Karşımda Bade duruyordu.Kıvanç'ın kardeşi Bade. 3 senede ne kadar büyümüş.O zamanlar 2'ye gidiyordu yani şuan 5.
Ama bir dakika ağlıyor muydu o?
"Ne oldu" dememe kalmadan
"Melek ablaaa!" diye sarıldı bana.
"Ne oldu canım?"
"Abime araba çarptı.Buraya taşındık,senin burada olduğunu duyunca babama dedim haber verelim diye"
"Ne kaza mı?"
"Hıhıı.Babam arabada gelicek misin?"
Bu arada arabada bazı şeyler söylemem gerek sana geçte olsa"
"Tamam canım geliyorum"
Üstümü değiştirdim ve çantamı alıp çıktık arabaya bindik.Şevket abi de baya kötü haldeydi ne bekliyordum oğlu kötüyken.
"Geçmiş olsun Şevket abi"
"Saol canım"
"Baba gerçekleri anlatıcam?"gerçekler mi ne gerçeği?
"Tamam"
"Aslında abim başkasıyla çıkmıyordu seni halende seviyor ama biz ne kadar söylesekte ikna edemedik sana doğruyu söylemesi için uğraştık ama olmadı"
"Ne doğrusundan bahsediyorsun Bade?"
"Abim kalp kanseriydi o zamanlar ama bunu sana söylemedi nedeni üzülmeni istememesi çünkü doktor son 3 ayı kaldığını söyledi ama tedavilerle iyileşti" gözlerim iyice dolmuştu hiç bir şey diyemedim sadece sustum sustum!!Hastaheneye geldik..
Daha Kıvanç ve annesi Aysu abla gelmemiş.. He şimdi geldiler.. Nee Kıvanç'ın ağzından kanlar akıyordu,hemen sedyeye koydular hıçkırıklarımı serbest bıraktım.Onu bu halde görmek mahvediyor beni.Telefonum çalıyordu,
Tuğba ablaydı olanları ona anlattım Ahmet abiye haber verip geleceklermiş bereber.Şimdi Ariel arıyor,onada olanları anlattım Umut'u da alıp geleceklermiş.Ferah'ı arayıp haber verdim o da çok üzüldü,benim üzülmemi söyledi ama fayda etmiyor.Yarım saat sonra Ariel ve Umut geldi.Ariel ile sarıldık.
"Ağlama"
"Kıvanç!" O sırada doktor çıktı.Yanına gidebileceğimizi söyledi annesi ve babası girerken bende arkalarından girdim.Hemen
Hemen sarıldım ona,herkes dışarıdan bize bakıyordu.Gözlerini araladı,uyanmışmıydı yani
"Seni seviyorum Meleğim"
"Bende seni seviyorum öğrendim her şeyi bak buradayım yanında hadi tamamen aç şu gözlerini"
"Beni bırakma Kıvanç ne olursun bu sefer bırakma tam gerçekleri öğrenmişken gitme" ağzından kanlar akıyordu dayanamadım ve asla yapmayacağım şeyi dudağına masum bir öpüçük konudurdum,oda beni kendine çekip öptü karşılık verdim.
Olamaz birden tekrardan gözleri kapandı.
Ağzıma kanı bulaşmıştı ama umrunda değildi.
Hızlıca odadan çıktım Şevket abi ve Aysu abla orada kaldılar.Duvarın önüne oturup yüzümü avuçlarımla kapadım ve ağlamaya devam ettim.Bi ses duyuyordum olamazdı bu dime yanlış ses doktor hızlıca odaya girdi bende ağlayarak arkasından gittim bir şeyler yapıyordu şok etkisi veriyordu ve bize bakıp malesef dedi ve ben diz çöküp
"HAYIR!!"diye bağırarak hıçkıra hıçkıra ağlamaya devam ettim.Anne ve babasıda birbirlerine sarılıp ağlıyorlardı sonra Bade'de onlara katıldı.O kadar ağlıyordum ki Ariel ve Umut kolarımdan tutup kaldırmaya çalışıyorlardı ama ben kendimi sıkıp ağlamaya devam ediyordum.
.."OLAMAAAZZ‼️" diye bağırdım..
Bu ikinci gidişin beni ikinci terk edişin
Bu sefer dönmemek üzere gidiyorsun
Bu sefer gerçekten gidiyorsun
Kabus olsun bu seferki
Gelmeseydin keşke
Uzakta olsaydın keşke
Ama YAŞASAYDIN....
(Bölümle ilgili fotograflar multimedia da bulunmakta)
