Those damn blue eyes

Κεφάλαιο 11

Μετά από 4 ώρες περίπου, ήμουν έτοιμη και στολισμένη σαν να πήγαινα σε βασιλικό γάμο.

Φορούσα ένα κατακόκκινο μακρύ φόρεμα με ένα μεγάλο σκίσιμο στο πλάι, που έφτανε  μέχρι τους μηρούς μου.Ειχε αρκετά βαθύ ντεκολτέ και για να το αναδείξω, έβαλα ένα χρυσό κολιέ σε σχήμα τριγώνου με ένα κόκκινο πετράδι στο κέντρο, καθώς και ασορτί, μικρά σκουλαρίκια στα αυτιά μου.Τα συνδίασα με χρυσά ψηλοτάκουνα πέδιλα και ένα χρυσό τσαντάκι-φάκελο με γεωμετρικά σχέδια.Εκανα τα μαλλιά μου ελαφριές μπούκλες στο τελείωμα τους και έπιασα δύο μπροστινες τούφες πίσω, αφήνοντας το πρόσωπο μου να φαίνεται, αφού ήθελα να δείξω το μακιγιάζ μου.Ειχα βαφτεί σε γήινες αποχρώσεις στα μάτια με μια μικρή και λεπτή γραμμή eyeliner, ενώ στα χείλη μου έβαλα ένα έντονο κόκκινο κραγιόν για να ταιριάζει με το φόρεμα.

Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και χαμογέλασα βλέποντας το αποτέλεσμα.Ημουν εντυπωσιακή μπορώ να πω και ήμουν χαρούμενη για αυτό, διότι όλες οι εφημερίδες και τα περιοδικά  θα έγραφαν για την σύνοδο του μεγαλοεπιχειρηματία Αχιλλέα Ιωαννίδη.

Ήθελα να ξερά πως θα εξηγούσα στους γονείς μου πως όλα αυτά είναι μια υποκρισία, μόνο και μόνο για να κλείσει αυτή η συμφωνία.Αν και δεν πιστεύω πως οι μέτοχοι και ο διευθυντής της εταιρίας θα το πιστέψουν.Εννοω ότι δεν έχει ξανά εμφανιστεί με κοπέλα και θα ήταν παράλογο να εμφανιστεί τώρα.

Άκουσα την δόνηση του κινητού μου και το πήρα αμέσως στα χέρια μου.

Είδα πως είχα μήνυμα από τον Αχιλλέα να μου λέει πως περίμενε από κάτω.

Βγήκα από το δωμάτιο μου κλείνοντας το κινητό μου, καθώς κατέβαινα τις σκάλες.

Οι γονείς μου και η Αγγελική ακούγοντας τα τακούνια μου να ηχούν, γύρισαν προς το μέρος μου γουρλώνοντας τα μάτια τους και χαμογελώντας.

"Αγάπη μου είσαι πανέμορφη." Είπαν με μια φωνή οι γονείς μου.

Χαμογελώντας, τους ευχαρίστησα όταν η μικρή έτρεξε στην αγκαλιά μου.

"Μαμακα, είσαι η πιο όμορφη μαμά στον κόσμο." είπε αγκαλιάζοντας με σφιχτά.

"Σε ευχαριστώ πολύ αγάπη μου.Ελπιζω να κάτσεις ήσυχη με τους παππούδες σου.Ναι;" την ρώτησα προειδοποιητικά.

"Εννοείται." Είπε λες και ήταν το αυτονόητο.

Χαμογελώντας για ακόμα μια φορά και λέγοντας τους πως έπρεπε να φύγω, τους καληνυχτίσα και έφυγα κλείνοντας την πόρτα πίσω μου.