen, aangezien hij het nog steeds niet geloofde. Mijn kleine dochter, nu groot genoeg om de wereld te ontdekken. Voor zichzelf te zorgen. Trots. Dat was alles wat hij voelde en dacht.

Isabelle had ook toegekeken hoe Sophie en Alexander samen proostten op zijn nieuwe personal assistant en op haar nieuwe baas. Wist Sophie maar hoe hij naar haar keek. Vol genegenheid en een tikkeltje arrogantie. Vol trots en zelfverzekerheid. Wist ze dat maar. Echter wist Izzy ook dat ze Sophie zou moeten waarschuwen voor hem. Een rasechte vrouwenverslinder. Hij zou haar hart breken. En het in duizenden stukjes achterlaten. Dat wist Isabelle nu al.