A Thousand Miles

VII: Next Chapter

I am unwritten, can’t read my mind

I’m undefined.

I’m just beginning,depends in my hand

ending unplanned.

Starring at the blank page before you,

Open up the dirty window window, 

Let the song fill up the words that you cannot find.

Reaching for something within the distance,

So close you can almost taste it

release your inhibition,

till your book beggin,

the rest is still unwritten.

‘Lyka just wait for me, our story I’ll rewritten it!’

  After three years:

        RINGGGGGGG!!!!!!

8:45 am, the alarm clock reads.

Ang bilis ng oras. It was like just yesterday and now it was my life after three years. I got up and started my routine. I prefer to live my life like this after that faithful night.

The night that gave me hope.

The night that brought the rhyme and reason to my life.

The night that I have the answer to my question.

As I started the shower the scene burst into my mind like those scene on the film.

Flashback………………….

“Spill out! Makikinig ako.”

Ang salita ko habang nakatayo ako sa harap niya.

Definitely ang isang ito ay hindi tao, but right now hindi iyon ang concern ko. Ang primary goal ko ay malaman kung papaano ko ibabalik si Lyka sa buhay ko.

“Natatandaan mo ba nag singsing na suot mo hanggang ngayon?” Ang tanong niya sa akin.

I just nod in response. And he continue in explaning things.

“Ang totoo nadala ni Lyka ang kabiyak niyang singsing na ibinigay mo sa kanya. Sa sitwasyong ito hindi ka niya makalimutan kaya nagdesisyon akong bigyan siya ng pangatlong pagkakataon. Tulad ng sinabi ko sa iyo, maari ko siyang ibalik, ngunit sa sitwasyon niyang ito may katagalan bago ko siya maibalik ulit. Ngunit may paraan, ikaw, ikaw ang may kakayahang ibalik siya sa buhay mo, iyon ay kung magagawa mo ang mga kondisyon na sasabihin ko.”

“Kahit ano! Kahit ano pa iyon kakayanin ko, maibalik lang siya!” Ang mariin kong sagot.

“Puwes kung talagang desidido kana ay sasabihin ko sa iyo ang totoo. Makakabalik si lyka ngunit sa ibang katawan na. Alam mo naman na ang dating katawan niya ay matagal nang wala. Una kailangan mong hanapin ang katawan niya at mabigyan ito ng maayos na libing. Ibigay mo sa akin ang singsing na iyan.”

Ayoko mang hubarin ito ngunit kailangan kong magtiwala sa kanya.

Nang hawakan niya ang singsing nagningning ito at nagliwanag. Inabot niya itong pabalik sa akin at isinuot ko ito.

“Ang singsing na iyan ay ang kalahating bahagi ni Lyka. Sa loob ng tatlong taon kaylangan ay mapanatili mo ang kinang niyan. Isa pa kaylangan ay hindi ka umibig sa ibang babae sa loob ng tatlong taon, dahil kung mangyari iyon mamamatay ang kinang ng sigsing at hindi mo na siya maibabalik. Tatlong taon, pagkaraan nito ay ibabalik ko siya sa iyo at ang singsing na iyan ang magiging tanglaw mo para mahanap siya! Tatlong taon at dapat manatili lahat itong sikreto, tandaan mo tatlong taon walang labis walang kulang!”

Back to Present…

 Habang bumubuhos ang tubig sa shower napangiti ako.

Pagkaraan ng graduation ginamit ko ang lahat ng aking kapangyarihan para makita ko ang katawan ni Lyka. Nakakatuwa, dahil hindi ko inaasahan na sa lugar kung saan una kaming nagkita; duon ko rin matatagpuan ang kanyang katawan na naagnas na; nakabalot sa tela; sa loob ng isang shop malapit sa mahiwagang poste na nag-ilaw.

Sa loob ng school cemetery ay inilibing naming siya. Ngunit mas pinasya naming na huwag nalang lagyan ng lapida ang puntod niya.Kapalit ng lapida ay tinamnan ko ito ng puno ng magnolia.

 Hindi ko sinabi kung bakit ganoon ang aking ginawa, tulad nga nang sabi niya, dapat manatili itong sikreto.

Three years had passed and I inherit the school; maniwala ka man o hindi isa na akong mentor, along with Atina, Grace, and Brook.

It was another semester, another year and another students to deal with. But the fact that it was the year that I’ve been waiting for makes me more happy than ever.

I tap shut the shower, dry myself and proceed to getting dress. After a while I’m out of the room.

This is the third year.

The year where I could finally see her again.