Those damn blue eyes

Κεφάλαιο 3

Οδήγησα μέχρι τα Starbucks και πάρκαρα απέναντι από το μαγαζί,μπροστά σε ένα πάρκο.

Βγήκα από το αμάξι παίρνοντας το πορτοφόλι μου από την τσαντα μου και πέρασα βιαστικά τον δρόμο.

Πλησίασα την είσοδο και άνοιξα την πόρτα.

Κατευθύνθηκα στο ταμείο και εκεί,περίμενε χαμογελαστη,η κοπέλα που δούλευε συνήθως την ώρα που πήγαινα.

"Καλημέρα Κατερίνα." Την καλημέρισα χαμογελαστή.

"Καλημέρα Νικολέτα.Πες μου!Τι θα πιείς σημερα;" ρώτησε.

Δεν παίρνω κάτι συγκεκριμένο,οπότε δεν ήξερε τι ήθελα.

"Λοιπόν!Θα πιω ένα κρύο,πράσινο τσάι με λεμόνι" είπα χαμογελώντας και άνοιξα το πορτοφόλι μου.

Επανέλαβε τα λόγια μου σε ένα μικρόφωνο και μετά γύρισε πάλι σε μένα.

"Είναι 3.70" είπε και μου έδωσε την απόδειξη.

Της έδωσα 5€,μου έδωσε τα ρέστα και το τσαι μου κι εγω την χαιρέτησα.

"Καλημέρα και πάλι!"  είπε και χαμογέλασα

Άρχισα να κανω βήματα προς τα πίσω.

"Να τα πούμε κάποια στιγμή" της είπα.

"Εννοείται!" είπε και μόλις με χαιρέτησε με το χέρι της,γύρισα να περπατήσω κανονικά.

Εκείνη την στιγμή συγκρούστηκα με κάποιον, με αποτέλεσμα το τσάι μου να ανοίξει και να χυθεί πάνω στα χέρια του και το πουκάμισο του.

Εγω γουρλωσα τα μάτια μου και σήκωσα το κεφάλι μου για να τον κοιτάξω.

Παναγία μου!Τι είναι τούτο;Γαλάζια μάτια, ξανθά μαλλιά,τελείες γωνίες,σαρκώδη χείλη.

Έμεινα να τον κοιτάω με ανοιχτό το στόμα.

Αυτός απομάκρυνε τα χέρια του από το σώμα του,αφού κρατούσε στα χέρια του το κινητό του,με αποτέλεσμα να βραχούν και αυτά.