Ο άγριος διευθυντής 2 ✔

5: Μια περιπέτεια

Ο Εφραίμ πηγαινοερχόταν πάνω κάτω κρατώντας στο χέρι του ένα ποτήρι ουίσκι.

Δεν μπορούσε να ξεχάσει αυτή την πρόταση που του είπε η μητέρα της Νίκης. Σαν κασέτα έπαιζε μέσα στο μυαλό του.

"Αυτό δείχνει σε σένα αλλά εγώ την ξέρω πολύ καλά"

"Πώς το καλό ξέρει την μητέρα μου;" ήταν το κυριότερο ερώτημα.

Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτά τα λόγια που θυμόταν.

Κάτι σαν να θυμήθηκε από το παρελθόν .

"Που ήσουν; Πάλι με αυτόν τριγυρνουσες;" ακούστηκε η θυμωμένη φωνή του σε όλο το δωμάτιο.

Ο Εφραίμ καθώς περνούσε, άκουσε να μιλάνε και να φωνάζουν και για αυτό κάθισε για να τους κρυφακουσει.

"Όχι Άγγελε τι είναι αυτά που λες; Εγώ για καφέ με τις φίλες μου πήγα" είπε ψέματα στον άντρα της.

Ένα χαστούκι ακούστηκε στον χώρο και δάκρυα άρχισαν να κυλούν από τα μάτια του Εφραίμ.

Ο πατέρας είχε χτυπήσει την μητέρα.

"Πάλι με αυτόν ήσουν. Καταντησες μια πόρνη" είπε φτύνοντας την.

"Ωχ μήπως κάτι είναι αυτό"
"Μήπως έχει δίκαιο"
"Όχι αποκλείεται"

Είπε στον εαυτό του.

******

Ο ήλιος είχε φύγει, το φεγγάρι είχε πάρει θέση και είχε έρθει η ώρα ο κόσμος να κοιμηθεί.

Έτσι η Νίκη με τον Μάνο ξάπλωσαν στο κρεβάτι αγκαλιασμένοι και παραδόθηκαν στα χέρια του Μορφέα.

Όμως στην μέση της νύχτας το κινητό του Μάνο ήχησε και αυτός το σηκωσε.

"Παρακαλώ;" είπε αυτός κοιμισμένος.

"Σας ψάχνουν κάτι άνθρωποί ντυμένοι με μαυρα ρούχα" είπε η γυναίκα σε εκείνον και αμέσως πετάχτηκε ορθιος.

"Καθυστερηστε τους σας παρακαλώ" είπε και το έκλεισα.

Σκουντηξε την Νικη και εκείνη τον κοίταξε όλο παράπονο.

"Έλα ρε Μάνο τι θες;" τον ρώτησε νυσταγμένα.

"Σήκω μας βρήκε ο Εφραίμ" της είπε και εκείνη πετάχτηκε όρθια

"Πώς; Που; Πότε; Τι; Γιατί;" άρχισε να ρωτάει.

"Δεν ξέρω πάμε" της είπε και άρχισαν να τρέχουν ώσπου ο Μάνος σταμάτησε.

"Τι έπαθες;" τον ρώτησε εκείνη.

"Δεν κάνει να τρέχεις στην κατάσταση που είσαι" της είπε και την άρπαξε και την πήρε αγκαλιά και άρχισε να τρέχει προς την πίσω εξοδο.

"Να γρήγορα" ακούστηκε μια φωνή να λέει.

Ο Μάνος γύρισε και κοίταξε πίσω και είδε τρεις άντρες να τους κυνηγάνε.

Δυνάμωσε ταχύτητα και ώσπου έφτασε στο πάρκινγκ

Βρήκε το αυτοκίνητο του και κατέβασε την Νικη από την αγκαλιά του και μπήκαν μέσα.

Αμέσως άναψε την μηχανή και έβαλε μπρος.

"Μάνο μας κυνηγάνε" του είπε φοβισμένη.

"Μην φοβασαι μωρό μου" της είπε καθησυχαστικά.

Κοιτώντας από το καθρεφτάκι αν τον παρακολουθούν έστριψε σε μια διέξοδο και πάτησε γκάζι.

Κάποια στιγμή σταμάτησε το αυτοκίνητο και διέταξε την Νικη να βγει.

Εκείνη τον υπάκουσε και βγήκε έξω.

"Νίκη υπάρχουν πολλά σπίτια εδώ πέρα" της είπε. "Πάμε σε αυτό αν ζητήσουμε βοήθεια" συνέχισε και εκείνη έγνεψε.

*****

"Τι εννοείς ότι το έσκασαν και μόνο το αυτοκίνητο τους βρήκατε. Αμπαλοι. Μια δουλειά δεν ξέρετε να κάνετε. Ηλίθια πλάσματα της κοινωνίας" τους φώναξε νευριασμένος και πέταξε το κινητό του κάτω. "Εμένα δεν θα μου ξεφύγετε" είπε στον εαυτό του και έριξε ότι πράγματα είδε στο γραφείο του κάτω.

Story by ~ ntani_ela