27 augustus
Pov Charlie
Ik besluit maar uit bed te stappen, ik heb de hele nacht niet geslapen. Ik heb de hele nacht gehuild, en dat alleen maar door een stom nummer van mijn vader.
Ik kleed mij snel om en zie dat de jongens de tourbus hebben versierd met vlaggetjes, waardoor ik zwak glimlach. Ik pak wat te eten en plof op de bank.
Ik zie de jongens naar binnen sluipen en ze zuchten als ze mij zien zitten. 'We dachten dat je nog sliep.' 'Niet dus, ik heb de hele nacht niet geslapen.'
'Het spijt ons, wij hebben er niet goed over nagedacht. Het is dom en je hebt al het recht om ons te haten.' 'Nee.'
Ze kijken mij verward aan en ik zucht even. 'Ik heb geen recht om jullie te haten, jullie konden er niks aan doen. Ik moest dat liedje ooit onder ogen komen, nou. Nu is het geweest ook.'
'Nou, nu de emotionele achtbaan voorbij is, gefeliciteerd!' Ik grinnik en Ashton sluit mij in zijn armen.
'Bedankt Ash.' De anderen feliciteren mij ook en ik glimlach breed als de jongens een grote doos hierheen schuiven. Er zitten gaatjes in de bovenkant, waarom?
'Maak maar open!' Ik grinnik en maak zonder twijfelen de doos open, er zit een heel klein doosje in. 'Serieus? De klassieker.' Ik schud lachend mijn hoofd en haal het kleine doosje eruit.
'Wauw. Dit, dit is prachtig.' Ik haal sprakeloos de gepersonaliseerde gitaarriem uit de doos en glimlach breed.
'Dit is echt geweldig! Bedankt!' Ik vlieg de jongens om de hals en druk allemaal een kus op hun wang.
'Er is nog iets.' Ik kijk Luke vragend aan en hij knikt. Hij geeft mij vervolgens een doosje aan die ik nieuwsgierig open.
'Wow! Bedankt!' Ik haal de fotocamera verbaast uit de doos en heb het gevoel dat mijn lippen gaan scheuren door de grote glimlach die erop zit.
'Wauw, ik ben er echt blij mee. Heel erg bedankt, dit had niet gehoeven.' 'Je bent jarig, tuurlijk wel! Nu taart, ik heb honger.'
Ik grinnik en loop met Calum naar het kleine keukentje, waar hij de taart al uit de koelkast pakt.
'Gaan we de taart verdelen over ons vijf?' Ik kijk hem aan met een meen-je-dit-serieus blik, waardoor hij grinnikt.
'Heb je nog een taart voor de rest dan?' 'Uh, nee. Fuck. We gaan zo wel naar de winkel, deze taart is te lekker.'
Ik schud lachend mijn hoofd en Calum snijd de taart in vijf grote stukken. 'Dit kan echt niet.' We nemen allebei twee bordjes mee en ik geef de borden aan Luke en Ashton.
'Laat mij raden, Calum moet straks naar de winkel voor een nieuwe taart, want hij vond deze te lekker om te delen.'
Ik kijk Calum aan en we knikken beide. De jongens lachen en ik neem voorzichtig een hap van mijn taart.
Het is twee uur in de middag, we hebben voor de rest niet veel gedaan. 'Jongens, we moeten gaan.' Ik kijk ze verward aan en loop ze achterna, ze nemen plaats in de auto.
Eenmaal bij de locatie, waarvan ik nog steeds niet weet wat het is, stappen we uit en slaat Calum meteen zijn handen voor mijn ogen.
'Haal je handen weg Cal.' Het is Ashton, als Calum zijn handen weghaalt zakt mijn mond open.
'We gaan paintballen?! Geweldig! Let's go!' 'We hebben meer mensen nodig om goede teams te vormen, dus.'
Ik draai mij om en zie Tyler, Josh, de jongens van One Direction en Leah staan. 'Leah! O mijn God!' Ik ren op haar af en sluit mijn armen om haar heen.
