Daddy's little princess | M.G.C

18.

Pov Charlie

'Mam?' 'Charlie! Ik had het gezien op het nieuws, ik ben nu onderweg. Is dat erg?' 'N-nee tuurlijk niet! Papa is er wel, samen met Luke.'
'Zeg maar dat ik kom, ik ben er bijna. Ik moet jullie namelijk wat vertellen.' 'Tot zo.'

'Papa? Mama komt hierheen.' Hij zucht even en knikt dan. 'Is goed, ik snap het wel.' 'Bedankt.'

De deur vliegt open en ik glimlach als ik zie dat het mama is. 'Is Alec niet mee?'

Ze begint te huilen en ik kijk geschokt naar papa. 'Kom hier Lee.' Hij staat op en slaat zijn armen om haar heen.

'Alec heeft mij verlaten. Hij bleek mij te gebruiken voor seks. Ik heb een miskraam gehad omdat hij mij zo hard getrapt heeft.'

Ik krijg tranen in mijn ogen en kijk naar Luke, die ook tranen in zijn ogen heeft. Luke loopt ook op haar af en slaat zijn armen om haar heen.

'Het spijt me zo Lee.' Hoor ik ze mompelen. Mijn zusje of broertje is gewoon dood, ik kan het niet bevatten.

'Vieze tering klootzak dat het is.' Sis ik. Mama grinnikt even. 'Nee ik meen het serieus! Hij heeft mijn zusje of broertje vermoord! Hij is een vieze moordenaar!'

Ik begin te huilen en begin om mij heen te slaan. 'Ik haat hem mama. Hij is een vieze moordenaar, hij moet opgesloten worden. Hij is een vieze moordenaar die op vrije voeten rondloopt! Ik maak geen grapje!'

'Ik wil weg hier, ik wil naar huis.' Ik begin te huilen en verberg mijn gezicht in mijn handen. 'Ik wil verdomme naar Connor, naar Ashton, naar Calum. Ik wil naar huis papa.'

'Ik weet het meisje, maar je wonden zijn nog niet geheeld. We weten geen eens of je sterk genoeg bent om iets lang te doen.'

Ik zucht en begin hard aan mijn gips te trekken. Al snel worden mijn handen weggetrokken door Sara en ik begin weer hard te huilen.

'Eerst mama, nu ik. Wie daarna? Papa? Connor? Luke?' Ik begin weer te huilen en sla de dekens van mij af. 'Geef die krukken aan.' Sara geeft mijn krukken aan en ik loop naar het tuintje.

Hij heeft mijn zusje of broertje vermoord. Ik ben nog steeds verliefd op Connor. Papa is nog steeds niet over mama heen. Mama heeft geen vriend meer. Mijn been en arm zijn gebroken en ik heb een trauma aan achtbanen. Fijn. Mijn leven loopt op rolletjes. Hoor je de sarcasme?

Ik zit nu al een uur buiten dood voor mij uit te staren en ik ril van de kou. Mijn been en arm doen pijn en ik ben nog steeds aan het huilen.

'Char? Je moet nu echt naar binnen.' Ik kijk op en zie Luke staan.

'Waarom is het leven zo oneerlijk Luke?' Hij gaat naast mij zitten en slaat zijn arm om mij heen.

'Ik weet het niet, maar alles komt goed. Dat beloof ik.' Hij geeft een kus op mijn kruin waardoor ik even glimlach.

'Wacht, mama slaapt vanavond toch niet thuis bij ons of wel?' 'Jawel, Michael gaat mee.'

'Wat? Hij vind mama belangrijker dan zijn eigen dochter? Zijn ex waardoor hij twee keer bedrogen is? Sorry hoor maar ik heb een trauma overgehouden en hij geeft al zijn aandacht aan haar!'

Boos pak ik mijn krukken en ga ik zo snel mogelijk naar de kamer. 'Char-' 'Ik heb het al gehoord, als je wil stuur dan Connor hierheen. Dankjewel. Hij is er tenminste voor mij.' Ik ga boos op het bed zitten en veeg ruw mijn tranen weg.

Luke slaat zijn armen om mij heen en wiegt mij voorzichtig heen en weer. 'Het komt goed, Connor komt zo hierheen. Michael doet dit ook pijn.'

'Dat weet ik ook wel, maar mama kwam vijf minuten geleden aan en dan gaat hij gelijk mee terwijl ik hier half dood lig.'

Luke grinnikt even om mijn woordkeuze en ik lach gezellig mee. De deur vliegt open en Connor staat daar glimlachend in de deuropening.

'Hoe gaat het nu met je?' Hij legt zijn tas op bed en ploft daarna zelf op Luke zijn bed.

