Όταν οι σκέψεις μπαίνουν σε λέξεις

Το Σώμα

  Ένα απλό δωχιο με μια ψυχή να κρατά. Ο ρόλος του απλός μα τόσο σύνθετος πια. Ψάχνουμε αγάπη έρωτα ίσως στην τελική απλά θέληση για ζωή. Κάτι στην τελική τόσο δύσκολο να βρεθεί. Και τι κάνουμε γι αυτό? Γεμίζουμε τον κόσμο με την εικόνα του τι είναι τέλειο. Μα στην τελική μια τρύπα στο νερό κάνουμε μόνο αυτό. Ξεγελαμε τους εαυτούς μας με ερωτική επιθυμία για να ξεχάσουμε την αναζήτηση που πρέπει να συμβεί. Γιατί απλά οι άνθρωποι πλέον έχουν βαρεθεί. Για ότι αξίζει δεν παλεύουν μόνο η εύκολη λύση πια. Έτσι θα ονομαζα την γενιά μας ή εύκολη λύση ξεκάθαρα. Μα πόσο αστείο και τραγικό. Να φροντίζεις κάτι που είναι νεκρό. Και η ψυχή που σιγοκαιει και ζει να είναι πλέον απλά εκεί. Είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει το ίδιο και το αυτό. Εγώ λοιπόν για αυτό ένα έχω να πω. Λυπάμαι και ντροπή γιατί όλα ξεκινάνε από κει. Πως να μην έχουμε φτάσει ως εδώ όταν θεωρούμε συμαντικο κάτι ψεύτικο και νεκρό?