ပိုင်ရှင်ရှီတဲ့ကိုကို
Part 8
Kong မေးနေတုန်းမှာပဲ ဆရာဝန်ပြန်ရောက်လာသည်။
"လူနာကကံကောင်းသွားတယ်
အလှူရှင်ပေါ်လာပြီ ''
"ဟုတ်လား ဘယ်သူလဲအလှူရှင်က
ကျေးဇူးတင်စကားပြောမလို့ပါ ''
"အလှူရှင်က အသိမပေးနဲ့ဆိုပြီး
ဖုန်းကွယ်ထားခိုင်းတာပါ ''
"အလှူရှင်က အမျိုးသမီးလား အမျိုးသားလား သိခွင့်ရှီရင်ပြောပြပါ ''
ဒေါ်မယ်ရီဇွဲမလျော့ပဲထပ်မေးလိုက်သည်။
"အမျိုးသမီးပါ အစ်မနဲ့ရွယ်တူပါပဲ
သူမက သူမသားအရွယ်တွေထိခိုက်လို့
သွေးလိုရင်လှူနေကျပါ အခုလည်း အရေးပေါ်သွေးလိုလို့ဆက်သွယ်လိုက်တော့ သူမခြောက်လမပြည့်သေးခင် ထပ်လှူပေးတာပါ ''
" ကျေးဇူးတင်စရာကောင်းလိုက်တာ "
ရိဟန် သူမကိုတွေ့ရင် ဘယ်လိုနည်းပဲဖြစ်ဖြစ်
ကျေးဇူးဆပ်မှာဖြစ်သည်။
" ဒေါက်တာကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ် "
နာရီဝက်လောက်ကြာတော့ ခွဲစိတ်ခန်းထဲက သားကြီးထွက်လာသည်။ သားကြီးခုတင်ကိုတွန်းပြီး Vip အခန်းသို့ပြောင်းရွေ့ထားလိုက်သည်။ အသက်ရှုရန်အောက်စီဂျင်ပိုက်တပ်ထားပြီး လက်မှာလည်း သွင်းထားတဲ့ ဆေးတွေနဲ့ သားကြီးကိုကြည့်ပြီး ရင်နာရသည်။ ငယ်ငယ်တုန်းကနေ ကြီးတဲ့ထိ ဘယ်လောက်ဖျားဖျား ဆေးရုံဆေးခန်းမသွားပေ။ ဘယ်လို ချော့မော့ခေါ်ခေါ်မသွားတက်တဲ့ကလေးလေး ကြီးမားတဲ့ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရရင်တောင် ချက်ခြင်းကုပြီး ဆေးရုံကတန်းဆင်းသည်။ ဆေးရုံးဆေးခန်းက သားကြီး အရမ်းမုန်းတဲ့နေရာ အခုတော့ မုန်းနေတဲ့ အခန်းမှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ သားကြီးကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်ကျမိသည်။
" မငိုပါနဲ့တော့မယ်ရီ အဲ့လိုငိုနေရင် သားကြီးက ဘယ်နိုးလာချင်တော့မှာလဲ ကိုယ့်တို့က မိဘတွေလေ စိတ်ဓာတ်ကြံခိုင်ပြီး သားကြီးနိုးလာတာကိုး စောင့်ရမှာပေါ့ ''
"သားကြီးကိုသနားလို့ပါ မနက်ကတင်ပဲ
ရယ်မောနေတာ အခုတော့ ''
ကိုကိုအခုလိုဖြစ်ပြီး ပါပါးနဲ့အမေစိတ်ဆင်းရဲတာက
သူအပြစ်ကြောင့်ဖြစ်သည်။
"သားတောင်းပန်ပါတယ် အမေ ''
" သားငယ်လည်း ပင်ပန်းနေပြီး သားကိုကိုနားမှာ
ကုတင်တလုံး ပါးစီစဉ်ပေးမယ် သားငယ်
နားလိုက်ပါ ''
" ရပါတယ်ပါပါး သားကကိုကိုနိုးလာတဲ့ထိ
စောင့်ချင်တာ မနားချင်ဘူး အိပ်ပျော်မသွားချင်ဘူး "
" မေမေတို့စကားကို နားထောင်ပါ ''
ပါပါးကသူနာပြုကို ပြောပြီး အခန်းထဲမှာ ကုတင်တစ်လုံး စီစဉ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်ကို
လှဲအိပ်စေသည်။
" ပါပါးနဲ့အမေကသားမေးတာ မဖြေသေးဘူး ''
Kong ခွဲစိတ်ထဲခန်းရှေ့မှာဖြစ်တဲ့ ကိစ္စကို
စိတ်ထဲမှာထစ်နေသည်။
" ဘာကိုသံသယဖြစ်နေတာလဲ သားငယ်
ပါပါးတို့က မင်းကိုကို့ကို အရမ်းချစ်တာ
သားငယ်သိရဲ့သားနဲ့''
" ချစ်တာကိုးသားသိပါတယ် သားလည်း ကိုကို့ကို အရမ်းချစ်တယ် ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်လဲ သွေးက
ပါပါးနဲ့အမေတစ်ယောက်ယောက်နဲ့တော့ ကျိန်းသေတူရမှာလေ သားသမီးနဲ့မိဘ သွေးမတူဘူးဆိုတာ
မရှီဘူးလေ ပါပါး''
"အခုတော့ နားလိုက်ပါ နောက်တော့
ပါပါး ရှင်းပြပါမယ် အခုအရေးအကြီးဆုံးက
သားကိုကို သတိရလာဖို့ပဲ ''
ဒေါ်မယ်ရီ သားငယ်ကိုလှမ်းပြောလိုက်သည်။
"ဘာမှမတွေးပဲနဲ့ ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်အောင်နားလိုက်ပါ သားတို့ရှေ့မှာ ပါပါးနဲ့မေမေအမြဲရှီတယ် ''
ရိဟန် သားငယ်နဖူးက ဆံပင်ကိုသပ်ပေးပြီး
သားငယ် လက်ကိုကိုင်ထားပေးလိုက်သည်။ ပင်ပန်းစွာနဲ့သားငယ် အိပ်ပျော်သွားသည်။ သားကြီး နဲ့ သားငယ် တညလုံး မနိုးပဲ အိပ်နေသည် ကျွန်တော်တို့လင်မယားလည်း Daw Lu လာပေးတဲ့ အစာကိုပင် မစားနိုင်ပဲ စိတ်ပူစွာဖြင့်သားကြီး သတိရလာတာကိုး စောင့်ပေးနေသည်။ မနက် ၇နာရီထိုးတော့ သားငယ် နိုးလာသည်။ ရေချိုးခန်းထဲမှာ ရေချိုး မျက်နှာသစ်ပြီး အစာဝင်အောင် ကျွေးလိုက်သည်။ မစားဖူး လုပ်နေသဖြင့် အတင်းကျွေးရသည်။ ဆရာဝန်တွေသားကြီး အခြေအနေကို
လာစစ်ဆေးသည်။ နောက်သုံးရက်နေမှ သတိမရသေးရင် ခွဲစိတ်မှုထပ် လုပ်မယ်လို့ပြောသည်။
စိုးရိမ်စွာနဲ့ သားကြီးသတိရလာဖို့ ထပ်စောင့်ကြည့်ကြသည်။
