Kyungsoo ၂နာရီနီးပါးေလာက္ ဆရာႀကီးစီကေန ကိုကို႔အေၾကာင္း ၾကားပီးပီးခ်င္း အိမ္ကို ဘယ္လိုျပန္ေရာက္လာသည္ပင္မသိ...စိတ္နဲ႔လူနဲ႔မကပ္တာက အိမ္ကို လမ္းေလၽွာက္လာတာလား ကားစီးလာတာလားဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ပင္မသိေတာ့..ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ ျခံတံခါးကိုျမင္ေတာ့ သြားတုန္းက ယူသြားတဲ့အိတ္ကိုသတိရသြားသည္..ခုလက္ထဲမွာ ဘာဆိုဘာမွ မရွိသည့္ အေျခအေနက အိတ္က ဟိုမွာ က်န္ခဲ့ပီဆိုတာပင္..မတ္တပ္ရပ္ဖို႔ေတာင္ အားမရွိေတာ့သည့္ အေနအထားေၾကာင့္ ျခံေရွ႕မွာတင္ ငုပ္တုပ္ထိုင္ခ်ကာ ကိုကို႔ျပန္အလာကိုသာ ေစာင့္ေနလိုက္သည္..ခုေန အတည္ျပဳခ်င္တာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနတယ္ဆိုေပမယ့္ အိမ္ထဲဝင္ဖို႔ေတာင္ ေသာ့မရွိသည့္ အေနအထားနဲ႔မို႔ ခုေနေတာ့ ဘာဆိုဘာမွ မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့..
" ကေလး??"
သိပ္ေတာင္ မေစာင့္လိုက္ရသည့္ အခ်ိန္မွာ ကိုကို႔ေခၚသံသဲ့သဲ့ေလးၾကားသည္..ဒါမယ့္ ေခါင္းမေထာင္ခ်င္ေသး..ဒူးေခါင္းေပၚ ေခါင္းေမွာက္ထားကာ ကိုကို႔ေခၚသံၾကားသည္ႏွင့္ အလိုလိုရစ္ဝဲလာသည့္ မ်က္ရည္စေတြေၾကာင့္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္မိသည္..ဒီမ်က္ရည္ေတြ ကိုကို႔ကို မျမင္ေစခ်င္ဘူး..
" ကေလး!!!"
ပုခံုးေပၚ ကိုကို႔လက္ဖဝါးေႏြးေႏြးေရာက္လာကာ အတင္းအက်ပ္ လႈပ္ေခၚမွ kyungsooဘာမွမျဖစ္သလို ဟန္ေဆာင္ကာ ကိုကို႔မ်က္ႏွာကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္..ပါးျပင္က မ်က္ရည္ေတြ တစ္ဆ ႏွစ္ဆ က်န္ေကာင္း က်န္ႏိုင္ေပမယ့္ kyungsooအျပံဳးေတြေၾကာင့္ ကိုကို သိပ္ပီး စိတ္မပူႏိုင္ေလာက္ပါဘူးေနာ္??
" ကေလး..ဘာျဖစ္လာတာလည္း ကိုကို႔ကိုေျပာ!..ဘာလို႔လည္း!!!ဘာလို႔ ဒီမွာ ဒီလိုမ်ိဳး ေနေနတာလည္းကေလးရာ..."
မခ်ိတင္ကဲ ေလသံနဲ႔အတူ ပါးျပင္က မ်က္ရည္ေတြပါ ခပ္ဖြဖြဖိသုတ္ေပးေလေတာ့ kyungsoo ကိုကို႔မ်က္ႏွာကိုသာ တစ္စိမ့္စိမ့္စိုက္ၾကည့္ေနလိုက္သည္..
*ဘာလို႔မ်ား ကိုကိုရယ္...*
" အိမ္ထဲဝင္ရေအာင္ေလ ကိုကို..ကေလးအိတ္ ဟိုမွာက်န္ခဲ့လို႔..အာ့ေၾကာင့္ ကိုကို႔ကို ဒီမွာထိုင္ေစာင့္ေနတာ..ငိုတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္ ကိုကို..ကေလးက ျခံတံခါးေသာ့ခတ္ထားတာေတြ႕ပီး ကိုကိုထားသြားပီထင္လို႔ သူ႔အလိုလို မ်က္ရည္ေတြက်လာတာ.."
