Hayran Sevgili | UlRem

Bölüm-14

İrem'den

Sabah kalktığımda ne zaman uyduğumu şaşırmıştım. Biraz uzanmıştık ama uyumuşuz koltukta. Başımı kaldırıp göğsünde yattığım Ulaş'a baktım. Başını koltuğa yaslamış, ağzı hafif aralık. Saçları zaten birbirine karışmış. Düşmeyip napıyım?

Yanağından öpüp koltuktan kalktım. Kahvaltıyı hazırlamak için mutfağa gittim. Yumurtaları bir tabağa kırıp çırptım. Omlet yapıyorum işte anlayın 😉

***

Masaya son tabağı koymak için uzandım ama alamamıştım. Bazen 3 gün önce ameliyata girdiğimi unutuyordum.. Arkamdan gelen süper kahraman sevgilim uzanıp tabağı aldı. "Günaydın.." dedi gülümseyerek. Arkadan sarılıp boynumu öptü.

"Sana da günaydın süper kahramanım!" diyip kahkaha attım. "Batman mi, Superman mi?" diyip o da kahkaha attı. Hızla cevap verdim. "Superman!" Birlikte kahkahalar atarak sofraya oturacağımız sırada kapı çaldı. Ulaş kapıya bakmak için kalktı. Sonra içerden "Sürpriiizz! Ben geldim canım!" diye bir KADIN sesi geldi. Kaşlarım çatıldı ve bende kapıya doğru gittim. Ulaş ve o kadın sarılıyordu. Geldiğimi belli etmek için öksürdüm ve Ulaş'ın bana dönmesini sağladım.

"He şey ben tanıştırıyım sizi. Öykü abla, İrem. İrem, Öykü abla."

"İrem'i tanımayan var mı canım. Maşallah canlı canlı daha da bi güzel." Bi yerden tanıyordum Öykü ablayı ama çıkaramamıştım.

"Bende tanıyorum, gördüm daha önce. Hatta yanyana gördüm sizi ama nerde gördüm çıkaramadım."

"Biz Öykü ablayla tiyatro zamanlarımdan tanışıyoruz. Beni izlemeye gelmiş o da senin gibi. Öyle tanıştık." Evet ya hatırladım. Bi kafede otururken fotoğrafları vardı.

"Tamam ya hatırladım. E Öykü abla, bizde kahvaltı yapıyoduk oturmaz mısın?"

"Bende kahvaltı için gelmiştim zaten!" dedi ve elindeki poğaça poşetini salladı.

***

Kahvaltımızı yapmış, kahvelerimizi içiyorduk. Aynı zamanda sohbet ediyorduk. Öykü abla oyunculuk yapmak istediğini söyledi. Bir önceki dizisinde oyunculuğa ısınmış ama dizi kısa sürünce tam tadına varamamış.

"Ay İrem düşünsenize üçümüz aynı dizide. Ne güzel olurdu.."

"Yok Öykü abla ya. Ben kim oyunculuk kim."

Öykü abla gittikten sonra bizde dışarı çıkmaya karar verdik. Üzerimizi değiştirdikten sonra el ele arabaya bindik.

Kadıköy'de çok sevdiğimiz bi kafe vardı. Boş bulduğumuz bi masaya oturduk. Garsona siparişlerimizi verdikten sonra yan masaya bi anne-kız geldi. Konuşmalarını duyabiliyorduk.

Annesi kızına dönerek "Kızım, yan masada oturanlar senin takip ettiğin çift değil mi?" dedi. İster istemez gülümsemiştim. Bir zamanlar bu anları yaşamak için herşeyimi verecek durumdaydım.

Kız başını bize doğru çevirdi. "Anne, gerçekten onlar!" dedi heyecanla. Ulaş'a döndüm. Gözlerimle kızı işaret ederek;

"Sanırım bir sevenimiz yanımıza gelmek istiyor" dedim. Ulaş'ta başını yanımıza çevirdi. Aynı anda kızla birbirimize baktık. Elimi salladım. Kız bir anda ağlamaya başladı. Bir insanı bu kadar anladığım bir an daha yoktu hayatımda. Birlikte yanına gittik.

"Aa noldu şimdi, neden ağlıyosun?" dedim endişeli sesimle. Kız konuşamayacak durumda olduğundan annesi yanıtladı.

"Çok seviyorda sizi. Heyecanlandı görünce." Kızla tanıştık. Adı Elif'miş. Benim de aklıma Elif'im geldi. Çok özlemiştim onu.

Sakinleşene kadar onlarla oturduk. Daha sonra Ulaş'a setten telefon geldi. Ani toplantı varmış. Kalmak zorunda kaldık.

***

Ulaş beni eve bırakıp toplantıya gitti. Bende evde televizyon izliyodum. Sonra telefonum çaldı. Bilmediğim bir numaraydı.

'Alo? Kimsiniz?'

'İrem, Cansu ben..'

'Ne var, ne istiyorsun?!'

'Size, daha doğrusu sana anlatmak istediğim  birkaç birşey var da. Evde misin?'

'Şuan müsait değilim. Ulaş burda. Yalnız konuşamayız.' dedim geçiştirmek için.

'İrem Ulaş'ın toplantısı var ve şuan orda. Evde yalnızsın. Kapıyı açar mısın, geldim.' Telefonu kapatıp kapıyı açtım. Tam rahata ermişken, Cansu'dan, babasından kurtulmuşken, ne halt etmeye gelmişti ki şimdi bu?

"Rahatsız ettim kusura bakma."

"Evet ettin. Ne söyliceksen hızlıca söyle ve git."

"Ben, o olaydandan sonra o adam tarafından bir yere kapatıldım. Başıma bir sürü şey geldi. Sonra tehdit etti beni. Eğer Ulaş ve seni ayırmazsam..."