" Ανάθεμα την βεντέτα...Τα ένοχα μυστικά. "

Κεφάλαιο 2ο.

~ Θεσσαλονίκη ~

Η Χαρά μια εβδομάδα τώρα είχε απελπιστεί απο την απόφαση του Στρατή. Δεν γνώριζε καν ότι είχε βάλει ως επιλογή του την Κρήτη. Νόμιζε πως δεν τον ενδιέφερε τόσο η ψυχολογία διότι είχε κλίση στην νομική. Ωστόσο δεν ήταν σύμφωνη καθόλου με το να πάει ο Στρατής στην Κρήτη. Σε ένα μήνα άρχιζαν οι εγγραφές και σιγά σιγά έπρεπε να προετοιμαστεί για το μέλλον του. Ούτε ο Παύλος είχε συμφωνήσει, αλλά αφού ήταν το μέλλον του εκεί, τότε έπρεπε να το ακολουθήσει. Προσπαθούσε να του αλλάξει γνώμη αλλά τίποτα δεν γινόταν. Έτσι πήρε έναν άλλο δρόμο.

Ο Στρατής βρισκόταν στο σπίτι, μαζί με την Χαρά. Ο Παύλος μόλις είχε γυρίσει από την δουλειά και μιλούσε με έναν συνεργάτη του στο τηλέφωνο. Η Χαρά παρατήρησε το κινητό του γιου της και της κίνησε το ενδιαφέρον ένα μήνυμα στην οθόνη.

" Τελικά βρήκες σπίτι; "

Ο Στρατής βγήκε από το μπάνιο και η Χαρά τον κοίταξε επιβλητικά.

" Ψάχνεις σπίτι; "
" Ε ναι ρε μάνα. Που θα μείνω στην Κρήτη. "
" Αγόρι μου ξανασκέψου το σε παρακαλώ. Δεν είναι καλή ιδέα να πας εκεί. "
" Λες λες αλλά δεν εξηγείς τίποτα όμως. Ρε μαμά πείτε μου τι έχει γίνει να σας πω αν είναι σωστό ή όχι. "
" Βρε Στρατή μου γιατί δεν το σκέφτεσαι λίγο ακόμα; Είναι μακριά η Κρήτη αγάπη μου! Που θα τρέχεις τώρα. "
" Σιγά την απόσταση ρε μαμά. Εξάλλου ωραίο μέρος είναι η Κρήτη. Γιατί να μην το δοκιμάσω."
" Στρατή μην με φέρνεις στα όρια μου. Σου είπα ότι είναι επικίνδυνο να πας εκεί. Τι δεν καταλαβαίνεις παιδί μου; "

Ο Στρατής σηκώνεται εξοργισμένος και συνεχίζει.

" Δεν καταλαβαίνω τον λόγο. Πες μου γαμώτο γιατί! "

Εκείνη την στιγμή εμφανίζεται ο Παύλος. Κλείνει το τηλέφωνο και παραξενεμένος πηγαίνει στο σαλόνι για να δει τι γίνεται.

" Εεε! Τι γλώσσα είναι αυτή Στρατή. "
" Άσε με και συ μωρέ. " απαντάει και φοράει τα παπούτσια του. Είναι έτοιμος να βγει έξω και να φύγει αλλά ο Παύλος τον αρπάζει από το χέρι.
" Άκου μικρέ. Εδώ μέσα θα μιλάς πολιτισμένα. Έχεις ακούσει ποτέ εμένα και την μάνα σου να μιλάμε έτσι; "
" Ρε μπαμπά συγγνώμη αλλά δεν μπορώ να καταλάβω τι σας έχει πιάσει. "
" Έλα κάθισε. Πρέπει να σου μιλήσουμε. "
" Παύλο όχι! "
" Σουτ Χαρά. Ξέρω τι κάνω. "

Ο Παύλος κάθισε στον καναπέ μαζί με τον γιο του. Η Χαρά κάθισε και αυτή απέναντι τους σε μια πολυθρόνα. Τα χέρια της άρχισαν να τρέμουν και οι αναμνήσεις ξεκίνησαν πάλι να περνάνε από μπροστά της. Τα σίδερα της φυλακής, τότε με τον Ζήση. Τα λόγια της συγχωρεμένης της μάνας της. Αυτή η μοιραία εγκυμοσύνη που τα διέλυσε όλα, αλλά ταυτόχρονα έφτιαξε μια υπέροχη ζωή για εκείνη και τον Παύλο.