Butterfly (Ashton Irwin 5SOS) Dutch *editing*

Hoofdstuk 13

'Er is iets wat ik je al super lang wou zeggen. Al van de dag dat ik je heb ontmoet ben ik stapel verliefd op je geworden.' zegt hij.

'Wat?' zeg ik.

Ik word gewekt door een harde knal. Ik wrijf over mijn voorhoofd en voel dat ik zweet. Het is aan het onweren. Een witte flits vult de kamer en ik spring recht. Ik ben altijd al bang geweest voor onweer. Ik stap naar het raam en open de gordijnen. De regen klettert op het dak en tegen het raam. Een andere knal doet me opspringen en ik zet automatish een stap naar achter. Het is maar onweer. Er kan niets gebeuren. Nog een flits en ik trek de gordijnen dicht. Ik loop de kamer uit en sta direct in de woonkamer. Sinds dat Ashton zijn kamer op het gelijkvloes is.

'Wat is, je bent toch niet bang van een beetje onweer.' vraagt Ashton en ik verschiet, ik bots met mijn arm tegen de kast.

'Au.' zeg ik en zoek naar de lichtschakelaar op de muur. Ik vind hem en steek het licht aan. Ik knijp mijn ogen direct dicht door het felle licht. Ik wrijf er even in en probeer dan mijn ogen te openen, ze tranen een beetje maar dat is direct weg.

'Hoe lang ben jij al wakker?' vraag ik.

'Niet van ondewerp veranderen jij.' zegt Ashton met een grijns.

'Oké, ja ik geef toe ik ben bang van onweer.' zeg ik en stap naar de zetel.

'Heb je nog niets anders opgemerkt?' vraagt hij.

'Erm...' opgemerkt? Heeft hij de zetel verschoven? Of is er een mat?

Neen, geen mat.

'Ja, kijk eens naar beneden.'

Ik kijk naar beneden en zie niets speciaal.

'De vloer.'

'Neen kip, je hebt je pyjama aan.' zegt hij.

'Ja natuurlijk heb ik mijn pyjama aan... Wacht eens even, o mijn god! Ashton! Heb jij?' Ik stap snel naar hem toe.

Ik wil hem slaan met iets. Ik kijk naar de zetel en neem een zwart kussen.

'Waarom, heb, je, dat, gedaan!' zeg ik en sla hem tussen de woorden in.

'Rachel, Stop. Laat het me uitleggen.' Zegt hij nadat ik opgehouden ben met praten.

'Wat valt er uit te leggen? Je hebt me uitgekleed!' Roep ik en gooi het kussen op de grond.

'Rachel, ik ben maar tot op je ondergoed gegaan hoor.' zegt hij rustig en raapt het kussen op.

'En dan? Je hebt me wel half naakt gezien.' zeg ik en zet me naast hem in de zetel.

'Rachel toch.' zegt hij en slaat een arm om mijn schouder.

'Raak me niet aan.' zeg ik en sla op zijn arm.

'Au.' zegt hij en haalt zijn arm weg.

'Dat heeft geen pijn gedaan Ashton.' zeg ik en kijk recht voor me. Ik kruis mijn armen en sla mijn rechter been over mijn linker.

'Hoe weet jij dat nu?' zegt hij.

Soms kan hij wel ambetant doen hoor.

'Laat het maar.' zeg ik en kijk hem even aan.

Zijn haar zit door de war en hij heeft slaperige ogen. Hij is zo mooi. Waarom denk ik dit eigenlijk? Stop met denken Rachel.

'Aan het staren Red?' Vraagt hij met een glimlach.

'Ik, wel, ik keek gewoon even.' zeg ik en draai mijn hoofd weg. Mijn wangen worden warm en ik weet dat ik aan het blozen ben.

'Je keek gewoon even? Je mond hing tot op de grond.'