Daddy's little princess | M.G.C

35.

23 augustus

Pov Charlie

We zijn een jaar verder, en in een jaar is er super veel veranderd. Calum, Ashton en papa hebben nu allemaal een vriendin.

Connor gaat samenwonen met zijn vriendin, wij blijven met zijn allen samenwonen. Ik heb Thomas niet gesproken, en dat doet pijn.

Ik mis hem meer dan ik had gedacht, ik zit er nog steeds mee. Ik ben blij dat we weer naar huis gaan, want dan kan ik, raar genoeg, eindelijk weer naar school.

Zoiets mis je toch wel, al je vrienden. Niet dat ik er veel heb, maar toch. Dat maakt niet uit, de twee vrienden die ik heb zijn geweldig.

Ik heb mijn haar weer blond geverfd, omdat mijn haar dood ging. Papa zijn haar is ook blond en we laten het zo totdat ons haar weer gezonder is.

'Char? Pak je je koffer in?' 'Komt goed Ash!' Ik gooi mijn koffer op het bed en begin met mijn kleding in te pakken.

'We moeten gaan!' Ik gooi mijn koffer achter in de kofferbak en ga in de auto zitten. Calum gaat naast mij zitten en ik glimlach breed.

Eenmaal bij het vliegveld doe ik mijn zonnebril op en als we zijn uitgestapt pakt Calum meteen mijn hand vast.

'Er is paparazzi Cal.' Hij haalt zijn schouders op en houd mijn hand alleen maar beter vast. 'De paparazzi kan de pot op.'

En inderdaad, de flitsen verblinden al bijna meteen onze ogen. Calum versterkt zijn grip om mijn hand en we lopen door de paparazzi heen.

'Hebben jullie wat?' 'Is Calum vreemdgegaan?' 'Is Charlie zwanger van Calum?' Wacht wat, ik zwanger? Ik ben vijftien, wat verwachten ze.

Ik rol mijn ogen en loop snel door, maar Calum trekt mij terug. 'We gaan die vragen een keer goed beantwoorden, ik ben er klaar mee.'

'Charlie is ten eerste niet zwanger, ze is vijftien. Ik ben niet vreemdgegaan, op wie dan ook. En Charlie en ik hebben niks, zij is veel te jong en we voelen niks voor elkaar.'

Ik glimlach trots en knik instemmend. 'We zijn gewoon vrienden.' 'Daar lijkt het anders niet op, je zit aardig aan hem vastgeplakt.'

'Dat komt omdat hij mij steunt, mag dat niet?' 'Jullie hebben toch ook gezoend?' Ik kijk Calum aan en we schudden beide ons hoofd.

'We hebben niet gezoend.' Een man zucht en rol zijn ogen. 'We moeten gaan.' Ik knik en Calum pakt lachend mijn hand weer vast.

Eenmaal in het vliegtuig plof ik op een stoel tussen Ashton en Calum en klik mijn gordel vast. Ik kijk even naar Calum en hij glimlacht breed.

We moeten nog een uur vliegen en iedereen ligt te slapen, behalve ik. Ik ben zo zenuwachtig, ik kan Thomas niet ontlopen, hij is mijn buurjongen.

'Cal, Ash, we zijn geland.' Ik schud zacht aan hun schouders en hun ogen schieten open. 'Heb jij onze riemen vastgemaakt?' Ik knik en ze glimlachen.

'Jullie hadden slaap nodig.' Ze knikken instemmend en ik zet mijn zonnebril op. Ik pak Calum zijn hand vast en we lopen samen het vliegtuig uit.

Nu zullen jullie vast afvragen hoe het verder met Calum en mij is afgelopen, nou. Calum en ik hebben nog één keer gezoend, maar toen realiseerden we dat het echt niet kon en waren we het beide eens dat we gewoon vrienden bleven.

Het is rustig op het vliegveld, want de jongens hebben deze keer geregeld dat er alleen mensen met een speciale pas binnenkomen, geen fans dus.

Eenmaal in de auto glimlach ik breed, we zijn bijna weer thuis. Ik ben gewoon een jaar weggeweest. Thomas is inmiddels zeventien, en eerlijk? Ik mis hem zo erg.

Je kent misschien wel het gevoel dat iemand je zoveel pijn heeft gedaan, dat je diegene waarschijnlijk nooit meer gaat vergeven. Je vergeeft ze vervolgens toch en dat draait uit in een hel.

Nou, ik denk dat dat gaat gebeuren bij ons. Ik weet niet of ik het goed wil maken, hij heeft die foto wel verwijderd. Maar dat maakt het niet goed natuurlijk.

'We zijn er.' Ik zucht en stap uit de auto, gelijk richt ik mijn blik op het zwarte huis naast ons. Er staat een bord in de tuin, van een makelaar.

'Ze gaan verhuizen.' De jongens kijken mij niet begrijpend aan en ik wijs naar het huis. 'Haat hij mij zo erg?'

'Vast niet, misschien een plan van zijn ouders? Geen idee.' Ik haal mijn schouders op en loop met betraande ogen naar binnen.

Ik besluit Thomas een appje te sturen, proberen kan geen kwaad toch?

U: Thomas? Kunnen we praten? Ik mis je..

Thomas: Ik heb je pijn gedaan Char.

U: Alsjeblieft?

Thomas: De eikenboom, over tien minuten.

Ik glimlach breed en zeg de jongens dat ik zo met Thomas ga praten. 'Neem je telefoon mee, voor het geval dat.' Ik knik en loop dan de deur uit.

In de verte loopt een jongen met kort bruin krullend haar, oftewel Thomas. Ik slik even en als hij mij ziet begint hij te rennen.

Hij sluit mij in zijn armen en tranen lopen over mijn wangen. 'I-ik heb je gemist.' 'Ik jou ook Thom.'

Ik klim in de boom en ga op de grote tak zitten, met Thomas naast mij. 'Vertel mij alsjeblieft het hele verhaal.'

'Nou, je was weg. Op tour, ik miste je enorm. Mijn vader zei dat het wel goed was voor mij, hij mocht je niet.'

Ik knik, zijn vader mag mij echt niet. Geen idee waarom, eigenlijk.

'Mijn vader besliste dat ik het uit moest maken met je, ik heb nooit een ander gezoend. Dat was allemaal een leugen. Papa heeft die foto van je geplaatst, met die vieze tekst eronder.'

'Dus die tekst is van je vader? Ongelooflijk.' Ik begin te huilen en Thomas slaat zijn armen om mij heen.

'Maar waarom hadden jullie een bord in de tuin staan?' 'Oh die, mijn ouders zijn gescheiden, mijn vader is makelaar. Hij heeft het bord in de tuin gezet maar we gaan helemaal niet verhuizen, hij haalt het er zo uit.'

'Ik schrok mij al te pletter man, ik kan je echt niet missen hoor.' 'Ik jou ook niet Char. Maar, wat is er nu tussen ons?'

Ik haal mijn schouders op en bijt op mijn lip. 'Geen idee, jij, of je vader, heeft mij veel pijn gedaan. En ik ben vijftien, ik heb nog een heel leven voor me. Ik denk dat ik gewoon vrienden wil blijven Thom.'

'Dat is goed, ik snap het.'