Het Verlangen [18+]

10.

Vandaag was het zo ver. De eerste werkdag van Sophie. De eerste werkdag als zijn P.A. Ze was nerveus opgestaan en had verschrikkelijk slecht geslapen. Ook al lag het bed heerlijk. Ze was vaak wakker geworden en miste haar ouders heel erg. Maar dat weerhield haar er niet van om haar uiterste best te doen voor Alec.

Ze stapte haar deur uit en zag een briefje hangen.

Hey Fietje,
Ik ben eerder naar kantoor gegaan omdat ik dit weekend vrij had genomen. Op het keukenblad ligt een tijdschema. Doorloop alle stappen en dan ben je klaar. Succes!
- Alec

En zo ging Sophie naar de keuken en zag daar het digitale tijdschema liggen. Ze pakte de tablet op en keek gebiologeerd naar het ding. Ze kon dingen aanpassen en Alec kon dat ook. Oh, wat een druk en precies schema, dacht Sophie. Ze at snel een boterham en begon direct. Ze vroeg aan Harriët, de schoonmaakster, of zij zijn grijze en blauwe pakken kon pakken. Ook vertelde Sophie welke kamers ze moest schoonmaken. Ze vertelde de tuinmannen welke heggen en bomen ze moesten snoeien. En het zwembad moesten checken.
Er lag ook een lijstje met boodschappen en andere spullen die ze moest halen. Met 4 grijze en 5 blauwe pakken stapte Sophie in de auto met de personal chauffeur van Alec. Waar zij ook gebruik van mocht maken. George, de chauffeur, werkte al heel zijn leven voor familie Groenendijk. Ze reden eerst naar de koffieshop, daar haalde ze uiteraard koffie en een paar croissantjes. Toen reden ze snel door naar het kantoor. Ze liep snel door naar de lift. Alle blondines keken even snel op. Meeste met een jaloerse blik. Maar Sophie merkte er niks van, het enige waar ze zich zorgen om maakte, was hoe ze de koffie warm kon houden totdat ze bij verdieping eenendertig was. Ze sprintte de lift in en stond ongeduldig met haar voet te tikken. 'Pling!' De deuren gingen open en ze schoot naar zijn kantoorkamer. Voordat ze aanklopte, fatsoeneerde ze haar haar en streek haar kleren recht.

Ze klopte aan en liep naar binnen. Alec keek op. Wat zag ze er mooi uit. Zoals altijd. Ze had zwarte skinny jeans aan en een zalmroze bloesje.
'Goedemorgen meneer Groenendijk. Ik heb uw koffie en croissantjes. Warm, een met kaas en een met jam. Zoals u ze graag hebt.' Ze zei het allemaal alsof ze hem al jaren kende. In tegenstelling tot dat, had ze alleen een dik boek gelezen dat Harriët haar had gegeven. Daar stonden allerlei feitjes over hem in, dingen die hij graag at of dingen waarvoor hij allergisch was. Dat had ze vannacht ook voor een groot deel gelezen, gezien ze toch niet kon slapen. 
'Zeg alsjeblieft gewoon "Alec", niet meneer Groenendijk. Te beschaafd voor mijn personal assistant.'
'Maar natuurlijk, Alec.' Ze benadrukte zijn naam heel erg. Wat hield hij ervan om zijn naam over haar lippen te horen rollen. Wat hield hij sowieso van haar lippen. Als ze nadacht, twijfelde of zich verveelde dan beet ze weleens in haar onderlip. Dan kon Alec zich bijna niet meer inhouden.
'Je bent een kwartier voor tijd.'
'Ja, het spijt me. Dat weet ik. Maar het was helemaal niet zo druk bij de koffieshop en George drukte flink het gaspedaal in. En er was geen kip in de lift te vinden. Dus vandaar dat ik te vroeg ben.' Ze bloosde. Ze vreesde voor een uitbrander. Nog wel op haar eerste dag als personal assistant. Maar tot haar verbazing sierde er een kleine glimlach rond zijn lippen. 
'Je bent geweldig Fietje! Als je al eerder klaar bent, ga dan lekker shoppen of zwemmen of lezen. Iets wat je leuk vindt. Je verdient het!'
Sophie moest nu nog harder blozen. Ze knikte, wenste hem succes en liep het gebouw uit. George stond buiten te wachten en opende de deur voor haar. 'Juffrouw Sophie, waar gaan we nu heen?'

'De stomerij.' Daar leverde ze zijn pakken in en ging op weg naar een bouwmarkt. Ze had nooit geweten dat hij zo van klussen hield. Rood touw, zwart touw, bruine repen van leer, haakjes, een speciaal soort staal. En ga zo maar door. Het viel wel tegen, toen ze las dat hij een kast wou hebben. Een houten robuuste kast. Met rode stof van binnen. Geen DIY dus. Ze ging ook opzoek naar een speciaal rekje. Sophie ging er vanuit dat het bedoeld was om bloemen aan te hangen en nam het mee. Met tassen vol spullen en boodschappen kwam ze thuis. Alec had gestuurd dat zij de bouwspullen niet hoefde op te ruimen. Alleen de boodschappen.
'Dankje George, je bent echt een goede man.' Hij zette alle spullen neer en maakte een knikje met zijn petje. Nu was ze in principe klaar. Ze hoefde nog niet helemaal zijn agenda en afspraken bij te houden. Dat vond hij nog te veel verantwoordelijkheid voor de eerste paar weken. Een van zijn hoofd secretaresses zou haar gaan inwerken.
Sophie gaf alle boodschappen een plekje en liep naar haar eigen appartementje. Ze ging naar haar slaapkamer om zich om te kleden. Een heerlijke duik in het zwembad, daar was ze wel aan toe.

Met handdoek en al liep ze naar buiten. De tuin was als een soort trap. Bovenaan het zwembad en een overdekte plek om te zitten, een naar beneden stonden vooral heggen en bloemen, nog een naar beneden was een moestuin en uiteindelijk de prachtige grote boom waar een bankje onderstond. Het perfecte plekje om een goed boek te lezen, dacht Sophie.

Ze dook het zwembad in met een sierlijke boog. Ze zwom naar de rand van het zwembad en leunde erop met haar armen. De zon verwarmde haar lichaam en ze sloot genietend haar ogen.

Ze wist niet hoe lang ze in het zwembad was gebleven, maar ineens hoorde ze een plons. Voordat ze zich kon omdraaien, duwde iemand haar tegen de zijkant. Ze hapte verbaasd naar adem. Zijn lichaam bedekte heel haar lichaam. 'Fietje,' gromde hij zachtjes. Met een arm om haar middel en een andere arm op de rand, bleven ze samen in het zwembad.