'Hey.' Ik glimlach breed en veeg wat tranen weg. 'Ik had het gehoord, van Thomas. Het spijt me.' 'Het geeft niet.'
'Oké, ik maak teams. We krijgen oneven teams, maar fuck dat. Leah, Josh, Calum, Harry, Niall en ik tegen de rest.'
Ze knikken goedkeurend en nu ziet Leah volgens mij pas dat Josh en Tyler er staan, want ze begint keihard te gillen.
'Fan?' 'Nee lijkt alleen maar zo.' zegt ze droog. Ik grinnik even en geef haar een high-five. 'Foto maken voordat we onder de verf zitten?'
Ze knikt hevig en gaat snel op de foto met de jongens. 'Bedankt.' Ze knuffelt de jongens en dan doen we onze bescherming aan.
'Kom Cal.' Ik trek hem mee en ren snel naar de overkant. Ik ben niet geraakt, gelukkig. Ik raak papa, Luke en Ashton en ik zie ze verbaasd om zich heen kijken.
Calum en ik zijn als enige nog over van team rood, die andere werden bijna meteen al geraakt.
'Alleen Lou, Li en Tyler nog.' Calum knikt en hij schiet snel Tyler af. Ik geef hem een high-five en we rennen snel naar de andere kant.
'Cal is af!' Ik kijk verbaasd om en zie dat Calum wegloopt. Fijn, nu ben ik alleen. Hoor de sarcasme.
Ik verstop mijzelf achter een muurtje en zie Liam snel naar de overkant rennen. Ik schiet hem af en zie Calum juichen.
Ik zie Louis niet, en ik zit hier al tien minuten. Ik besluit het Marco Polo ding te doen, daar trapt hij wel in.
'Marco!' En ja hoor, Louis zijn hoofd steekt boven een muurtje uit en ik glimlach breed. 'Polo!' Ik schiet hem snel af en Calum rent op mij af.
'Gewonnen bitches!' We doen beide een vreugdedansje en Louis rent dramatisch over het hele veld heen.
'Ik kom je wel redden!' Harry rent op hem af en ik schud mijn hoofd. 'Dit is de beste verjaardag ooit.'
Ik spring op Calum zijn rug en hij grinnikt even. 'Je verjaardag is nog niet voorbij.' Ik glimlach breed en Calum begint te rennen.
'We gaan nog uiteten.' 'We gaan toch niet naar zo'n net restaurant he? Ik wil dat echt niet.'
'Wie weet, we rijden er nu heen.' Ik knik en klim achterin de auto. Calum gaat naast mij zitten en ik glimlach even.
'De McDonalds?' 'Is het erg? Dan gaan we ergens anders heen.' 'Nee Luke, het is geweldig, niks netjes. Gewoon de McDonalds. Mooi.'
Ik zit te stuiteren op mijn plek terwijl Ashton door de McDrive rijdt. 'Ik wil kipnuggets!' Ashton grinnikt even en bestelt ook voor de rest.
'Beste verjaardag ooit!' 'Niet praten met volle mond, vooral niet als je kipnuggets eet. Sukkel.' Ik grinnik en steek mijn middelvinger naar papa op.
'Hey, dat is niet aardig.' 'Ik ben ook niet aardig. Ik hou van eten, laat mij.' De jongens lachen en ik neem nog een hap van mijn nugget.
Eenmaal weer bij de tourbus zucht ik even en plof op de bank. Ik zet de PlayStation aan en geef een controller aan papa.
'Ik ga dit winnen.'
JE LEEST
Daddy's little princess | M.G.C
Fanfiction'Ik word ook ouder pap!' 'Ja, maar toch. Je blijft daddy's little princess.' Charlie is vier jaar oud, haar vader is beroemd. Hoe leeft ze als klein meisje ermee dat haar vader wordt herkend op straat? Dat haar moeder het allemaal niet meer aankan...