'Het gaat goed, beter dan eerst. Maar ik vind het gewoon kut.' Connor grinnikt even en ploft dan op zijn eigen bed.

'Snap ik wel, zullen we anders even kinderen uit het ziekenhuis verrassen? Ik wed dat er wel wat fans tussen zitten.' Ik knik enthousiast en ga in de rolstoel zitten.

Aangezien ik in een kinderziekenhuis zit, zijn er veel kinderen die doodziek zijn. Nadat we toestemming hebben gekregen van Sara lopen we naar de lift en drukken we op de afdeling oncologie.

'Die eerst!' Ik wijs naar een deur waar allemaal posters van 5sos hangen, het is duidelijk dat dat een 5sos fan is.

We kloppen op de deur en als we de deur openen zien we een meisje zitten, die gelijk begint te gillen.

'O mijn God! Jullie zijn het echt! Wauw!' Ze staat voorzichtig op van het bed en slaat haar armen om Luke heen.

'Wat is je naam?' 'Ik ben Leah, dertien jaar.' Ik glimlach naar haar en ze glimlacht breed terug.
'Ik kan niet geloven dat jullie het echt zijn, ook nog met mijn favoriet.'

Luke glimlacht naar haar en ze grinnikt even.
'Hoe lang lig je hier al?' 'Ik heb al een jaar leukemie, maar ik ben bijna genezen. Toch mama?'

De vrouw knikt glimlachend en ik glimlach terug. 'Dat is geweldig!' Ze knikt glimlachend en giechelt even. 'Uhm, mag ik een foto met jullie?'

'Tuurlijk!' Ik rol even naast het bed en Leah slaat gelijk haar arm om mij heen. 'Ik had het gehoord van het ongeluk, echt heel erg.'

'Ik kom er wel weer overheen, ik moet hier nu alleen nog minstens drie dagen liggen, dat is alles.' 'Dus de anderen komen ook?' Ik knik hevig en ze begint weer te gillen.

'Morgen komt Ashton met Calum, als het goed is.' Ze begint weer te gillen waardoor ik grinnik.

'Doei Leah! Zie je morgen!' Ze zwaait even en dan lopen we naar de volgende kamer, daar zit een jongen. Hij had ook zijn deur volhangen met posters.

'Heel grappig mama, ik dacht echt even dat Luke Robert Hemmings daar stond samen met Charlie en Connor.' Ik grinnik even en de moeder kijkt ons verbaasd aan.

'Maar wij zijn echt.' 'Dus jij weet hier niks vanaf mama? Zwaai eens.' Ik zwaai glimlachend, Luke en Connor doen hetzelfde.'

'Holy fuck, jullie zijn het echt!' Hij staat op en slaat zijn armen om Luke heen. Daarna slaat hij ook zijn armen om Connor heen en als laatste bij mij.

'Ik had het gehoord van het ongeluk, echt erg. Gelukkig ben ik hier over een week weg. Ik ben genezen.' We juichen even allemaal waardoor hij grinnikt.

'Wat is je naam?' 'Thomas, ik ben zestien jaar oud.' 'Maar vertel, hoe ben je fan van ons geworden?' Hij glimlacht breed en zucht even.

'Ik zag jullie cover van vroeger iets van vier jaar geleden op YouTube, en toen vond ik jullie muziekstijl gelijk al interessant. Jongens uit mijn klas vonden het maar raar, toen jullie eenmaal beroemd waren. Ze zeiden dat een boyband voor meisjes is, terwijl jullie helemaal geen boyband zijn. Ze zeiden dat er alleen maar meisjes naar mogen luisteren, bla bla bla.'

'Toen zei ik dat door die personen er juist geen jongens naar luisteren, aangezien het zogenaamd alleen voor meisjes is. Ze begonnen mij homo te noemen, toen heb ik ze op een bank gezet en een koptelefoon met jullie muziek er op aan gesloten. Na het halfuur hadden ze een heel andere mening.'

Luke grinnikt even en geeft hem een high-five. 'Goed gedaan, we wilden juist dat tegengaan.'
Hij glimlacht breed en Luke zet een handtekening op zijn pet. Connor doet hetzelfde en Thomas houd de pet voor mijn neus.

'Jij moet ook je handtekening zetten gekkie.' 'Je eerste handtekening Char.' Luke glimlacht breed en lachend zet ik de handtekening.

'Bedankt.' 'Thomas? Morgen kan ik wel met Ashton en Calum langskomen als je wil. Ik lig hier toch nog iets van vier dagen.' 'Tuurlijk! Calum is mijn favo. Hij is geweldig.'

'Nou, tot morgen dan. Wij gaan weer.' 'Zie je morgen Char.' Ik sla mijn armen nogmaals om hem heen en glimlach breed.