Daddy's little princess | M.G.C

16.

Pov Charlie

De volgende ochtend word ik wakker door mijn wekker die ik boos uitzet. Ik pak wat kleding uit mijn kast en loop naar de douche.

Eenmaal onder de douche vandaan kleed ik mij om en föhn mijn haar. Vervolgens doe ik het in een staart en doe mijn witte Allstars, die inmiddels bruin zijn, aan.

Ik loop naar beneden en besmeer een broodje met Vegemite en loop naar de kamer.

'Hey Luke.' 'Hey Char.' Ik plof op de bank en breek het broodje doormidden. 'Stukje?' Hij knikt en ik geef hem de andere helft. De anderen komen luid de trap afstormen en ploffen ook op de bank.

'Zullen we gaan?' Ik knik en ren naar de auto van papa. 'Claim de kofferbak met Cal!' De andere jongens zuchten en ik geef Calum een high-five.

In de kofferbak zit je gewoon chiller, want daar heb je twee aparte stoelen en heb je meer beenruimte. Ik zie dat Luke achter het stuur stapt en ik snak naar lucht.

'Zet het alarmnummer maar alvast klaar, Luke Robert Hemmings kan niet rijden.' De jongens lachen en Luke steekt glimlachend zijn tong uit.

'Heel grappig Charlie Eve Clifford, maar ik kan beter rijden dan mijn broertje.' 'Hey! Dat is niet waar.' Connor slaat hem op zijn schouder en ik grinnik.

'Rijd nou maar!' Luke knikt en al snel zijn we onderweg. Ik zing samen met Calum hard mee met de muziek en verzin nieuwe choreografie.

Eenmaal bij het pretpark spring ik uit de auto en ren naar de ingang. 'Clifford?' Ik knik hevig en de vrouw glimlacht. 'Veel plezier.' Ik glimlach naar haar en wacht ongeduldig totdat de rest er ook is.

'Daarheen!' Voordat ik kan protesteren trekt Connor mij mee naar een achtbaan. 'Durf je hierin?' Ik knik hevig en hij pakt mijn hand stevig vast, waardoor een tinteling door mijn lichaam schiet.

'Die achtbaan was zo vet!' Ik ren samen met Connor en de anderen naar papa en Calum, die niet in de achtbaan durfden. Al snel zie ik de bekende blonde plukken waardoor ik een klein gilletje slaak.

'Niall!' Ik ren op hem af en spring in zijn armen. 'Ik heb je gemist.' 'Ik jou ook Char.' Ik omhels de anderen ook nog en kijk naar Harry, die met zijn wenkbrauwen wiebelt.

Ik kijk hem verward aan en onopvallend wijst hij naar Connor. Hij maakt een hart met zijn handen en ik knik.

'Verliefd Char?' Ik knik voorzichtig en hij grinnikt. 'Hij past bij je, hij is goedgekeurd door Ome Haz.' Ik glimlach naar hem en met zijn allen lopen we naar de volgende attractie.

'Oké wie gaat er mee hierin?' Je hoort wat gemompel, het is echt een enge achtbaan. 'Niemand? Con? Haz?' 'Ik niet, sorry Char.' 'Haz?' 'Ja! Let's go.'

Hij pakt lachend mijn hand vast en we rennen door de wachtrij heen. We gaan in het karretje zitten en trekken de beugel over ons hoofd heen.

Pov Michael

Charlie en Harry gaan in de achtbaan en wij blijven kijken. Zelfs Connor durfde niet en dat zegt heel veel, hij gaat zowat overal in.

'Michael Clifford?' Ik kijk op van mijn koffie en knik. 'Er is een ongeluk gebeurd bij de achtbaan waar uw dochter inzat, ze wordt meegenomen met de ambulance. De jongen is oké.'

'Wat? Waar is ze?' 'De ambulance staat bij de ingang.' 'B-Bedankt voor het melden.' Ik ren zo snel mogelijk naar de ingang met de jongens achter mij aan.

'Haz! Waar is Charlie?' 'I-in de ambulance. Het spijt me Mike.' 'Het is niet jouw schuld Haz.' Ik ren door naar de ambulance en zie een lijkbleke en verwonde Charlie liggen.

'Char.' Connor komt naast mij staan en ik sla een arm om hem heen. De jongens staan sprakeloos toe te kijken en er komt een ambulancebroeder op mij aflopen.

'De vader?' Ik knik en veeg de tranen weg die ontsnappen uit mijn ogen. 'Er mogen twee mensen mee in de ambulance.' Ik kijk Connor aan en die knikt voorzichtig, de anderen knikken ook.

'Wij rijden wel achter de ambulance aan.' Ik glimlach even en stap samen met Connor de ambulance in.

In de ambulance slaat Connor gelijk een arm om mij heen waardoor ik begin te huilen. 'Char, wordt alsjeblieft wakker.'

'Zwakke hartslag.' 'Pols is gebroken.' 'Kans op interne bloeding.' Dat soort dingen komen voorbij waardoor Connor en ik nog harder beginnen te huilen.

Eenmaal bij het ziekenhuis wordt Charlie gelijk doorgereden naar de operatiekamer, waardoor ik huilend tegen de muur zak.

'Wordt alsjeblieft wakker Char, ik kan je niet missen. Niet nog een dierbare. Jij bent alles voor mij.'

'Michael, ga rustig zitten.' Ik ijsbeer door de wachtkamer en schud nors mijn hoofd. 'De operatie duurt minstens nog vier uur, ik weet dat het moeilijk is maar ga alsjeblieft rustig zitten.'

Ik zak huilend op de stoel. 'Dit was erger dan met Lee, Ash. Dit is verdomme mijn dochter. Ze is alles voor mij, zonder haar. Man, dan wist ik niet wat ik moest. Ze is mijn wereld.'

Ik barst in huilen uit en voel Ashton zijn armen om mij heen. 'Het komt goed, ze is sterk.'

Vier uur later is daar eindelijk het verlossende woord. De dokter die aan komt lopen glimlacht, dat is meestal een goed teken. 'De operatie is geslaagd. Ze wordt wakker over een half uurtje ongeveer. Twee personen bij haar per keer.'

Ik sta gelijk op en ren naar de kamer van Charlie. 'Char.' Ik pak een stoel en ga naast haar zitten, pak haar hand vast en geef er een kus op.

'Word alsjeblieft wakker.'