Όταν οι σκέψεις μπαίνουν σε λέξεις

Χειμώνας

Τόσο κρύο ξαφνικά το κορμί μου χτυπά σαν χιλιάδες μαχαίρια. Δεν είναι όμως ο καιρός όχι. Είναι εκείνο το τελευταίο σαγαπω που από τα χείλη μου βγήκε. Είναι η σφυκτη γροθιά που την μπλούζα μου τσαλακωσε λίγο πριν σ αφήσω. Τα κρύα δάκρυα που ποτισαν τα ρούχα μου και γέμισαν πληγές την ψυχή μου. Και σε κοιτώ στα μάτια για τελευταία φορά ενώ μου λες να φύγω με το παράπονο να κάνει τα χείλια σου να τρέμουν. Ήρθε ο χειμώνας σκέφτομαι και σκηβω το κεφάλι. Όχι εκεί έξω... Οχι. Μέσα εδώ. Μέσα στην ραγισμένη μου καρδιά που πια δεν μπορώ να κρύβω. Σ αφήνω λοιπόν και προς το αμάξι προχωρώ με την θύελλα στα μάτια μου να με κάνει να μην βλέπω τίποτα. Δεν θέλω αλλά πρέπει. Θέλω. Αλλά το αστείο ξέρεις ποιο είναι ότι αν λίγο παραπάνω είχες παλέψει ο χειμώνας άνοιξη θα γινόταν με μιας δεν πειράζει. Θα φορέσω το γαμημενο φούτερ που πάντα σου άρεσε και θα κρυφτώ μεχρι τον πάγο που μετατράπηκε η ψυχή μου καταφέρω να λιώσω. Πάντα όμως θα σκέφτομαι πως ήρθε ο χειμώνας για μενα. Όχι από την φύση αλλά από μια ξανθιά κοπέλα με κόκκινα κλαμενα ματια να με αφήνει να φύγω για πάντα.