Τα μάτια μου κλείνω σφιχτά. Τόσες πολλές σκέψεις ξανά. Τόσο...τοσο... Τόσο γαμημενο μπέρδεμα. Τι είναι οι σχέσεις αλήθεια τι είναι οι άνθρωποι τι είμαι εγώ. Μέσα μου παιδί. Μα έξω. Πως γίνεται αυτό το έξω τόσο άσχημο τόσο κακό. Πως χωρίς καν μα το θέλω. Τέρας. Το τέρας ξανά χτυπα. Γιατί να είμαι τέρας στα μάτια πολλών. Όχι πολλών των λίγων αυτών. Πως κάνω κακό ενώ δεν θέλω. Πως μπορείς να νοιώσεις κάτι και μα το ξενιωσεις μετά? Παράλογο έτσι? Ούτε καν κομπλε κανονικό. Τι στο πουτσο το βλέπω μόνο εγώ? Αρρώστια χτυπάει όλο μου το κορμί για λάθη που έκανα ενώ μου λέγαν ότι είμαι σωστή. Για άλλη μια φορά θα διαμορφωθω. Για αλλη μια φορά θα κάνω πως κάτι δεν έχει συμβεί. Γιατί οι πράξεις πλέον τίποτα σαν να μην έχουν συμβεί. Και στο τέλος απλά μένω σε μια κατάσταση τρέμοντας στο κρεβάτι νιώθοντας τέρας για "σωστά" λάθη.
Δεν ξέρω τι είναι σωστό. Δεν ξέρω. Το μυαλό μου με κουράζει. Το ότι νοιώθω με κουράζει. Ίσως απλά να μην πρέπει. Ίσως οι καταστάσεις που για αυτές γεννάται τέχνη, πάθος, θυμός να μην πρέπει να υπάρχουν. Να είναι ενας μύθος. Ίσως η μετριότητα να είναι η σωστή τελικά. Πότε ξανά πάθος πάντα άδειο μυαλό.
YOU ARE READING
Όταν οι σκέψεις μπαίνουν σε λέξεις
PoetryΜικρές φιλοσοφίες που χρησιμευουν σε οσους εχουν περιεργες μερες σαν και τις δικες μου. Ισως παλι και οχι. Εσυ εισαι ο κριτης γι αυτο.
