My dilemma

Hoofdstuk 8

Emily pov

'Dus hoe gaat het tussen jou en Jayson?' vraagt Natasha opeens. Ik rol met mijn ogen en ik negeer haar vraag. 'Emily?' vraagt ze. Ik draai me om en ik kijk haar aan. 'Wat?' Vraag ik geïrriteerd. 'Ik vroeg je wat.' zegt ze. 'Wat zei je dan?' Ik ga weer rechtop mijn bed zitten en ik pak de tijdschrift op mijn schoot en ik begin erdoor te bladeren. 'Emily, praat met me.' vraagt Natasha smekend. 'Waarover?' vraag ik nogsteeds geïrriteerd. 'Je doet de laatst tijd zo raar , wat is er gaande?Hoe voel je je?' vraagt Natasha. Ik leg mijn handen op mijn hoofd en ik zucht diep in en uit. 'Ik weet niet wat er gaande is, ik weet niet hoe ik me voel, of ik weet niks. Mijn leven is overhoop.' Ik voel een traan biggelen over mijn wang en Natasha kijkt me geschrokken aan. 'Vertel het me.' vraagt ze zacht. Net wanneer ik mijn mond wil open doen gaat haar telefoon af. Thank god!

Wanneer ze de telefoon op hangt dan pakt ze haar tas. 'Mijn moeder staat beneden, maar bel me alsjeblieft of wacht morgen is het maandag dus ik zie je op school. Dan praten we verder, face to face.' Ze geeft me een kus op mijn wang en ze rent naar beneden. Ik vertrouw haar Natasha ik vertel haar alles maar over mijn depressie durf ik niet te vertellen. Maar ooit moet ik het vertellen, dat komt nog wel.

TS volgende dag:

'Oke vertel, nu!' zegt Natasha ongeduldig. Ik doe mijn kluisje dicht en ik loop naar mijn volgende les en ik zie Jayson met een meisje lachen. Volgensmij moet ze vast nieuw zijn. Als ik zie hoe goed ze met elkaar omgaan en met elkaar lachen dan breekt er iets binnen.

Wacht Emily Campbell ben je jaloers?

'Boe!' hoor ik iemand achter me roepen, eigenlijk hoor ik te schrikken maar alles om me heen wordt trager en ik heb niet eens door dat ik staar naar Jayson met het nieuwe meisje. Jayson kijkt mijn kant op en hij kijkt me aan. Ik draai meteen weg en ik zie Adrean praten met Natasha. 'Hey Adrean.' zeg ik met een neppe glimlach. 'Dat werd eens tijd.' snauwt hij, 'Sorry, ik was gewoon uhm..' zeg ik twijfelend. 'Laat maar, hoe is het met je?' vraagt hij bezorgd. Oh nee, niet hij ook al. Ik loop met Natasha en Adrean naar mijn volgende les en ik zie het meisje binnenwandelen die met Jayson stond te praten. Ze heeft blond haar en bruine ogen, ze is best knap. Ik neem afscheid van Adrean want hij zit natuurlijk een klas hoger dan mij. Ik loop met Natasha naar binnen en het meisje staat bij de docent. 'Hallo leerlingen, er is een nieuwe leerling. Stel je maar voor.' zegt ze. 'Ik heet Riley, ik kom uit Texas en uhm ik ben 16 jaar.' zegt ze. Ooh dus ze heet Riley. Ze komt voor ons zitten en zonder na te denken tik ik haar aan. Ze draait om en ze glimlacht meteen. 'Hoi.' zeg ik. 'Ik heet Emily, en dit is mijn beste vriendin Natasha.' ik hoor Natasha kuchen en ik kijk haar verwarrend aan ikglimlach en ik kijk Riley weer aan. 'Mijn hartsvriendin.' zeg ik weer. Natasha kucht weer 'En zusje.' vult ze aan. oja dat ben ik vergeten, how stupid am I.

We praten de hele les door, en ze lijkt me erg aardig en ze kan het goed met Natasha vinden. Ik ben de heletijd niet geconcentreert omdat ik alleen maar kan denken aan Jayson. Rare kwiep, ik haat hem maar toch doet hij iets met me. Jongens... Wanneer het pauze is, zie ik Riley alweer met Jayson. Ik voel dat iemand achter me staat, en diegene doet zijn handen voor mijn ogen. 'Rara, wie ben ik?' ik herken zijn stem uit duizende. 'Adrean!' lach ik. Ik probeer zijn handen weg te halen, maar hij houdt ze nogsteeds stevig voor mijn ogen. 'Adrean serieus, hou op,' lach ik. 'Nop.' zegt hij. Ik probeer hem te knijpen en eindelijk haalt hij zijn handen weg.'Je doet me pijn!' schreeuwt hij. 'Was de bedoeling.' ik steek mijn tong uit en opeens komt Adrean op me af. hij pakt me bij mijn heupen en ik struikel op de grond. Ik kijk Adrean en we schieten allebei in de lach. Hij helpt me over eind, en ik prik hem in zijn middel wat hij erg haat. 'Hou op!' zegt hij lachend. 'Nee!' We lijken wel kleine kinderen, ik stop met Adrean pesten en ik zie Jayson naar ons kijken. Zijn gezicht geeft een uitdrukking van 'That should be me. Hij draait meteen zijn gezicht weg en hij praat verder met Riley. Ik zucht en ik sleep Adrean mee naar buiten.

TS naar de avond.

Ik voel me vreselijk, ik heb de hele dag niet gegeten want ik kan niks binnen krijgen, Ik luister de hele dag depri muziek. Ik word zat van de muren om me heen en ik besluit om naar buiten te gaan. 'CHRIS?' schreeuw ik door het huis. Geen antwoord, ik ga naar mijn broers slaapkamer en hij is er niet. Fijn ik ben helemaal alleen thuis, en het is 10 uur s'avonds. Ik doe mijn regenjas aan en ik loop maar buiten. Ik doe mijn oordoppen in mijn oren en ik loop richting het winkelcentrum. Ik voel tranen opkomen, mijn hoofd zit helemaal vol en mijn vage herinneringen komen door mijn hoofd heen. De herinneringen toen ik depressief was, en wanneer ik mijn polsen doorsnee. Ik hoor een auto naast me rijden en ik kijk naast me. Ik zie een man die me de hele tijd aan kijkt en ik begin bang te worden, Ik besluit om terug te lopen naar huis en de man keert met zijn auto om en hij blijft naast me rijden, Zonder twijfel begin ik te rennen en ik hoor de deur van de auto open gaan en dicht klappe. Ik ren zo snel mogelijk naar mijn huis. Als ik ga oversteken bots ik tegen een auto aan en ik val achter over. Gelukkig heeft de persoon net geremt en heb ik verder geen pijn. De man die me achter na rent, komt op me af en ik sta snel op en ren verder. Ik hoor een geschreeuw en ik kijk achter om en dan zie ik iemand de man aanvallen. Als diegene de man in een armgreep heeft zie ik zijn gezicht. Het gezicht dat ervoor zorgt dat mijn hele maag doordraait en mijn hoofd laat ontploffen. Jayson...