" အခ်စ္ အခ်စ္ !!"
နားထဲတိုးဝင္လာတဲ့ဆယ္ဟြန္းရဲ႕အသံေၾကာင့္မင္ေဆာ့
မ်က္လံုးေတြကိုမဖြင့္ခ်င္ဖြင့္ခ်င္နဲ႔အတင္းဖြင့္လိုက္ရ
သည္။ ကိုယ့္ကိုလြန္႔လူးကားအိပ္ယာထက္အပ်င္းေၾကာ
ဆန္႔ကာအႀကီးအက်ယ္သမ္းေဝပစ္လိုက္သည္။
မေက်မနပ္နဲ႔ငုတ္တုတ္ထထိုင္လိုက္ရေပမဲ့မ်က္လံုးေတြ
ကမပြင့္လာေသး။ သူ႔ပံုစံက အိပ္ယာလာႏိုးတဲ့သူကို
အျမင္မၾကည္ဘဲစူပုတ္ပုတ္ျဖစ္ေနတဲ့ကေလးတေယာက္နဲ႔တူေကာင္းတူေနပါလိမ့္မည္ ။
" ထေတာ့ အခ်စ္ ! ကိုယ္တို႔သြားစရာ႐ွိတယ္"
" ဘယ္သြားျပန္ဦးမွာလဲ"
ကိုယ္ေပၚက ေစာင္ကိုခြာထုတ္ကာ အတင္းကုန္း႐ုန္း
ထေတာ့အိုဆယ္ဟြန္းက ရယ္ကာေစာင္ကိုဆြဲယူ
ေထာက္သိမ္းေပးေနသည္။တကယ္ေတာ့သူကအပ်င္း
ႀကီးသူတေယာက္မဟုတ္။တေယာက္ထဲေနလာသည္
ကၾကာေနၿပီျဖစ္ေပမဲ့လဲ သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႔ေနထိုင္တတ္
သူပါ။အခုေပေတာ့သူက ကိုယ္ေပၚကအတင္းတြန္းခြာ
ပစ္လိုက္တဲ့ေစာင္ကိုပစ္ထားခဲ့လိုက္တာေရခ်ိဳးခန္းထဲ
တန္းဝင္ပစ္သည္ ။ အေနာက္ဘက္ဆီကေတာ့ 'တ
ကယ့္အပ်င္း´ဆိုတဲ့ရယ္သဲ့သဲ့စကားထြက္လာသည္။
ပါးစပ္ထဲ သြားတိုက္တံတိုးလို႔တန္းလန္းႏွင့္စဥ္းစားမိ
လိုက္ေသးသည္ ။ အိုဆယ္ဟြန္း သူ႔အိမ္မွာဆို
ေစာင္ေခါက္သိမ္း၊အိပ္ယာခင္းေတြသိမ္းဖို႔မေျပာနဲ႔
သူ႔ဖိနပ္သူေတာင္ တိုက္မည့္သူမဟုတ္။အခုေတာ့
ကိုယ့္ေၾကာင့္နဲ႔ သူလဲ အၿငိမ္မေနရေတာ့။သူ႔ဒယ္ဒီ
သာျမင္လိုက္ရရင္ေသြးတက္ရခ်ည္ရဲ ့ေနာ္။
ဒုန္းဒုန္းဒုန္း !!
"အခ်စ္ ! ျပန္အိပ္ေပ်ာ္ေနတာလား"
တံခါးကိုတဒုန္းဒုန္းထုကာအျပင္ဘက္ကသူလွမ္းေအာ္
ေတာ့မွအျမန္သြားတိုက္ျခင္းကိစၥကိုလက္စသတ္လိုက္
ရသည္။ဘာေတြအလ်င္လိုျပန္သလဲမသိ။ အိပ္ေရး
ေတာင္ဝဝမအိပ္ရဘူး။ မေန႔ညကထဲက စာေမးပံဲြနီးလာ
ုၿပီးမို႔စာအတူလုပ္ဖို႔ေျပာထားရက္ႏွင့္သည္မနက္ေရာက္
ေတာ့ေကာက္ကာငင္ကာအျပင္ထြက္ဖို႔လာေခၚေနျပန္
သည္။
