Ο άγριος διευθυντής 2 ✔

Bonus 4

Έμεινε να κοιτάζει τον νεαρό άνδρα που βρισκόταν στο πάτωμα μες τα αίματα. Ο άνδρας που προκάλεσε τόσο πόνο σε εκείνη και στην οικογένεια της τώρα βρισκόταν νεκρός. Στα χείλη της σχηματίστηκε ένα μεγάλο χαμόγελο. Επιτέλους, ένιωθε μια γαλήνη στην ψυχή της.

"Τι στο καλό γίνεται εδώ;" ακούστηκε μια γυναικεία φωνή στο χώρο και γύρισε για να την κοιτάξει.

Τα μάτια της νεαρής γυναίκας άνοιξαν διάπλατα όταν είδε τον νεκρό άνδρα στο πάτωμα μες τα αίματα.

"Ποια είσαι;" την ρώτησε κοιτώντας την από πάνω προς τα κάτω περιμένοντας την απάντηση της.

"Αυτό θα έπρεπε να το ρωτάω εγώ!" φώναξε δυνατά καθώς την πλησίαζε. "Γιατί σκότωσες τον άνδρα μου;" τσίριξε δυνατά χτυπώντας την.

Η νεαρή κοπέλα προσπάθησε να απομακρυνθεί από εκείνη και τα κατάφερε. Η μεγάλη γυναίκα έτρεξε στον άνδρα της και τον αγκάλιασε κλαίγοντας.

"Αγάπη μου! Μωρό μου! Τι σου έκαναν; Γιατί σε πήραν μακριά από εμένα και τον γιο μας!"

Τα μάτια της νεαρής γυναίκας άνοιξαν διάπλατα. Ο πολυαγαπημένος της θείος έχει γιο, έναν γιο.

"Αν τολμήσεις και μιλήσεις για εμένα τότε θα σκοτώσω τον γιο σου" την προειδοποίησε τοποθετώντας το όπλο στο κεφάλι της.

Γύρισε το κεφάλι της και την κοίταξε με τα δάκρυα της να κυλούν από τα μάτια της.

"Γιατί; Γιατί το έκανες αυτό;" την ρώτησε και ήταν η σειρά της νεαρής κοπέλας να κλάψει.

"Μου σκότωσε τον πατέρα μου..... κατέστρεψε την μητέρα μου.... μου διέλυσε την ζωή και τώρα ήρθε η σειρά του... είχε εμμονή με την μαμα μου και φυσικά με εμένα... Και τον πλήρωσα με το ίδιο νόμισμα.... Η ίδια του η κόρη εκείνη που την αποκαλούσε έτσι τον σκότωσε... είδε την κόρη του να τον σκοτώνει.... Αντίο πατέρα" είπε στο νεκρό σώμα και έφυγε μακριά.

*****

Μια εβδομάδα πέρασε από τότε που σκότωσε τον Εφραίμ. Η μητέρα της είχε σοκαριστεί όταν είχε μάθει αυτό το νέο. Φυσικά δεν έχει αποκάλυψε ότι η κόρη της έχει γίνει σαν τον άνδρα που σκότωσε. Μια δολοφόνος. Μια γυναίκα που δεν έχει πια συναισθήματα.

Η γραμματέας της μπήκε μέσα και της άφησα ένα φάκελο στο γραφείο. Το πήρε και το άνοιξε. Μέσα βρισκόταν κάποια έγγραφα, η περιουσία του Εφραίμ Παπαδοπούλου. Το 70% ανήκαν σε εκείνη και το 30% στον γιο του.

Γέλασε διαβάζοντας το. Μέσα από αυτό το έγγραφο φαινόταν η εμμονή που είχε με εκείνη και την μητέρα της.

Ενα χαρτί βρισκόταν μέσα. Το έβγαλε και το κοίταξε. Είχε μια διεύθυνση και από κάτω έλεγε "δωμάτιο 36"

*****

Στάθηκε έξω από το κτίριο. Δεν μπορούσε να κουνηθεί. Φοβόταν για αυτό που θα αντίκριζε. Πήρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνησε να μπαίνει στο κτήριο. Η γραμματέας της έδειξε το δωμάτιο 36.

Η καρδιά της άρχισε να χτυπά σαν τρελή. Δεν μπορούσε να καταλάβει το γιατί. Άνοιξε την πόρτα και μπήκε μέσα.

Αυτό που είδε την έκανε να παγώσει. Δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που έβλεπε μπροστά της. Πλησίασε μην μπορώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της.

"Μπα μπα;"

Ο ένας κοίταξε την άλλη. Δάκρυα άρχισαν να κυλούν από τα μάτια τους.

Τι παιχνίδι παίζει η μοίρα.....

Τέλος!!!!!!

Η ιστορία τελειώνει εδώ.

Ελπίζω να σας κράτησα καλή συντροφιά.

Τα λέμε σε μια άλλη ιστορία.

Story by ~ ntani_ela