Όταν οι σκέψεις μπαίνουν σε λέξεις

Το πρωι

     Αλλο ενα πρωι με τυφλωνει. Τοσο ψεφτικο για μενα. Γιατι να ειναι τοσο ψευτικο για μενα το πρωι. Παλι λιωμα,παλι δεν ξερω τι ειναι αληθινο. Παλι σκεφτομαι τα παντα χωρις να τα σκεφτω. Φως του ηλιου εσυ που βγαινεις σιγα σιγα και με προειδοποιείς οτι χρονος μου τελειωσε σε μισω. Μεινε κρυμενο λιγο ακομα. Λιγο. Ειμαι ακομα λιωμα. Δεν σε μπορω. Κρυβομαι παλι απο αυτα που δεν θελω να σκεφτω. Κατι πρεπει να αποφασιστει που δεν ξερω αν εχω τι δυναμη να δεχτω. Κρυβομαι λιγο ακομα. Για λιγο ακομα θα κρυφτω.Μεχρι να τα σταματησω ολα και οι σκεψεις να ρθουνε βουνο. Σκεψεις που πλεον θα δεχτω. Σκεψεις που θα τα αλλαξουν ολα μα πανω απολλα τον ιδιο μου τον εαυτο. Κρυψου λιγο φως για μενα σαν χαρη στο ζητω. Αλλα οχι. Οχι. Εσυ απλα επισημαίνεις οτι ξεκιναει η μερα. Ανενοχλητο. Γιατι εσυ μπορεις να ξεκινας τη ζωη φως αλλα εμενα με αναγκαζεις να ξετρυπωσω απο την μικρη κρυψωνα που εχω βρει. Κατι σαν ενα μικρο παγωμα του χρονου μεσα στο βραδυ μεσα στην σιωπη. Αλλα ολα η φαντασια μου στην τελικη. Δεν κρύβομαι απο τιποτα πραγματικα. Ισως να εχει το νοημα του και το πρωι. Ενα ψευτικο τελος για μια ψευτικη αρχη..